[OS]​ FRIEND | LUDAWON ( DAWON X LUDA )​




เขาว่ากันว่าเพื่อนที่สนิทมักจะมีอีกฝ่ายที่คิดไปมากกว่าเพื่อนเสมอ มันจะจริงรึเปล่า? มันคงไม่จริงเสมอไปหรอก.. แต่ก่อนมันก็คิดแบบนั้นแต่ตอนนี้พอได้มาเจอกับตัวเองจริงๆ คิดเพียงแต่ว่าทำไมถึงไม่ยอมพูดคำนั้นออกไปกันนะ

"ดาวอนอา"

"ว่าไง"

"วันนี้คงไปติวที่บ้านไม่ได้แล้วนะ"

"ไม่เป็นไรหรอกลูดา" เธอตอบกลับไป

"เป็นสิ ไม่ได้ติวตั้งหลายวันแล้ว เพราะพี่โบนานั่นแหละชวนไปเที่ยวตลอด พยายามปฏิเสธแล้วนะ" คนตัวเล็กหน้าเสียเล็กน้อยเมื่อพูดถึงแฟนของเธอ

ดาวอนเข้าใจดี ในเมื่อคนเป็นแฟนกันจะไปด้วยกันก็คงไม่แปลกใจ คนที่เป็นได้แค่เพื่อนแบบเธอคงจะไปห้ามอะไรไม่ได้ พื้นที่ของเพื่อนมันมีขอบเขต ก้าวล้ำไปเพียงเส้นเดียวมิตรภาพที่แสนดีและสวยงามนั้นก็จะค่อยๆหายไปอย่างไม่กลับมา

ร่างสูงค่อยๆยื่นมือไปลูบหัวอีกคนเบาๆ แล้วเผยยิ้มออกมาเล็กๆ ไม่มีเพื่อนคนไหนอยากเห็นเพื่อนของตัวเองเศร้าหรอกจริงไหม  ลูดาเป็นคนขี้แย ร้องไห้ง่ายมากๆ ถึงแม้จะรู้จักได้ไม่ถึงสองปีแต่เธอรู้ดีว่าคนตัวเล็กเมื่อเจอสถานการณ์​แบบนี้มักจะร้องไห้เสมอ 

การปลอบเพียงอย่างเดียวที่เธอทำได้คือวิธีนี้วิธีเดียว

"ทำไมน้ำตาซึมอ่ะ"

"ไม่ต้องมาหัวเราะเลย"

"ค่าๆขอโทษๆ"

"ขอโทษแล้วทำไมยังหัวเราะอยู่ ไอ้บ้า" คนตัวเล็กตีไหล่อีกฝ่ายไปหนึ่งที

ถูกด่าว่าไอ้บ้า ทำไมถึงไม่รู้สึกเจ็บอะไรอะไรเลยนะ

เพียงไม่นานก่อนโบนาจะมารับลูดาออกไป..  ลูดาเริ่มคบกับโบนาเมื่อไม่กี่เดือนมานี้ นึกสภาพคนๆนึงที่หนีงานสภามาจีบสาวสิ แค่คิดก็อดหัวเราะไม่ได้ ถึงจะพูดให้มันดูขำๆแต่ภายในใจนั้นไม่ขำเลยด้วยซ้ำไป..

เธอยังพูดได้ไม่เต็มปากว่าชอบลูดา

อยู่ด้วยกันถึงจะไม่นานมากแต่ทุกๆวันที่อยู่ด้วยกัน ทั้งช่วยติวหนังสือ ช่วยทำการบ้านหรือแม้กระทั่งงานทั่วไป ได้ไปเที่ยวด้วยกัน คุยด้วยกัน หลายๆอย่างนี้ทำให้เธอเกิดความรู้สึกที่ดี เกินกว่าคำว่าเพื่อนรักไปซะแล้ว.. 








"นี่ ข้อนี้ผิดอีกแล้วนะ" 

"อย่าดุสิ" คนตัวเล็กบ่นออกมาเบาๆ

วันนี้ลูดามีเวลาว่างมาติวหนังสือที่บ้านของดาวอน  ไม่ใช่อะไรหรอกช่วงนี้โบนาก็ยุ่งๆกับงานของสภานักเรียนจึงไม่ค่อยมีเวลาพาออกไปเที่ยวไหน  คนตัวเล็กเลยว่างมาติวกับเธอ

"ดูตรงนี้สิ" ร่างสูงเขยิบตัวไปใกล้ๆอีกคน ก่อนจะชี้ให้จุดที่ทำผิดให้อีกฝ่ายดู

ดาวอนคงไม่รู้หรอกว่าระยะขนาดนี้มันทำให้คนข้างๆเธอ หัวใจเต้นมากขนาดไหน

คนตัวเล็กเขยิบตัวออกจากอีกคนนิดหน่อยก่อนจะถูกอีกฝ่ายโอบเอาไว้ แต่ใบหน้าของอีกคนยังคงจ้องแบบฝึกหัดนั้นอยู่ พอเลยนะ.. อย่าทำแบบนี้หัวใจฉันทันจะเต้นแรงไม่ไหวแล้วนะ ไอ้เจ้าบ้า.. 

"ด-เดี๋ยว..เป็นอะไร"

"ทำไมหน้าแดงอ่ะ" 

เพราะใครกันล่ะ.. 

"อากาศมันร้อน ไม่มีอะไรหรอก รีบสอนทำข้อนี้ได้แล้ว" เธอเปลี่ยนเรื่องกลับไปเป็นเรื่องเรียนต่อ ไม่อย่างงั้นคงเผลอหลุดคำบางคำออกมาเป็นอย่างแน่

ดาวอนได้แต่นั่งสงสัยในเมื่อตอนนี้อากาศภายในห้องเย็นขนาดนี้แล้วแท้ๆ ทำไมอีกคนถึงร้อนได้ หรือจะเป็นเพราะอีกฝ่ายมีไข้ ด้วยความสงสัยมือดันไปแตะที่หน้าผากอีกคนโดยอัตโนมัติ​ ก่อนเราทั้งคู่จะสบตากันโดยไม่รู้ตัว ร่างสูงได้แต่นิ่งเงียบไปพลางสายตาได้แต่มองนัยย์ตากลมโตสีน้ำตาลที่กำลังจ้องมาที่เธออยู่.. 

ทำยังไงดี.. หัวใจมันเต้นไม่หยุดเลย

มือที่แตะหน้าผากอยู่เมื่อกี้เลื่อนลงมาสัมผัสแก้มของอีกฝ่าย ก่อนใบหน้าหวานที่จ้องอยู่เมื่อครู่จะค่อยๆขยับเข้ามาช้าๆ คนตัวเล็กได้แต่มองอีกคนอยู่แบบนั้น นี้เธอกำลังจะถูกเพื่อนสนิทจูบเหรอ.. ไม่มีแม้แต่คำพูดหรือคำห้าม ไม่ช้าก่อนริมฝีปากเล็กจะถูกช่วงชิงจูบไปโดยเพื่อนของเธอเอง

"อือ.."

"ดาวอน พอแล้ว.." คนตัวเล็กผลักอีกคนออกไป

ดาวอน นี่เธอทำอะไรลงไป.. 







ผ่านไปไม่นานวันจบการศึกษาก็เดินทางมาถึง  เขาบอกว่าเวลาที่ดีหรือช่วงที่ดีมักจะผ่านไปเร็วเสมอ  ก็จริงอย่างที่เขาพูด ช่วงเวลาที่ดีมักจะผ่านไปเร็วเหมือนเช่นตอนนี้ ตอนที่เราต้องแยกออกจากกัน ความรู้สึกผิดเมื่อตอนนั้นยังไม่หายไป เธอไม่เข้าใจความรู้สึกในตอนนั้นเลย แบบนั้นเขาเรียกว่ารักได้รึเปล่า?

"ลูดา"

"พี่โบนา นึกว่าจะไม่มาซะแล้ว"

"ก็แฟนพี่จบทั้งที ทำไมพี่จะไม่มาล่ะ"

แฟน.. ใช่ แฟน.. 

"ดาวอนเป็นยังไงบ้าง ไม่ได้เลือกเรียนคณะเดียวกับลูดาเหรอ"

"อ่า..ใช่ค่ะ"

ได้แต่ตอบกลับไปแบบนั้น.. วันนี้เป็นวันสุดท้ายแล้ว ยังมีคำพูดหนึ่งที่ยังค้างคาอยู่ภายในใจ  ถ้าวันนี้ไม่ได้พูดคำนั้นออกไป เธอคงจะเจ็บไปตลอดกาลแน่  คำพูดที่ไม่ได้ออกจากปากของเพื่อนสนิทมาเนิ่นนาน คำพูดที่เก็บเอาไว้ภายในใจ.. 

"ลูดา ขอคุยด้วยได้ไหม"

"อือ ได้สิ"

ทั้งสองคนเดินไปที่ที่ปลอดผู้คน ลูดารู้ว่าอีกฝ่ายเรียกเธอออกมาแบบนี้คงต้องมีอะไรจะบอกเธออย่างแน่นอน  ดาวอนไม่ใช่คนเก็บอาการเก่งมากขนาดนั้น รวมถึงเก็บความรู้สึกของเธอที่มีต่อลูดาด้วย  ทั้งคู่ยืนจ้องกันอยู่นานสองนาน ไม่มีใครเอ่ยปากพูดอะไร ได้แต่ยืนจ้องตากันอยู่แบบนั้น ความรู้สึกอึดอัดนี้มันคืออะไรกัน ทั้งคู่ยังคงไม่เข้าใจ

"คือ.." คนตัวโตเอ่ยออกมาเบาๆ

"หืม?"

"ขอโทษนะลูดา"

"ขอโทษอะไร" เธอตอบอีกคนกลับไป

"ขอโทษที่ชอบแกไปแล้ว"


สิ้นเสียงของอีกฝ่าย ลูดาได้แต่ยืนนิ่งไม่ตอบโต้อะไรกลับไป ก่อนมือเล็กจะยื่นไปลูบหัวอีกคนเบาๆพลางรอยยิ้มของร่างเล็กจะปรากฏ​ขึ้นบนใบหน้า นั่นทำให้ดาวอนรู้เลยว่าถึงแม้จะพูดยังไงออกไป อีกคนคงจะตอบกลับมาแบบเดิม 


ถึงจะรู้สึกดีแค่ไหน เราก็ยังคงเป็นได้แค่เพื่อนอยู่ดี


"ร้องไห้ทำไมเล่า" ลูดาหัวเราะ ก่อนจะดึงอีกฝ่ายเข้าไปกอดแล้วลูบหัวปลอบเบาๆ

"ไม่โกรธเหรอ.."

"จะโกรธทำไม แกเป็นเพื่อนฉันนี่นา"

"อือ..เราเป็นเพื่อนกันนี่เนอะ"
















Talk : ฮวือออ ;-; แทบจะไม่มีฟิคคู่นี้เลย ผิดพลาดตรงไหนขออภัยด้วยนะคะ ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะคะ ♡
SHARE
Written in this book
Short fic wjsn♡
Writer
minepo
wrt
โฮกปิ๊บ

Comments

Perthzii
2 years ago
ชอบมากๆเลยค่ะ แต่งฟิคพี่ดาวอนอีกนะคะ
Reply
lil_eggie
2 years ago
มันเจ่บกงนี้ ที่หัวจัย อุแง้
Reply
bewithxiao
11 months ago
น้องปาล์ม พิเจ่บนมไม่ไหวแร้ว y-y
Reply