หนังสือ พรหมชาติ
....บางทีชีวิตก็ตลก บทจะดีก็ดี บทจะร้ายก็ร้าย มันมาแบบที่เราไม่ได้ดลบันดาลให้เกิด แต่อาจจะเป็นกรรมอะไรสักอย่าง ที่เราเองก็อาจจะยังไม่เข้าใจ
...ทุกวันนี้ยอมรับว่าเหมือนคนบ้า แต่ไม่ได้บ้านะครับ เพราะงานที่ทำมันชวนให้เครียดและต้องคิดตลอดเวลา งานเริ่มมาก่อนวันวานเลนไทน์ประมาณ 4 สัปดาห์กับอีก 1 วัน และวาเลนไทน์ที่ผมเฉยเมย ก็ได้ลอยผ่านไปต่อหน้าต่อตาผมเหมือนอย่างกับไม่เคยมีวันนี้ แต่ทำไมลึกๆ ก็ยังคงคิดถึงบรรยากาศเก่าๆ นั้นอยู่ภายในใจก็ไม่รู้
...ก่อนหน้านี้เมื่อปลายปี พ่อของผมได้เสียลงไปจากโรคร้าย ผมคิดถึงพ่อครับ แต่ผมเองก็ไม่ได้แสดงออกอะไรมากมายต่อหน้าใครต่อใครทั้งนั้น พยายามทำหน้าที่ของลูกให้ดีที่สุดในวาระสุดท้ายของพ่อ

...ผมจำรอยยิ้มของพ่อไว้เสมอ จนวันนี้
...ผมจำเสียงหัวเราะของพ่อเมื่อครั้งพ่อมีความสุข
...ผมจำคำพูดดีๆ ของพ่อที่เตือนลูกด้วยความเป็นห่วง
...ผมจำได้ว่าตอนเด็กๆ ผมขี่หลังพ่อ
...ผมจำได้ว่าพ่อทำอาหารอร่อยๆ ให้ผมกินเสมอที่กลับบ้าน
...ผมจำได้ว่าพ่อเรียกผมกินข้าวแต่เช้า ขณะที่ผมเพลินกับการนอนสบายๆ อยู่บนเตียง 
...ผมหอมแก้มพ่อเสมอ ตอนที่พ่อยังมีลมหายใจ
...ผมบอกรักพ่อเสมอ ตอนที่พ่อยิ้มก่อนจะห่างไกลกันเพื่อกลับไปทำหน้าที่ของตัวเอง
...ผมกอดพ่อเสมอ ที่นอนด้วยกัน
...และก็อีกหลายต่อหลายอย่าง ที่ไม่รู้จะอธิบายออกมาเป็นภาษาเขียนยังไงดี สิ่งดีๆ ที่พ่อมอบให้เยอะมากจริงๆ
พ่อเดินมาหาผม
...อะไรทำให้ผมได้พบพ่ออีกครั้ง ผมแค่เดินไปเรื่อยๆ เท่านั้น ผมเจอพ่อเดินออกมาจากห้องอะไรสักอย่าง ที่ตรงนั้นมีโต๊ะ มีผ้าคลุมสวยๆ มีรูป และมีดอกไม้วางอยู่ด้วย แต่มองไม่ชัดเจนและไม่ตั้งใจมองด้วย เพราะสายตาเรานั้นมองไปที่พ่อเพียงอย่างเดียวเท่านั้น
ใจเต้นแรง
...ใช่ หัวใจผมเต้นแรงมาก เมื่อเจอพ่อ ภายในใจได้แต่ถามตัวเองว่า แล้วงานพ่อที่เพิ่งจบไปนั้นมันคืออะไร ใครเล่นตลก หมอวินิจฉัยพลาดงั้นเหรอ แม้จะคิดอะไรไปต่างๆ นาๆ ก็ตาม ในใจก็ดีใจมากที่พ่อยังอยู่
สวมกอด
...พ่อเดินเข้ามาหาผม ผมเดินเข้าไปหาพ่อ แล้วเราก็กอดกันแน่น ผมไม่รู้ว่าผมหอมแก้มท่านหรือเปล่า แต่ผมได้ถามออกไปประโยคหนึ่งว่า พ่อมาได้ไง 
...พ่อไม่บอกว่าพ่อมาได้ยังไง ผมไม่ได้คำตอบนั้น ผมได้แต่พูดไปเรื่อยๆ ว่าพ่อไม่อยู่แล้วไม่ใช่เหรอในขณะที่ผมกอดพ่ออยู่แบบนั้น
นี่คือครั้งสุดท้ายแล้วนะ
...ระหว่างที่เรากอดกันอยู่ ผมได้แต่ถามย้ำๆ ว่าพ่อมาได้ยังไง แต่พ่อไม่ตอบอะไรกลับมาเลยนอกจากพูดด้วยน้ำเสียงเรียบๆ ว่า
...นี่คือครั้งสุดท้ายแล้วนะ 
.
.
.
...พ่อชวนให้ผม งง กับคำพูดของพ่อ
นี่หมายความว่ายังยังไงพ่อ ? 
แต่พ่อไม่ตอบ
เราไม่ได้ฝันผมรู้สึกก่ำกึ่งอยู่ว่าพ่อยังอยู่หรือไม่อยู่กับเราแล้วกันแน่...
นี่คือฝันหรือความจริง ผมเชื่อว่านี่คือความจริง เพียงแต่อยากพิสูจน์ให้ได้ว่าเราไม่ได้คิดไปเอง
เราเจอพ่อที่นี่จริงๆ เราไม่ได้ฝัน
4:45 น.ด้วยความดีใจ ผสมกับอยากรู้ความจริงว่าพ่อกลับมาแล้วได้ยังไง
จึงทำให้ผมตื่น
...ใช่...
ผมฝันไป ผมรีบดูนาฬิกา ระหว่างหาโทรศัพท์มือถืออยู่นั้น ก็พูดภาวนาภายในใจว่า
ตี 5 ตี 5 ตี 5 ตี 5
ทำไมต้องตี 5...ทุกครั้งเวลาที่ผมฝันตอนช่วงเวลา ตี 5 หรือ 5 นาฬิกาถึง 6 นาฬิกา ห้ามเกินนี้
ผมจะพบกับความจริงของความฝันในเช้าของวันถัดไปตลอด (บางคนเชื่อ บางคนไม่เชื่อ แต่ผมเชื่อ)
หายไป
เมื่อผมหยิบโทรศัพท์มาดูเวลา ขาดไป 15 นาที โดยประมาณ ก่อนจะตี 5
ทำไมผมใจร้อนที่พิสูจน์อะไรแบบนี้
ทำไมผมไม่กอดพ่อให้นานกว่านี้อีกสักหน่อย
ใช่...พ่อหายไปแล้ว
หลับไม่ได้อีกเลยผมพยามที่จะหลับ หลับเพื่อจะฝันถึงพ่อ
แต่ความพยายามนั้นมันไปต่อไม่ได้อีกแล้ว
ผมนอนไม่หลับเลย ในหัวสมองคิดถึงแต่พ่อ
เลยทำให้ผมหลับตาไม่ลง
อยากเจอพ่ออีกครั้ง...ผมอยากเจอพ่ออีกครั้ง 
ผมอยากบอกพ่อว่าผมรักพ่อ อยากให้เสียงผมนั้นดังก้องในหูพ่อและฝังลงไปในใจของพ่อ
ผมไม่รู้ว่ามันจะดีหรือไม่ดี แค่อยากบอกพ่อให้รู้ว่าลูกรักพ่อตลอดเวลา
และอยากได้ยินเช่นกันว่าพ่อน่ะ รักลูก
พ่อเคยพูด...พ่อเคยพูดว่ารักผม และพ่อก็จะพูดกลับมาว่าพ่อก็รักลูก 
แต่เสียงนั้นจากที่เคยมีกลับไม่มีอีกต่อไปแล้ว
เราก็เช่นกัน ตั้งแต่เด็กเราก็เขินที่จะบอกรักพ่อและแม่
จนถึงวาระที่ท่านทั้งสองป่วย ก็เลยคิดว่าจะขอบอกรักพ่อและแม่ให้มากที่สุดเท่าที่ท่านยังอยู่กับเรา
ขนมที่พ่ออยากกิน
...หลังจากพ่ออาเจียน อาการพ่อทรุดหนัก ก่อนหน้านี้พ่อยังกินข้าวได้ แม้จะไม่มาก 
ผมเป็นคนป้อนข้าวพ่อ ซื้อขนมที่พ่ออยากกินมาป้อน 
...พ่อบอกว่าพ่อไม่หิว แต่ผมก็บังคับให้กิน เพราะพ่อไม่กินอะไรเลย ใครป้อนก็ไม่กิน แต่ผมป้อนพ่อถึงกิน ที่กินเพราะพ่อเชื่อว่าพ่อจะหาย จะได้ออกจากโรงพยาบาล
ไม่ไหว
...หมอบอกว่าพ่ออยู่ได้ด้วยเครื่องช่วยหายใจ
หมอบอกขณะที่เรากำลังมีความหวังว่าพ่อจะกลับมา 
...จนคืนสุดท้ายนั้นของพ่อ ผมก็บอกรักพ่อ
...แม้รู้ว่าพ่อกำลังจะจากเราไปอีกไม่ช้า...
ใจสู้หมอบอกว่าคนไข้ใจสู้กับโรคร้ายมาก
แต่ด้วยร่างกายไม่ไหวแล้วเท่านั้น...
พ่อสู้มาตลอด ถ้าเป็นมวยล่ะก็ 
พ่อสู้ตั้งแต่ยกแรก จนยกสุดท้าย
แม้เสียงระฆังจะดังขึ้น บอกเวลาว่าหมดลง 
แต่ใจพ่อก็ยังสู้อยู่
ผมจับมือพ่อจนหมดเวลาเยี่ยม 
แล้วเดินลงมาข้างล่างพร้อมกับน้ำตาที่ค่อยๆ ไหลออกมาจากนัยต์ตาของลูก
...

...

...ท้ายที่สุด

ลูกก็เสียพ่อไป

(ขณะที่เขียน ตาผมคงแดงแล้ว น้ำตาจะไหลหลายต่อหลายรอบ แต่ก็กลั้นเอาไว้)
พ่อจากไปแล้วจริงๆ ทั้งในความฝัน และความจริง...ลูกอยากให้พ่ออยู่กับลูกต่ออีกหน่อยได้ไหม แม้พ่อจะทรมาน แต่ลูกก็ต้องการพ่อ เพราะพ่อคือกำลังใจของลูก
...พ่อคงอยากจะบอกลูกใช่ไหมว่าพ่อเป็นกำลังใจให้ลูกตลอดมาอยู่แล้ว แม้เราจะไม่ได้อยู่เห็นหน้ากันทุกวันตลอดสิบกว่าปีก็ตาม แต่เราก็เจอกันตลอดช่วงปีใหม่ สงกรานต์และตอนพาพ่อและแม่ไปหาหมอ
ประสบความสำเร็จ...ผมบอกพ่อแม่ว่ารอผมประสบความสำเร็จหน่อยนะ เราจะอยู่ด้วยกันไม่ไปไหน พ่อแม่จะได้เจอหน้าลูกในทุกๆ วัน เวลาพ่อแม่ไม่สบายลูกจะได้คอยดูแลใกล้ๆ 
...แต่ความต้องการของพ่อแม่อาจไม่ได้ต้องการความสำเร็จของลูก แต่ต้องการลูกเพื่ออยู่เป็นกำลังใจดูแลพ่อแม่ยามแก่เฒ่า
...ใช่ว่าผมไม่เข้าใจ เพียงแต่สมองของผมยังอยู่กับงานที่จะทำเงินให้เราได้สุขสบาย เราจะได้ดูแลพ่อแม่ได้จริงๆ 
...นั่นมันไม่ผิดไม่ถูกซะทีเดียว...
ใกล้ถึงฝันแล้ว...ทุกวันนี้ผมทำงานหนักเหนื่อยมาก เพื่อจะได้รับแม่มาอยู่ด้วย ได้บอกรักแม่ เห็นหน้าแม่ในทุกๆ วันอย่างที่ใจปรารถนา เวลานี้การดูแลแม่ตกเป็นภาระของพี่สาว ผมเองคอยสนับสนุนเรื่องค่าใช้จ่ายเท่านั้น
...พ่อ พ่อรู้ไหมว่าฝันของลูกกำลังจะเป็นจริงแล้ว แม้ในวันนี้จะไม่มีพ่ออยู่ แต่ก็ยังมีแม่อยู่นะ ลูกจะดูแลแม่แทนพ่อ และจะพยายามให้มากขึ้นเป็นสองเท่าเหมือนมีพ่ออยู่กับลูกด้วย
ไม่สัญญา
...ลูกจะไม่ขอสัญญาอะไรอีกต่อไปแล้ว
แต่ลูกจะทำ ทำโดยไม่ต้องสัญญาอะไร

...พรุ่งนี้จะได้ทำบุญร้อยวันพ่อ...
...ลูกรักพ่อครับ
หนังสือ พรหมชาติเกี่ยวอะไรกับหนังสือพรหมชาติ ?
ผมมีความแปลกอยู่อย่างหนึ่งนั่นก็คือ มักจะจำอะไรที่ผ่านมาแล้วนานๆ ได้

ขอเล่าวันหลังนะครับ
(กลั้นน้ำตาไม่ไหวครับ ผมคิดถึงพ่อ)
SHARE
Written in this book
corridors
ระหว่างทาง
Writer
Chatim
Memories Diary
ฉันชอบอ่านเรื่องต่างๆ ที่สนใจ ชอบเขียนเรื่องราวต่างๆ ที่ได้ผ่านเข้ามา และจะบันทึกทุกความรู้สึกนั้นไว้เป็นอย่่างดี

Comments

Vlinder
3 months ago
ทำให้นึกถึงคุณตาของฉันเลยค่ะ ....
พวกเขาคงกำลังมองเราลงมาจากดวงดาวบนท้องฟ้า...อยากให้เรามีชีวิตที่ดีและมีความสุขฉะนั้นอย่าเศร้าเลยนะคะ ให้ความคิดถึงเป็นความรู้สึกดีๆ ที่ส่งไปถึงเขาก็พอ:')
Reply
Chatim
3 months ago
ขอบคุณครับ คุณ
...เวลาผมคิดถึงพ่อและแม่ นั่นคือแรงผลักดันของชีวิต
...ท่านต้องอยากเห็นสิ่งที่คุณบอกอยู่แน่ๆเลยครับ 
และผมเองก็ส่งความรู้สึกดีนั้นให้ท่านเสมอๆ และตลอดไป
Precipitation
2 months ago
สู้ๆนะคะ สิ่งที่ดีที่สุดคือความทรงจำที่มี เข้มเเข็งนะ ✌🏻😬
Reply
Chatim
2 months ago
ขอบคุณครับ :-)