พบฉัน... ณ ที่ที่เธอเดินจากไป
เธอออกไปคว้าดวงดาวในอวกาศ
บ้านมันก็ตั้งติดดินอยู่บนโลกที่เดิมน่ะแหละ
สัญลักษณ์ typing… กะพริบบนหน้าจอ
บ่งบอกให้รู้ว่าปลายทางกำลังพิมพ์ข้อความส่งสาร
ทันทีที่กด send ข้อความก็ปรากฏบนหน้าจอทั้งสองฝ่าย

“เท่านี้เราก็แทบจะไม่มีที่ยืนในชีวิตของเธอแล้ว...”

รับสารนั้นด้วยความรู้สึกในหัวใจหนักหน่วง
คาดว่าคงรวดร้าวไม่ต่างกัน...
เหมือนข้อความจะพร่าเลือนเพราะน้ำในตาที่เริ่มรื้น
กะพริบตาสองสามครั้งเหมือนตอนหมุนแกนบิดที่ปัดกระจก
ภาพวิวตรงหน้าที่มองผ่านกระจกกว้างชัดเจนขึ้นกว่าเดิม
อักษรในข้อความตรงหน้าชัดเจนกว่าเดิม
สูดลมหายใจเข้าลึก สองมือพิมพ์สารเพื่อตอบกลับ

“เธอออกไปคว้าดวงดาวในอวกาศ...
บ้านมันก็ตั้งติดดินอยู่บนโลกที่เดิมน่ะแหละ”

ปลายทางนั้นเงียบหายไป
ไม่ต่างจากต้นทางที่ส่งสาร...
ฉันก็ยังคง (รอเธอ) อยู่ที่เดิมนั่นแหละ...
เมื่อไรที่เธอเลิกคว้าดวงดาวที่ใฝ่หา
เมื่อไรที่เธอไขว่คว้าดวงดาว ครอบครอง ได้แล้วและอยากจะหวนกลับคืน
เมื่อนั้น... เธอก็จะพบฉัน... 
ณ ที่ที่เธอเดินจากไป นั่นแหละ

เรื่องมันก็มีอยู่เท่านี้เอง...
เธอไม่รู้จริงๆ หรือแกล้งไม่รับรู้
ว่าจริงๆ แล้ว ในโลกของฉันมีพื้นที่ให้เธอเสมอ...

เมื่อไรที่เธอเลิกคว้าดวงดาวที่ใฝ่หา
เมื่อไรที่เธอไขว่คว้าดวงดาว ครอบครอง ได้แล้ว
และอยากจะหวนกลับคืน
เมื่อนั้น... เธอก็จะพบฉัน...
ณ ที่ที่เธอเดินจากไป
SHARE

Comments