จม
"เราไม่ใช่หมอ เราไม่รู้ แต่เราว่าไปหาหมอดีกว่ามั้ย
แค่อยากบอกว่าเราเห็นแกตอนนี้ แล้วเหมือนเห็นตัวเองเมื่อก่อน ก่อนที่จะรักษาซึมเศร้า"


"ไม่อ่ะ ไม่อยากไป ไม่อยากทำอะไรไม่อยากพูด ไม่อยากเล่าอะไรให้ใครฟัง อยากจมอยู่แบบนั้น"
ยิ่งฟัง ภาพตัวเองเมื่อก่อน ก็ยิ่งชัดมากขึ้นเท่านั้น


"ถ้าแกเป้นแบบนั้น แล้วเราล่ะ เราก็ไม่เคยเล่าอะไรให้ใครฟังนะ"
"แต่แกก็ยังไปหาหมอนะ"

...
"ไม่อ่ะ แกไม่เข้าใจ..."
"เราช่วยอะไรแกไม่ได้ ช่วยได้แค่ฟัง มีอะไรก็โทรมานะ"
.
.
ตอนนั้นเราไม่ได้อยากไปหามอนะ ไม่ได้อยากเล่าอะไรให้คนที่เราไม่รู้จักฟัง
ต้องไปให้คนอื่นมองเราร้องไห้ และมองเราด้วยสายตาว่างเปล่า ซักประวัติด้วยโทนเสียงราบเรียบ

แต่ที่เราตัดสินใจไป เพราะเราคิดว่าเราจะตายแล้วจริงๆ แต่มันไม่ตายไง! งงมั้ย มันไม่ง่ายขนาดนั้น
อยากตาย แต่ไม่รู้จะตายยังไง  ตายแบบไหน ...
เราทนทรมานแบบนั้นไม่ไหว เราเยียวยาตัวเองไม่ได้แล้วจริงๆ มันเกินกำลังของเรา
เราเลยต้องแบกความมั่นใจปลอมๆไปหาหมอคนเดียว ในขณะที่คนอื่นๆมีเพื่อน แฟน ญาติมาเป็นเพื่อนแทบทุกคน แค่เห็นแบบนั้น ก็พาลจะร้องไห้แล้ว...
ตอนนั้นเราก็ไม่ได้คิดว่าตัวเองจะเป็นนะ แต่เราแค่อยากได้อะไรซักอย่างมาเยียวยาเราอ่ะ จะเป็นยา จะเป็นคำพูดดีๆ จะเป็นอ้อมกอด หรืออะไรก็ได้...


SHARE
Writer
mayasworld
monster
Wanderluster / patient of MDD

Comments