ความสุขปลอม
ฉันขายความสุขของตัวเองให้กับความสุขของคนอื่น ฉันทิ้งเสียงหัวเราะที่แท้จริงเพื่อเสียงหัวเราะที่เสแสร้ง




01
ยิ้มบ้าง
หัวเราะบ้าง
มีความสุขบ้าง
เลิกแบกโลกไว้บนบ่านี้ซักที

ฉันพูดกับตัวเอง
ทุกครั้ง
แต่ฉันกลับไม่ฟังตัวเอง
ซักครั้ง

ฉันยืนยันที่จะแบกโลกที่แสนหนักหนานี้ไว้บนบ่า
ใช่
มันหนัก
มันเจ็บปวด
มันทรมาน
แต่ฉันวางมันลงไม่ได้
ฉันทำไม่ได้
โลกนี้มันหนักหนาจนฉันไม่สามารถวางมันลงได้



02
ฉันไม่ใช่นางเอกที่ถูกกลั่นแกล้ง ถูกกระทำต่างๆสารพัดแต่สุดท้ายแล้วก็พบกับความสุข

ฉันไม่ใช่นางร้ายที่จะทำตัวไม่สนใจใคร กระทำ ย่ำยีคนอื่นแต่สุดท้ายก็พบกับความทุกข์



ฉันเป็นคนเทาๆ
ฉันมีด้านดี
และฉันก็มีด้านที่ไม่ดี



แต่ฉันไม่เข้าใจหรอกนะว่าสิ่งที่ทำอยู่ตอนนี้ มันควรจัดอยู่ในด้านดีหรือด้านไม่ดี

ฉันแคร์คนอื่นมากไป ฉันเลยละเลยคนอื่นมากไป
ฉันมันเป็นนางเอกที่ลึกๆแล้วก็ไม่ได้ต่างจากนางร้ายซักเท่าไหร่

ในขณะที่ฉันแคร์ใครซักคน ฉันกลับทิ้งใครบางคนไว้ด้านหลัง
ในขณะที่ฉันวิ่งไปข้างหน้า เพื่อคว้าบางสิ่ง
ฉันก็เฉยเมยและทิ้งบางอย่างไว้ข้างหลัง



“เพราะสิ่งนั้นมันอยู่ข้างฉันมาตลอด ฉันเลยละเลยความสำคัญของมันไปเพื่อไปคว้าสิ่งที่ไม่เคยอยู่ข้างฉันเลย”



น่าเศร้าจัง
ที่สุดท้ายแล้ว
ก็ไม่มีอะไรอยู่ข้างฉันเลยซักอย่าง
ฉันไม่สามารถคว้าสิ่งที่ฉันต้องการ
และฉันก็ไม่สามารถรักษาสิ่งที่ฉันมีอยู่ให้คงอยู่กับฉันตลอดไป
ฉันรักษาอะไรไม่ได้เลย...



03
เราถูกพรากจากความสุขไปตั้งแต่เมื่อไหร่?
ครั้งสุดท้ายที่เรายิ้มแบบจริงใจ คือเมื่อไหร่
ครั้งสุดท้ายที่เราหัวเราะแบบจริงใจ คือตอนไหน
เราอยู่ภายใต้หน้ากากนี้มานานแค่ไหนกันแล้ว

ถ้าเราต้องการมีความสุข แล้วอะไรคือความสุขที่แท้จริง

ความทุกข์นี้ มันเกิดขึ้นมาจากอะไรกัน
ความทุกข์ ทรมาน เจ็บปวด
...
สิ่งเหล่านี้มันล้วนเกิดจากตัวเราเองหรือเปล่า?

ฉันนั่งทบทวนอยู่ในห้องนอนที่ปิดไฟมืดสนิทในเวลาเที่ยงคืน
.
เที่ยงคืนสิบนาที
.
เที่ยงคืนยี่สิบนาที
.
เที่ยงคืนสามสิบนาที
.
จนเวลาล่วงเลยไปถึงตี1
และคำตอบหลังจากที่ฉันนอนคิดเป็นเวลานานคือ
ใช่
ความทุกข์นี้มันเกิดจากตัวฉัน
แต่ความสุขที่ผ่านมามันไม่ได้เกิดจากตัวฉัน


ฉันไม่เคยคิดถึงตัวเอง
และฉันก็ไม่เคยคิดถึงคนที่คิดถึงฉัน

ฉันคิดว่าฉันแบกโลกนี้ไว้คนเดียวได้
บางทีก็อยากให้คนอื่นมาแบกโลกนี้กับฉันด้วยซ้ำ
แต่เธอรู้อะไรรึเปล่า
ทุกครั้งที่มีคนมาช่วยฉันแบกโลกนี้
สุดท้ายแล้วฉันก็ไล่คนเหล่านั้นให้กลับไป
เพราะฉันทนเห็นภาพเขาที่ต้องมาเจ็บปวดแบบฉันไม่ได้..
ฉันไม่ได้เกลียดที่เขายื่นมือเข้ามา
ฉันไม่ได้เกลียดที่เขาช่วยฉันไม่ได้
แต่ฉันเกลียดที่เขาต้องมาเจ็บปวดกับฉันด้วย

สุดท้ายแล้วฉันไม่สามารถแบ่งความเจ็บปวดนี้ให้ใครได้จริงๆ



04
ย้ำคิดย้ำทำ
ฉันบอกตัวเองเสมอว่าอย่าหวังให้ใครมาดีกับเรา
ถ้าเราไปแย่ใส่เขาก่อน
ฉันพยายามทำดีกับทุกคน
ฉันพยายามลบด้านที่ไม่ดีทิ้งไปให้หมด
แต่ยิ่งฉันลบด้านนึง ก็เหมือนฉันกำลังค่อยๆลบตัวเองไปด้วย
มันไม่ใช่ตัวฉันเลย โลกนี้ไม่ใช่ที่ของฉันเลย
โลกนี้มันไม่แฟร์
ทั้งๆที่เราดีกับทุกคน
รักทุกคน
แคร์ทุกคน
แต่ทุกคนกลับไม่เห็นเราในสายตา


“แต่น่าแปลกที่เวลาที่เราเผลอทำตัวนิสัยไม่ดีลงไป ทำไมทุกคนถึงจำแต่ด้านไม่ดีของเรากันนะ”

บางทีฉันก็แอบคิดว่า
หรือฉันต้องหายไปก่อน ทุกคนถึงจะมองเห็นความดีเหล่านั้น
ฉันถามหาเหตุผลมาตลอด
เหตุผลอะไรหรอ
ก็เหตุผลที่ฉันต้องทำดีต่อไปทั้งๆที่ไม่มีใครเห็น
เหตุผลที่ฉันต้องทนอยู่ในโลกที่โหดร้าย
เหตุผลที่ฉันต้องยิ้ม16ชั่วโมง เพื่อมานั่งร้องไห้คนเดียวอีก8ชั่วโมง

ทำไมฉันไม่มีเหตุผลเหล่านั้น
ทำไมฉันนึกเหตุผลไม่ออกนะ


ฉันเหนื่อย
ฉันเหนื่อยเหลือเกิน



05
ฉันอยากจากไปจากโลกนี้
อยากหายไป
หายไปตลอดกาล
บ่อยครั้งที่คิดแบบนี้
และทุกครั้งที่คิดแบบนี้ โลกนี้มันก็ยิ่งหนักขึ้น
หนักขึ้น
หนักขึ้น
และโลกนี้ก็ย้ำเตือนฉันเสมอ
ว่าอย่าไปไหน

ใช่ฉันไปไหนไม่ได้
และฉันจะไม่จากไปไหนทั้งนั้น
เพราะไม่ว่ายังไง
ฉันหน่ะ..
จะอยู่เพื่อแบกโลกนี้
และจะอยู่ให้นานเท่าที่จะอยู่ได้
จะอยู่จนกว่าโลกใบนี้จะบุบสลาย

ฉันอ่อนแอแต่ฉันจะไม่ยอมแพ้
ฉันเหนื่อยแต่ฉันจะสู้ต่อไป

ฉันเป็นมนุษย์ที่มีทั้งความสุขและความเศร้า
ฉันยังมองเห็นความสุขอยู่
ถึงแม้ว่าที่ผ่านมาจะมีแต่ความเศร้า
มันไม่ได้แปลว่าฉันจะต้องเศร้าไปตลอดนี่

ใช่
ฉันกำลังโอบกอดตัวเอง
ฉันกำลังปลอบโยนตัวเอง
ฉันกำลังปล่อยให้ความเศร้าที่ค่อยๆกัดกินฉันหลุดร่วงหายไปทีละตัว
และถึงความเศร้าเหล่านั้นจะทิ้งแผลเป็นไว้
มันก็จะเป็นบทเรียนที่สำคัญ
เป็นแผลเป็นที่มีค่าอีกแผลเป็นหนึ่ง



06
เมื่อไม่มีใครโอบกอดเธอ
เธอจงโอบกอดตัวเอง
ในวันที่เธอไร้เรี่ยวแรง ขอให้เธออย่ายอมแพ้

กลับมานอนพัก
แล้วตื่นมาเผชิญหน้ากับสิ่งต่างๆใหม่นะ

ยิ่งเธอมีแผลมากเท่าไหร่
เธอจะเป็นคนที่เข้มแข็งได้มากขึ้นเท่านั้น
มีแผลไม่ได้แปลว่าเธออ่อนแอ
มีแผลไม่ได้แปลว่าเธอเปราะบาง

จงมีแผลและมีค่าควบคู่กันไป

โอบกอดตัวเองไว้นะ
รักษาแผลตัวเองด้วย
รักตัวเองให้เหมือนกับรักคนอื่น
รักคนอื่นและอย่าลืมรักตัวเอง
รักและจะโอบกอดเธออยู่ตรงนี้เสมอ











ฉันหวังว่าบทความนี้จะโอบกอดทุกคน
เหมือนที่ฉันโอบกอดตัวฉันเอง

กอดความทุกข์ไว้ได้
แต่อย่าโยนความสุขทิ้งไปจนหมดนะ




#2/2/19
ขอให้เดือนกุมภาพันธ์เป็นเดือนที่ดีสำหรับเธอ
:)
SHARE
Writer
Tiredtotry
슬픈 사람들
ชอบพิมพ์มากกว่าพูด ชอบเพลงเศร้ามากกว่าเพลงรัก ชอบกลางคืนมากกว่ากลางวัน

Comments

Cakecre
2 years ago
So good ka
Reply
onethreepm
6 days ago
ขอบคุณสำหรับบทความของคุณนะคะ มีพลังใช้ชีวิตไปอีกหลายปีเลย
Reply
Tiredtotry
4 days ago
ขอบคุณที่ใช้ชีวิตต่อไปนะคะ กอดกันค่ะ :-)🤍