สักวันคงจะได้เป็นThe Winnerในใจของใครสักคนแหละ
เป็นบทสนทนาที่ยาวนาน
กับการมาร้านเหล้าเพื่อดูคอนเสิร์ตศิลปินที่ชอบ



กะมาแหกปากให้เต็มที่กับบทเพลงที่ตรงเหมือนเอาชีวิตเราไปเขียน
แต่อย่างนั้นมันก็ไม่ดีเท่า แค่มีใครสักคนนั่งข้างๆเรา
แล้วแลกเปลี่ยนเรื่องราวที่ไปเจอกันมา
คนที่เข้าใจ คนที่อยู่ในจุดใกล้เคียงกัน

จริงๆ ถ้ามีการสร้างกลุ่มที่เล็กๆ 
แล้วตั้งชื่อกลุ่มอย่าง 'กลุ่มคนขี้แพ้' หรืออะไรก็แล้วแต่ที่ไปในทางลูซเซอร์ๆ  
มั่นใจได้เลยว่า ฉันกับมันจะต้องเป็นหนึ่งสมาชิกนั้นแน่นอน
เผลอๆเป็นแอดมินตั้งกลุ่มเอง!

'แล้วแกเป็นไงบ้าง'
คำถามปลายเปิด ที่รู้กันเอง

สำหรับคนที่นกแล้วนกอีก ปลอบกันไปมาตั้งกี่ปีๆจนชิน
คำว่า'เป็นไงบ้าง' ของเราเลยไม่ได้หมายถึงสถานะทางการเงิน 
หรือชีวิตการเรียนแต่อย่างใด -ใช่ เรื่องความรัก

มันเป็นคนเดียวที่เราจะเล่าทุกอย่างให้ฟังได้โดยไม่ต้องรักษาความพจน์อะไร
แพ้ก็แพ้ให้เห็น แย่ก็แย่ไปเลย
เรื่องความรักเราต่อกันติดเสมอ
แม้จะไม่ค่อยได้เจอกัน 
แต่เราก็ทั้งคู่ก็แอบตามเรื่องความรักของกันและกันแบบห่างๆอย่างห่วงๅ
เพราะรู้
เดี๋ยวความรักพาเรามาเล่าสู้่กันฟังในสักวัน

"เฮ้อ แก...."
ฉันพยักหน้ายิ้มเบาๆ

แล้วก็นั่งหน้าหงอย ถอนหายใจกันอยู่สองคน
คำที่เราทั้งสองผลัดกันพูดไปมาบ่อยๆคือ
"เจอเหมือนกันเลย"
"ใช่ไหม"
"เออ เข้าใจ!"

และที่น่าแปลกก็คือ บ่อยครั้งที่เราทั้งคู่เจอเรื่องราวคล้ายๆกัน 
เหมือนคนหัวอกเดียวกัน
เหมือนคนตกหลุมหลุมเดียวกัน 
และก็นั้นแหละ เป็นคนที่เค้าไม่รักเหมือนกัน

อย่างน้อย หลุมนี้ที่เราตกลงมา
ก็ไม่ได้เงียบเหงาเกินไป
...

'มันกำลังดีที่สุดเลย
ฉันกำลังมีความสุขในโลกที่ไม่มีตัวฉัน
ไม่แม้สักนิดเลย'

สรุปง่ายๆ เลยคือพวกเราทั้งคู่อยู่ได้เพราะความหวัง
อาจจะลมๆแล้งๆไหม ไม่รู้
เพราะบางทีกระแสลมที่พัดผ่านมา มันไม่ได้เกิดจากเราคิดไปเองฝ่ายเดียว เขาก็มีส่วน 
แต่เพราะมันก็แค่ลมเอื่อยๆ จนเรียกว่าบางเบาเกินไป 
เลยทำให้เราเย็นสบายใจได้แปปเดียว แล้วก็กลับมาร้อนใหม่
มาๆหายๆอย่างนี้ซ้ำไปซ้ำมา
จนเป็นเราเองที่ท้อ และถอดใจ ยอมหายไปเอง
มันเป็นความรู้สึกที่ "พอก็ได้วะ" ที่พูดกับตัวเองมาจนนับครั้งไม่ถ้วนแต่ไม่เคยพอจริงๆ

โอกาสและความหวัง มันเกิดขึ้นใหม่ได้ทุกวัน 
เพียงแค่เห็นเขายิ้ม

'ฉันไม่ต้องการใครอีก
ดวงดาวทั้งฟ้าต้องเสียใจและ ไม่มีสิ่งไหนสวยงามต่อไป
ตราบที่โลกนี้มีคนอย่างเธอ'

ความหวังที่ 'เป็นไปได้' เลยเกิดขึ้นใหม่และง่ายดายเสมอ สำหรับคนอย่างพวกเรา



ถ้าเปรียบให้เราทั้งคู่เป็นผู้เล่นในเกมส์
เกมส์นี้ก็จะเป็นเกมส์ที่ให้เราเล่นเพื่อผ่านด่านไปเรื่อยๆปกติ
ผ่านเลเวล 1 ไปเลเวล 2 เลเวล 3
แต่ถ้าพลาดที่ เลเวล 3 ก็ต้องกลับไปเริ่มใหม่ที่เลเวล 1
แรกๆมันก็ตื่นเต้น สนุก และยอมรับได้กับความพ่ายแพ้เล็กๆน้อยๆ

แต่พวกเราพลาดตั้งแต่เลเวล 1 บ่อยซะจนไม่มีโอกาสได้เดินหน้าไปไหนเลย
เพราะต่อให้แพ้อีกกี่ครั้ง เราก็ยังต้องอยู่เลเวล 1 เหมือนเดิม วนไปซ้ำๆ 
และก็ไม่รู้ว่าจะชนะตอนไหนหรือวันไหน

แล้วก็ใช่
ขณะที่พวกเรากำลังนั่งเล่นเกมส์นี้อย่างมุ่งมั่น ตั้งใจ อยู่นั้น
จริงๆแล้ว เราไม่รู้เลยว่า เกมส์นี้ก็มีอีกฝ่ายที่กำลังเล่นเหมือนกัน 

แล้วเขาก็ดันเจอสูตรลัด
ข้ามไปเลเวลสุดท้าย
สูตรลัดที่เราไม่เจอเอง หรือผู้สร้างเกมส์ไม่มีให้เราตั้งแต่แรกเลยก็ไม่รู้

Your lose!
อืม แพ้
เราเป็นลูซเซอร์โดยสมบูรณ์แบบ ในวันที่อีกฝั่งประกาศชนะอย่างออกหน้าออกตา

ตามสเต็ปเลย คนแพ้ก็ต้องโวยวาย
ขอให้ได้โวยวายหน่อย
เพราะไม่มีใครสนใจอยู่แล้ว
คนชนะถูกให้ความสนใจและสปอร์ตไลท์แห่งชัยชนะจะส่องไปที่ตัวเขาเสมอ

และที่น่าเจ็บใจกว่านั้นคือ 
เขาไม่เคยรู้ด้วยซ้ำว่าเลเวล 2 เลเวล 3 เป็นยังไง
เขาไม่เคยทำแบบที่เราทำด้วยซ้ำ 
และที่สำคัญเหมือนเขาไม่เคยรับรู้ถึงการแพ้เลย

มันไม่ยุติธรรมเลยกับคนที่พยายามไปสเต็ปและเล่นไปตามกติกา
มันไม่ยุติธรรมเลย ที่เขาได้สูตรลัดนั้นไป แล้วชนะ

'ถ้าจะมีความรักทั้งที อย่าเป็นเลยคนจงรักภักดี'

"แล้วแกทำไง"
"ตอนนี้ก็หายออกมาก่อน"
"อือ"
"แต่จริงๆก็...ทำอะไรไม่ได้แหละ"
"ไม่ยินดีนะ ไม่ยินดีเลย"
"ไอ้คำที่ อยากเห็นเธอมีความสุขกับคนที่เธอรัก โคตรนางเอกเลย"
"เออจริง คือทำไมได้อะ"

'ทั้งชีวิตอยากฉุดรั้ง เอาไว้ไม่ให้ไปรักใครที่ไหน
แต่ต้องทนไว้ ที่เขาทำได้คือเฝ้ารอ
ทั้งชีวิตอยากกอดคนที่เขารักและห่วงใย ที่สุดเลยเว้ยแก'

ในขณะที่ทุกคนต่่างร่วมยินดีฉลองชัยชนะนั้น
อีกมุมหนึ่งคือคนแพ้ที่ ที่ผ่านมาโคตรจะพยายาม ยังนั่งถามทำตัวเองว่า 
“เราพลาดอะไรไปตรงไหน”  หรือ “ที่ผ่านมาคืออะไร” อยู่



บนโลกนี้มีเกมส์มากมาย
ถูกสร้างขึ้นและถูกทำลาย ในวันละหลายๆพัน
ในวันนี้เท่าที่รู้ ก็มีผู้ที่แพ้จากเกมส์ สองเกมส์ นั่งกอดเข่าคุยกัน -เราไม่ได้แพ้คนเดียว
บอกกันว่า ไม่เป็นไร ทุกคนมีวันที่แพ้และทุกคนก็สมควรชนะในสักวัน

สักวันเราทั้งคู่คงจะได้เป็น The Winner ในใจของใครสักคนแหละ

"เก่งแล้ว ที่พยายามมาได้ขนาดนี้"

'ถ้าพรของฉันที่จะให้ไป
ศักดิ์สิทธิ์กว่าพระอาจารย์ที่ใด จะขอให้เธอ
ได้มีพลังรู้ความในใจ ให้เธอรู้ไว้ ว่ายังมีใครที่รอเสมอ'


เพื่อนพระเอก -POLYCAT
รอยยิ้ม -POLYCAT
ดูดี -POLYCAT
ภักดี -POLYCAT
อาวรณ์ -POLYCAT
SHARE
Writer
404componentnotfound
นัก(อยาก)เขียน
เพลงที่ฟัง หนังที่ดู ผู้คนที่เจอ และซูโม่

Comments