แล้วแต่เลย...
ครั้งนึงในชีวิต เราเชื่อว่าคนเราต้องเคยเผลอ
ตัดสินคนอื่นจากภายนอก หรือตัดสินคนอื่นจากแค่ข้อมูลที่ตัวเองมีอัน้อยนิดแต่คิดว่ามากพอแล้ว แล้วก็มั่นอกมั่นใจนักหนาว่าสิ่งที่ตัวเองคิดนั้นถูก!
.
"กุทำงานไปแค่ให้ได้เงิน ไม่ได้มีชิ้นงานมาสเตอร์พีชแต่อย่างใด ทำก็เพื่อเงิน ไม่มีอารมณ์เป็นที่ตั้ง ซึมเศร้าก็ไม่เป็น ไม่เป็นอะไรทั้งนั้น"
.
(ยิ้มแห้งๆ)
.
"กุเคยอ่านเค้าบอกพวกที่เป็นศิลปิน เป็นโรคซึมเศร้าเยอะ เพราะใช้อารมณ์ และคาดหวังความเป็นมาสเตอร์ในงานชิ้นต่อไป"
.
"ไม่ใช่อาสติสทุกคนนะ เราว่านั่นมันคือ การคาดหวัง และตั้งความหวังไว้สูง และไม่ปลง รึป่าว (อาชีพไหนก็เป็นแบบนี้ได้รึป่าววะ) "
.
"หรอ แต่กุคิดว่าถ้าเราไม่ใช้อารมณ์เป็นที่ตั้ง มันก็จะไม่เศร้านะ"
"ไม่มึง ความเศร้ามันลึกกว่านั้น..."
.
ก็ยังคงพบความว่างเปล่าในความหมาย ภายใต้ประโยคที่ยังสนทนาเรื่องนี้กันต่อไป...
.
นึกออกมั้ยว่าทำไมถึงไม่พยายามที่จะอธิบายโรคนี้ให้คนที่ไม่เป็นฟัง
มันไม่มีประโยชน์จะอธิบายอะไรจริงๆนะ กับคนที่เค้าเลืิอกจะเห็น และเชื่อสิ่งที่ตัวเองคิดแค่นั้น 
ปากบอกเปิดรับ และเข้าใจ แต่ใจก็ตั้งกำแพงบางๆไว้แล้ว...

เฮ้อออออ...

SHARE
Writer
mayasworld
monster
Wanderluster / patient of MDD

Comments