ความอืออึงอันกัมปนาท


ครั้งนี้รุนแรงเกินไป...

หูของเธอมักอ่อนไหวกับคลื่นความถี่ต่ำมากกว่าคนอื่นๆ เสียงครางอื้ออึงของเครื่องยนต์ใต้ห้องโดยสารแห่งเจ้านกเหล็กดังผิดปกติ ทั้งเวลาที่ยาวนานกว่าเครื่องจะขึ้น ทำเธอปวดหูจนต้องเอามือทั้งสองปิดอุด หน้านิ่วแสดงอาการทรมานอย่างเสียจริต

นาน นานเกินไปแล้ว
ทำไมเครื่องไม่ขึ้นสักที ในหัวเธอตีกันไปหมด แล้วน้ำตาก็ซึมออกมาราวกับระเบิดที่ถูกดึงสลักจากภายใน โลกควรดับลงในตอนนี้ ไม่อยากทนอะไรอีกแล้ว ไม่ใช่แค่เรื่องนี้ แต่กับทุกเรื่องเลย 

พอแล้ว

จนนาทีที่หัวเครื่องเอียง 45 องศา เชิดหน้าขึ้นสู่ท้องฟ้า เธอผ่อนคลายลงอย่างประหลาด แต่เสียงเจ้ากรรมยังดังตลอดการเดินทาง เป็นเวลา 1 ชั่วโมงกับอีก 5 นาที ที่กระดูกค้อน โกลน ทั่ง อยากฆ่าตัวตายโดยไม่ต้องขออนุญาตจากใคร 

เส้นแสงที่กำลังลังบอกลาท้องฟ้า
เป็นความสมบูรณ์แบบเดียว
ถ้านี่เป็นภาพสุดท้าย คงดีไม่น้อย


SHARE
Written in this book
งานปี 2019
Writer
onthakarnsrichad
อนธการสีชาด
เกลือกกลิ้งและมอดไหม้ในเปลวอักขรา : (x ± ∞)

Comments