จิตมนุษย์นี้ไซร้ ยากแท้หยั่งถึง...
หลายคนคงเคยได้ยินคำโคลงโลกนิติที่สอนใจเราเรื่องจิตใจของมนุษย์ ที่แม้มหาสมุทรจะลึกแค่ไหนก็ยังหยั่งถึงได้ ไม่มีอะไรที่ลึกล้ำเท่าจิตมนุษย์เราอีกแล้ว

นั่นล่ะ... ข้อสำคัญของมนุษย์ ที่อาจทำให้พวกเรา มีความเจ็บปวดที่ต่างจากสัตว์อื่น ๆ
นั่นก็เป็นเพราะเรามี หัวใจ... 

หัวใจ ที่ไม่ใช่อวัยวะส่วนหนึ่งของร่างกาย
แต่เป็นหัวใจ อันรับรู้ถึงห้วงแห่งอารมณ์ทั้งหลาย นับแต่เราจำความได้ 

หัวใจนี้ทำให้เรามีความรัก
หัวใจที่ทำให้เรามีความสุข
หัวใจที่ตื้นตันเมื่อเราสมหวัง

แต่กระนั้น หัวใจดวงนี้ ก็กลับทำให้เราเจ็บปวดแสนสาหัส
ความเจ็บปวดที่ยิ่งกว่าการเจ็บปวดทางกาย
ความเจ็บปวดที่จะคลายลงได้ก็ด้วยหัวใจอันอ่อนโยนเท่านั้น

เราไม่ได้อาศัยอยู่บนโลกแห่งนี้อย่างเดียวดาย สิ่งที่สำคัญอีกประการหนึ่ง คือ หัวใจของผู้อื่น
มันมีผลต่อความรู้สึกของหัวใจเราอย่างลึกซึ้ง

เหมือนดั่งว่ามีกระแสถึงกัน... หัวใจนั้น สามารถผูกโยงความรู้สึก ที่เราอาจสุขไปด้วยกัน ตื้นตันไปด้วยกัน เกิดความทรงจำดี ๆ ร่วมกัน
แต่มันก็ยังทำให้หัวใจอีกดวง... เจ็บปวด ได้ไม่แพ้กัน

เมื่อเราผูกโยงหัวใจกับใครสักคน เราอาจรู้สึกว่า ทุกอย่างก็ขึ้นกับหัวใจดวงนั้น
แต่เราไม่อาจรู้ได้เลย ว่าหัวใจอีกดวง อาจไม่ได้อยู่เคียงข้างกับหัวใจของเราเลย
แม้ว่าจะใกล้ชิดเคียงกันมาแค่ไหน
สุดท้าย เราไม่อาจหยั่งลงทราบถึงความในใจอีกดวงได้เลย

ไม่มีวันที่เราจะทราบความคิดจริง ๆ ของอีกคน
แม้เราจะอยู่กันมานานแค่ไหน
แม้เราจะใกล้ชิดกันอย่างไร
สิ่งที่เราสัมผัสได้ ก็เป็นเพียงแค่ ความรู้สึก

เราอาจคิดว่า เราเข้าใจหัวใจดวงนั้น
แม้ไม่ใช่ความคิิด แต่เป็นความรู้สึก

แต่สุดท้ายแล้ว เราก็เข้าถึงเพียงแค่ความรู้สึก ที่เขายอมให้เราได้รู้
ยังมีเรื่องราวอีกมากมาย ที่อยู่ในส่วนลึกของหัวใจดวงนั้น
ในเมื่อหัวใจของเรา ก็ไม่ได้มีดีไปกว่าใคร ๆ
มันคงไม่มีอำนาจใดที่ทำให้เราเข้าถึงความในของหัวใจใครง่าย ๆ...

หัวใจของเราเองก็เช่นกัน...

มันคงไม่ต่างอะไรกันมาก

เธอลองมองหัวใจตัวเองดูสิ
มันมีเรื่องราวแค่ไหนที่เก็บงำไว้ข้างใน
มีเรื่องราวอะไรที่ไม่ต้องให้ใครรู้

แล้วเธอเจ็บปวดกับมันมากเพียงใด...

แน่ล่ะ.. เธอไม่ใช่เพียงคนเดียว
เธอไม่โดดเดียว
เราทั้งหมดล้วนผ่านความเจ็บปวดมา

มันคือธรรมดาของชีวิต... และเป็นธรรมดาของหัวใจ
เธอจะเรียนรู้อะไร ถ้าไม่เคยผ่านความเจ็บปวด
เธอจะมีความสุขได้อย่างไร ถ้้าหัวใจไม่เคยได้รับรู้ถึงความทุกข์

ผ่านความเจ็บปวดนั้น...
เธอจะได้เรียนรู้
เธอจะได้เติบโต
เธอจะได้เข้มแข็งมั่นคงยิ่งขึ้น

ความเจ็บปวด คือ การได้สัมผัสกับสิ่งที่ไม่พึงปรารถนา
หาใช่การที่เธอทำมันแหลกสลายด้วยตัวเธอเอง

เหมือนดั่งคำกล่าวของคาลิล ยิบราน มหากวีชาวเลบานอน ที่เคยพูดถึงความปวดร้าวไว้ว่า

เธอจักต้องรู้จักความปวดร้าว เช่นที่เปลือกของเมล็ดพฤกษาจะต้องแตกออก เพื่อให้ใจกลางของมันได้รับแสงอรุณ 
สิ่งเดียวที่เธอจักต้องเข้าใจ
สุดท้าย ก็เหลือเพียงจิตใจของเธอเอง
ที่เธอจะหยั่งถึง...

แล้ววันใดวันหนึ่ง เธอจักทำให้หัวใจดวงนั้น เบิกบานไปชั่วนิรันดร์...
SHARE
Written in this book
บทกวีและชีวิต : ใต้ผืนฟ้าแห่งอนิจจัง
ชีวิตคนเราอาจผ่านเหตุการณ์แตกต่างกัน แต่จะมีการเล่าเรื่องใด ที่จะเทียบเท่าความรู้ของการประจักษ์ ณ ขณะนั้น ก็ในเมื่อเราเป็นแค่มนุษย์ตัวเล็ก ๆ ใต้ผืนฟ้าแห่งอนิจจัง
Writer
LittleTeaCup
Thinker and Dreamer
มาเถิด มาร่วมกันฝัน เพื่อฝันนั้นจะเป็นจริง

Comments

peterpanpkm
5 months ago
ถ้าไม่เจ็บ ก็ ไม่รู้ว่าความสวยงาม เป็นยังไง

ถึงอย่างไร ...

สิ่งที่เกิดขึ้น ย่อมดีเสมอ
Reply