หา(ย)
ขอโทษที่ไม่ได้ตามหา
เราไม่รู้จริงๆ ว่าเธอ คือคนหาย 
คนหายที่เราต้องหา

เราไม่รู้เลยว่า เราทำเวลาหายไปนานแค่ไหน
เวลาที่ควรจะได้อยู่กับเธอ

เวลาที่ว่างเปล่า อยู่คนเดียว
มองไปทางไหนก็ว่างเปล่า
ก็แปลกเนอะ เมื่อมาถึงจุดนึง
สิ่งที่คนต้องการที่สุดคือ...คนอีกคน
ไม่ใช่กิจกรรมใดใด ไม่ใช่สิ่งของ อาหาร
หรือนี่แหละ คือ “ความเหงา”

เรารู้สึกเหงา มันเหมือนมีบางอย่างหายไป
เหมือนเราต้องการการเติมเต็มจากใครสักคน
แต่เราดันไม่รู้นี่สิ ว่าส่วนที่หายไป คือใคร?

เราเคยเสียเวลากับการหา 
ใครหลายคนที่คิดว่าคงใช่
ทุกคนเกือบจะใช่ แต่สุดท้ายก็ไม่ใช่
จนเราไม่รู้สึกอยากตามหาอีกแล้ว 
กลัวเสียใจ กลัวเหนื่อย 
เราเลือกจะหยุดพัก คิดว่าสักพักคงหาย

แต่ความเหงาในใจคนไม่เคยหายไปจริงๆหรอก
ต่อให้เรามีสัตว์เลี้ยง มีเพื่อน มีงานทำ มีเงิน
เดินช้อปปิ้ง ไปปาร์ตี้ แต่สุดท้าย เราก็อยู่คนเดียว

จนวันนึงที่มีคนๆนึงเข้ามาทักทาย
เธอ เข้ามาทักทาย ยิ้มให้ สวัสดี :)
โลกมันเหมือนสั่นสะเทือน เธอเป็นใคร?
แล้วจะอยู่กับเรานานมั้ย? 
จะอยู่จนเราจะเสียใจมั้ย? ถ้าวันนึงเธอหายไป

ต่อให้ความเหงามีผลต่อจิตใจขนาดไหน
ความกลัวแม่งก็ใหญ่จริงๆ 
เราอยากเจอคนที่เราไม่ต้องกลัวว่าเค้าจะหายไป
อยู่กับเรานานๆ โดยที่เราไม่ต้องขอร้อง
คนที่เค้าหายไปไหนก็ไม่รู้ 
คนที่ควรอยู่ในชีวิตเราตั้งนานแล้ว

แต่เราไม่รู้ไง ว่าคนนั้นคือเธอ

เราเลยไม่ได้ตามหา ไม่รู้ว่าต้องตามหาเธอ
ถ้าเรารู้ตั้งแต่แรกว่าเป็นเธอ
เราจะไม่เสียเวลากว่าครึ่งชีวิตไปกับใครต่อใคร
จะใช้ทุกนาที ตามหาคนที่เป็นส่วนที่หาย

เราขอโทษจริงๆ .






SHARE

Comments