จดหมายถึง...ดาวเคราะห์ชราภาพดวงหนึ่ง




อารมณ์หม่นๆ หล่นลอยไปตามสภาพอากาศ
หมอกมลพิษคลุมกรุงเทพมหานครว่าหนาแล้ว
ความรู้สึกขุ่นๆแลดูจะหนากว่า

ความรู้สึกสบายใจ...ค่อยๆกลายเป็นครุ่นคิด
ความรู้สึกดี เริ่มรู้สึกผิด เริ่มไม่กล้า
ความเชื่อและเคยคุ้นกับการรู้สึกอะไรก็พูด ค่อยมีอะไรบางอย่างคลอบคลุมและต่อต้านเอาไว้

จากมุมอบอุ่น กลายเป็นค่อยๆเหน็บหนาว
การรอคอยแสนยาวนาน ยิ่งกว่าพันปีแสง ยิ่งกว่าดาวเคราะห์ห่างจากโลก...
จริงอยู่...ที่ไม่จำเป็นต้องทุกวันนี่นะ
จริงอยู่...ที่ไม่จำเป็นต้องบ่อยก็ได้
จริงอยู่...ที่ต่างก็ต้องมีภารกิจ

ความจริงพวกนี้ รับทราบดีมาแต่หนไหน
แต่ทำไม...ถึงเหมือนกำลังพยายามเข้าใจ พยายามเข้าไป แต่ไปไม่ถึง

หากจะให้บรรยายเป็นภาษามนุษย์ทั่วไป
คงทำได้เพียงยืนนิ่ง ดั่งมนุษย์ใบ้
หากกำลังยืนอยู่ตรงหน้า คงมิกล้าสบตา เก่งสุดก็คงจะมองลงต่ำ

ทบทวนสิทธิ ความเป็นจริง ความต้องการ บลาๆ
ก็ไม่ควรแก่ความรู้สึกเช่นนี้เลยสักกะอย่าง

หากจะให้ปฏิบัติไปเช่นเดิม ก็รู้สึกอึดอัด และดำเนินต่อไม่ได้

มันไม่มีชื่อเรียก มันแสดงออกยาก
มันรู้สึกกลัว ในแบบที่มันไม่ควรจะเป็น

มันกลัวว่าความอบอุ่นที่เคยสัมผัสได้ จะหนาวเหน็บจนเกินจะทนไหว
ถ้ามาอยู่ตรงหน้า ก็กลัวจะถูกดุด้วยน้ำเสียง หรือไม่ก็สายตา

กลัวถูกมองว่าน่ารำคาญ ถึงแม้จะบอกว่าจะไม่รำคาญก็เถอะ

เหมือนเด็กน้อย1ขวบ พูดไม่ได้ แต่แสดงความต้องการทุกอย่างด้วยการร้องไห้ โวยวาย แต่นี่ไม่ใช่... เธอก็แสดงออกในแบบของเธอ

ความตั้งใจที่ว่าจะนิ่ง เริ่มขยับเคลื่อนไหว หากแต่เชื่องช้าและไร้ซึ่งท่วงทำนอง
คล้ายๆว่า...ไม่ชอบกับการเคลื่อนไหวนี้ หากแต่จะให้นิ่ง ก็คงต้องหยุดหายใจ

รู้ว่าไม่มีสิทธิ และไม่ได้อยากจะมีสิทธิ
แต่ความรู้สึกที่อธิบายไม่ได้พวกนี้ ทำให้ต้องอธิบายออกมาแบบนี้

จากความรู้สึกดีๆ ความรู้สึกคิดถึงที่มีคุณค่า
เริ่มสร้างแต่ความหม่นหมอง
ความรู้สึกเหมือนตอนทะเลาะกับแฟน ตอนแฟนไม่โทรหา แต่ว่า...นี่มันไม่ใช่สักหน่อย

พอมาแสดงความรู้สึกแบบนี้ ก็ยิ่งรู้สึกไม่โอเคกับตัวเอง
หนูขอโทษนะคะชายแก่... ขอโทษที่มีความรู้สึกบ้าๆพวกนี้
ขอโทษที่มีความต้องการเกินขอบเขต

หนูสัญญาว่าจะกลับไปจัดการความรู้สึกของตัวเอง ให้สงบนิ่ง...และไม่ฟื้นคืนกลับมาเคลื่อนไหว

อย่าเพิ่งรำคาญหนูนะ... หนูเข้าใจว่าพี่ก็มีภารกิจของพี่
ยังคงจะคิดถึงเสมอค่ะ จากกลัวว่าพี่จะหายไป แม้พี่บอกว่าจะไม่หายไป แต่อาจจะโคจรห่าง

คงต้องเป็นหนูเอง...ที่ต้องเป็นฝ่ายหายไปก่อน
โคจรห่างไปก่อน
โอเคขึ้นเมื่อไหร่ สงบลงได้เมื่อไร...
ค่อยโคจรกลับมาใหม่อีกครั้ง

หวังว่ารอบหน้า...การกลับมาอ่าน
จะสร้างความประทับใจได้ดังเดิม

เลข1 จะคิดถึงเลข1 เสมอ คิดถึงที่สุดเลยค่ะ
|ฉันใช้เวลาในวันเหงาๆเขียนจดหมายถึงเธอ...ทุกครั้งที่เขียนฉันคิดถึงเธอเหลือเกิน เพียงแต่ต่อนี้ไป...จดหมายจะไม่เคยได้ส่งเท่านั้นเอง| 

เจอกันอีกครั้ง...
ในการโคจรรอบหน้านะ
ดาวเคราะห์ชราภาพ

SHARE
Writer
SUPANNEEGA
letter girl
คุยกับตัวเอง

Comments