[Fic] White shirt (Gaeun x Eunbi) <25>
ถึงเธอจะบอกพี่กาอึนไปว่าชอบพี่เค้าใส่ผ้ากันเปื้อนมากกว่าตอนนั่งโต๊ะทำงาน แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้หรอกว่าตอนพี่กาอึนจริงจังกับการทำงานน่ะดูดีมากเลย

ปกติเธอจะเห็นพี่กาอึนนั่งทำงานในชุดทำงานเต็มยศ แต่วันนี้พี่กาอึนนั่งทำงานด้วยเสื้อยืดกับกางเกงวอร์ม ทำให้ดูเหมือนนักศึกษามากกว่าพนักงานออฟฟิศ รัศมีความเครียดที่แผ่ออกมาของพี่กาอึนตอนนี้คงประมาณนักศึกษาทำรายงานปลายภาคตัวสำคัญ

อึนบีลุกจากเตียงไปโอบพี่กาอึนจากด้านหลัง เธอจูบแก้มพี่กาอึนเป็นการบอกอรุณสวัสดิ์

“ตื่นแล้วเหรอคะ ขอพี่ทำงานแป๊บนะแล้วจะพาไปกินแพนเค้ก”

ดูพูดเข้า เหมือนเธอเป็นน้องอายุห้าขวบที่มางอแงขอให้พี่สาวพาไปกินขนมในวันหยุด

“นอนต่ออีกหน่อยก็ได้นะ เดี๋ยวพี่ทำเสร็จแล้วปลุก”

อึนบีหยิบแก้วกาแฟของพี่กาอึนมาจิบ ก่อนจะต้องเบ้หน้าเพราะมันขมกว่าที่คิดเยอะเลย

“พี่กินอะไรบ้างรึยังนอกจากกาแฟโคตรขมเนี่ย”

“ยังเลยค่ะ ก็กะว่าเดี๋ยวงานเสร็จแล้วจะปลุกอึนบีไปกินแพนเค้กด้วยกันไงคะ”

“งั้นเดี๋ยวฉันไปหาซื้ออะไรมาให้พี่กินก่อนรองท้องก่อน พี่ก็ไม่ต้องรีบทำหรอก ถ้าไม่ทันเราก็ไปกันวันอื่นได้”

“แต่ว่า..”

“ตามนี้แหละ เดี๋ยวฉันมานะ”

อึนบีจึงเข้าไปล้างหน้าล้างตาและแต่งตัวให้เรียบร้อยหน่อยเพื่อเดินลงไปซื้ออาหารเช้าแบบง่าย ๆ ให้กาอึน

“อึนบีอา อย่าแอบลงไปหากินแพนเค้กนะ รอพี่ก่อน”

“เออ!”

พอได้แกล้งอึนบีนิดหน่อยกาอึนก็อารมณ์ดีกลับไปนั่งทำงานต่ออย่างสบายใจ พักนึงอึนบีก็กลับมาพร้อมแซนด์วิชอบร้อนหอม ๆ น้ำผลไม้แบบคั้นสด และอาหารง่าย ๆ มาใส่ตู้เย็นให้กาอึนนิดหน่อย เราเปลี่ยนมานั่งที่พื้นใช้เตียงเป็นพนักพิง เพื่อกินแซนด์วิชที่อึนบีซื้อมา

“อร่อยมากเลย ขอบคุณนะคะ”

“อือ กินให้หมดล่ะ พักนี้พี่เริ่มผอมไปอีกแล้วนะ”

คงจริงอย่างที่อึนบีบอก เธอทำงานเยอะมากจนลืมกินข้าวอยู่บ่อย ๆ

“เป็นอย่างนี้ตลอดเลย พอทำงานเยอะ ๆ ชอบลืมกินข้าว”

อึนบีพูดเบา ๆ เหมือนเบากับตัวเองมากกว่าให้กาอึนได้ยิน แต่เพราะห้องมันเล็กแค่นี้ ยังไงกาอึนก็ได้ยินอยู่ดี

“ก็พี่ทำงานเพลินหนิ อึนบีก็เตือนพี่สิคะ”

“ไม่เอา บอกทุกวันเดี๋ยวก็รำคาญอีก”

“อึนบีเป็นห่วงพี่ พี่จะรำคาญได้ยังไงหือ?”

“ตอนแรกก็พูดแบบนี้ทุกคนแหละ พอนาน ๆ เข้าก็รำคาญ เพื่อนฉันยังบอกเลยว่าฉันขี้บ่น”

“พี่ไม่รำคาญหรอกค่ะ แต่เอาเป็นว่าพี่จะพยายามกินข้าวให้ตรงเวลามากขึ้นแล้วกันนะคะ เพื่อสุขภาพของพี่และเพื่อความสบายใจของอึนบี”

กาอึนยื่นหน้าไปใกล้ ๆ ยิ้มตาปิดใส่อึนบีไม่หยุด จนจากที่อึนบีหน้างออยู่กลายเป็นหน้าแดงแทน เธอก็ไม่รู้หรอกว่าอึนบีเคยเจออะไรมาตอนคบกับคนอื่น ๆ แต่สำหรับเธอน่ะ เวลาแฟนบ่นเพราะเป็นห่วงมันแปลว่าเค้ายังรักยังแคร์เราอยู่ และเธอก็ไม่ได้มีปัญหาอะไรเลย

“กินเร็ว ๆ จะได้ไปทำงานให้เสร็จ”

“เขินแล้วไล่พี่เหรอ”

“อยากกินแพนเค้กแล้ว!!”

“ฮ่า ๆ ๆ จะรีบไปปั่นงานเดี๋ยวนี้แหละค่า~”





“เยนาอยากไปไหนต่อรึเปล่าครับ”

ฮยอนอูถามเยนาหลังจากที่ทั้งสองคนออกจากโรงหนัง วันนี้ฮยอนอูชวนเยนามาดูหนัง ซึ่งเยนาก็ไม่ได้ขัดข้องอะไรเพราะเธอก็ว่างอยู่พอดี

“แล้วแต่พี่เลยค่ะ ฉันไม่ได้อยากทำอะไรเป็นพิเศษ”

“ตอนแรกพี่ว่าจะชวนเยนาไปเดินเล่นแถวแม่น้ำฮัน แต่อากาศมันหนาวมากเลย งั้นไปนั่งเล่นที่บ้านพี่ดีมั้ยครับ เดี๋ยวพี่ทำอะไรให้กิน”

“คะ?”

“พี่ถามว่าไปนั่งเล่นที่บ้านพี่มั้ย เดี๋ยวพี่ทำอะไรให้กิน พี่ทำกับข้าวอร่อยนะ เยนาก็เคยบอกว่าอยากชิมไม่ใช่เหรอ”

“ไม่ดีกว่าค่ะ ฉันเพิ่งนึกได้ว่ามีธุระ”

“ไหนเยนาบอกพี่ว่าว่างไงครับ ทำไมล่ะ ยังไม่หายโกรธพี่อีกเหรอครับ”

“พี่ฮยอนอูคะ ฉันว่าพี่ลืมอะไรไปอย่าง ตอนนี้เราไม่ได้เป็นอะไรกันนะคะ ฉันว่าฉันไปบ้านพี่แบบนั้นก็คงไม่โอเคเท่าไหร่”

“อ่า.. นั่นสินะ พี่ขอโทษนะเยนายา”

“ถ้าอย่างนั้นฉันขอตัวก่อนนะคะ ขอบคุณสำหรับวันนี้นะคะ”

เยนาโค้งให้ฮยอนอูนิดหน่อยก่อนจะเดินจากมา การกระทำแบบนั้นของเยนาทำให้ใจของฮยอนอูเจ็บ เยนาไม่เคยมีท่าทีเย็นชากับเค้าขนาดนี้มาก่อน และแม้ว่าเยนาจะทำเหมือนว่าเปิดโอกาสให้กัน แต่เค้าก็รู้สึกถึงกำแพงที่เยนาสร้างกั้นระหว่างเราเอาไว้ ไม่เหมือนเดิมแล้วสินะ.. ดูเหมือนว่าเยนาจะไม่ใจอ่อนให้เค้าง่าย ๆ อีกต่อไปแล้ว





เป็นไปตามที่อึนบีคาดการณ์เอาไว้ ว่ากว่ากาอึนจะทำงานเสร็จเวลาก็ล่วงเลยไปจนบ่าย เธอรู้อยู่แล้วว่าพี่กาอึนทนส่งงานแบบลวก ๆ ไม่ได้ ต้องตรวจแล้วตรวจอีกจนกว่าเจ้าตัวจะมั่นใจนั่นแหละ ซึ่งเธอก็รอจนผล็อยหลับไป แล้วตื่นมาใหม่อีกครั้งเพราะคนที่เพิ่งทำงานเสร็จเริ่มไม่อยู่สุข

สิ่งที่อึนบีเห็นตอนลืมตาคือเสื้อยืดและบราของเธอถูกถกขึ้นสูงจนอยู่เหนืออก พี่กาอึนคร่อมอยู่บนตัวเธอดูดดึงยอดอกของเธอจนชูชัน เกงกางนอนตัวหลวมที่เธอหยิบของพี่กาอึนมาใส่แม้ว่าจะยังอยู่ติดกาย แต่ก็ดูเหมือนจะไม่ได้อยู่ในตำแหน่งเดิมเท่าไหร่ ในขณะที่พี่กาอึนยังมีเสื้อผ้าครบทุกชิ้น

“อืออ ลักหลับกันเหรอ”

“ว้า~ ตื่นซะแล้ว แบบนี้ก็ไม่ใช่ลักหลับแล้วสิ”

พี่กาอึนพูดแบบนั้นก่อนเลื่อนตัวลงจูบตามร่างกายของเธอต่ำลงเรื่อย ๆ เธอปล่อยตัวไปกับสัมผัสที่แฟนสาวมอบให้ ใจเธอคิดไปถึงเรื่องที่ว่าเราไม่ได้ทำอะไรแบบนี้กันมานานเท่าไหร่แล้วนะ.. ช่วงนี้พี่กาอึนงานยุ่งทุกวันอย่าว่าแต่เซ็กส์เลย เวลามาเจอหน้ากันยังไม่ค่อยมีด้วยซ้ำ

อึนบียกสะโพกช่วยให้พี่กาอึนถอดกางเกงของเธอได้ง่ายขึ้น พี่เค้าจับขาเธอให้ตั้งชัน จูบไปตามเนื้ออ่อน ๆ ของต้นขาด้านใน ฝากร่องรอยสีกุหลาบของการทำรักครั้งนี้เอาไว้ซะทั่วบริเวณ

เมื่อพี่กาอึนเงยหน้าขึ้นมาสบตากัน เธอก็ดึงพี่เค้าขึ้นมาจูบอย่างดูดดื่ม ช่วยปลดเปลี้ยงเสื้อผ้าที่ไม่ใช่สิ่งจำเป็นในเวลานี้ ผิวกายที่เสียดสีกันให้ความรู้สึกอุ่นร้อนยิ่งกว่าอาภรณ์ชิ้นไหน ๆ เราไม่ได้พูดอะไรกันอีก เหมือนกับว่าเราต่างคนต่างโหยหาที่จะสัมผัสกันและกัน ในห้องจึงมีแต่เสียงหอบหายใจปะปนไปกับเสียงครางแห่งความสุขสมเมื่อจุดสูงสุดของอารมณ์มาเยือน

เรานอนมองตากันหลังจากพายุอารมณ์สงบลง อึนบีเอื้อมมือไปจัดผมที่ปรกหน้าแฟนสาวให้เข้าที่ กาอึนถือโอกาสนั้นขยับเข้ามาจูบอึนบีอีกที ซึ่งอึนบีเองก็ไม่ได้ขัดข้องอะไรกับการกระทำนั้น เราจูบกันอย่างเนิบช้าและอ่อนหวาน เหมือนว่านี่คือขนมชิ้นเล็ก ๆ เพื่อปิดท้ายมื้ออาหารเลิศรสที่เราร่วมกันปรุงเมื่อครู่

“อยากนอนพักสักหน่อยมั้ยคะ”

อึนบีพยักหน้ารับ กิจกรรมที่เพิ่งจบไปทำให้อึนบีรู้สึกอ่อนเพลียทั้ง ๆ ที่เธอก็เพิ่งจะงีบหลับไปก่อนหน้านี้

“งั้นเรานอนกันสักหน่อย ตื่นมาแล้วเราไปกินแพนเค้กกันนะคะ”

“อื้อ”

เธอตอบรับไปแค่นั้นก่อนหลับไปอีกครั้งในอ้อมกอดอุ่น ๆ ของพี่กาอึน







🐥: หิวข้าว

🐶: ?

🐥: อยู่ห้องรึเปล่า

🐶: อยู่

🐥: สั่งอะไรมากินกันเถอะ

🐶: สั่งมา? สั่งมากินที่ไหน?

🐥: ห้องยูจินไง

🐶: งง

🐥: งงอะไร มารับหน่อยอยู่หน้าตึก

แม้จะยังงง ๆ อยู่แต่ยูจินด็เดินลงมาตามที่เยนาบอก แค่จากหน้าตึกขึ้นมาถึงห้องเยนาบ่นว่าหิวให้เธอฟังประมาณห้าครั้งได้ พอถึงห้องเยนาก็สำรวจตู้เย็นเป็นอย่างแรก

“นี่ยูจินดำรงชีวิตด้วยช็อกโกแลตกับเบียร์เหรอ”

เยนาพูดขณะที่แกะช็อกโกแลตเข้าปากไปชิ้นนึง

“ของมันหมดพอดีแต่ฉันยังไม่ได้ไปซื้อ เยนาอยากกินอะไรล่ะจะได้โทรสั่งมา”

“กินเบอร์เกอร์กันมั้ย ไม่ได้กินนานแล้ว”

“ชีสเบอร์เกอร์เพิ่มเบค่อนนะ”

“อื้อ!!”

“เอาชีสซี่ฟรายส์กับโคล่าด้วยมั้ย”

“เอา~”

“อืม แป๊บนึงนะ”

เยนาล้มตัวลงนอนที่พื้นห้องที่เปิดฮีตเตอร์อุ่น ๆ ของยูจิน ยูจินขี้หนาวแต่ก็ไม่ชอบใส่เสื้อผ้าหลายชั้นเลยเปิดฮีตเตอร์ให้อุ่นแบบนี้แทน เยนาคิดว่าค่าไฟห้องยูจินแต่ละเดือนคงแพงน่าดู

“ไปนอนที่พื้นอีกแล้ว เดี๋ยวก็ปวดหลังหรอก”

“นอนแป๊บเดียวหน่า”

“ตามใจ”

ยูจินหันไปสนใจอะไรที่ทำค้างไว้ก่อนเยนาจะมาต่อ

“ยูจินอา วันนี้เธอไม่ไปไหนเหรอ”

“ไม่ล่ะ”

“แล้วอยู่ห้องทำอะไร”

“เปลี่ยนผ้าปูที่นอน ซักผ้า รีดผ้า ล้างห้องน้ำ”

“อา.. วันทำงานบ้านสินะ”

“อือ แล้วเธอไปไหนมา”

“ไปกินไอติม แล้วดูหนังกับพี่ฮยอนอูมา”


แล้วพี่เค้าก็ชวนฉันไปบ้านเค้า แต่ฉันไม่อยากไป อยู่ ๆ ฉันก็นั่งรถมาลงที่นี่ อยู่ ๆ ฉันก็คิดถึงเธอน่ะยูจิน


“สนุกรึเปล่าล่ะ”

“หนังก็สนุกดีมั้ง เนื้อเรื่องไม่ค่อยมีอะไรหรอก ยิงกันเลือดสาดอย่างเดียว หนังแบบที่พี่ฮยอนอูชอบนั่นแหละ”

“หมายถึงไปกับพี่ฮยอนอูสนุกมั้ย”

“ก็เฉย ๆ นะ ฉันว่างอยู่ พี่เค้าโทรมาชวนก็เลยไป ก็ไม่ได้มีอะไรพิเศษนะ”

“อืม”

เยนานอนมองยูจินเก็บเสื้อผ้าที่รีดแล้วเข้าตู้ นอนมองจากมุมนี้ยูจินที่ขายาวอยู่แล้ว ดูขายาวกว่าเดิมอีก ใส่กางเกงวอร์มตัวเดิมเลย วันทั้งวันยังไม่ได้อาบน้ำแน่ ๆ

“นี่ตั้งแต่เช้าอาบน้ำรึยังน่ะ”

“ยัง”

“ว่าแล้ว”

“ก็กะจะอาบตอนรีดผ้าเสร็จ”

“เชื่อก็ได้”

“เออ นี่จะไปอาบแล้ว”

“ไปอาบเร็ว ๆ อยากมีเพื่อนตัวสะอาด”

เธอไม่รู้อะไรซะแล้วเยนา ว่าถ้าใจเราสะอาดน้ำไม่ต้องอาบก็ได้!

พอยูจินเข้าไปอาบน้ำเยนาก็นอนกลิ้งเกลือกไปทั่วพื้น ดูคลิปตลก ๆ ที่เพื่อนส่งมาให้แก้เบื่อ

“เยนายา”

“หืม?”

“ฉันลืมหยิบชุดเข้ามาน่ะ หยิบให้หน่อยสิ ฉันวางไว้บนเตียง”

“อื้อ แป๊บนะ”

เยนาที่ยังสนุกอยู่กับการดูคลิปตลก ขี้เกียจลุกขึ้นจึงไถตัวไปใกล้ ๆ เตียง เอื้อมมือขึ้นตบ ๆ หาเสื้อผ้าที่ยูจินวางไว้ด้วยมือเดียว

อะ! เจอแล้ว

เยนาลากชุดที่ยูจินจัดไว้ลงจากเตียงทำให้ชุดทั้งหมดของยูจินหล่นลงมาปิดหน้าเยนา เยนายกเสื้อของยูจินที่ปิดหน้าอยู่ออก แต่ชิ้นเล็กชิ้นน้อยของยูจินที่วางทับไว้บนเสื้อตกลงมาใส่หน้าแทน

“เยนายา หาไม่เจอเหร..”

“…”

“…”

ที่ยูจินเห็นคือเยนานอนอยู่บนพื้น มีกางเกงในของเธออยู่บนหน้า บราของเธออยู่บนหัว เสื้อกับกางเกงวอร์มของเธอตกอยู่ข้างตัวเยนา

“นี่เธอทำอะไรอยู่เนี่ย”

“เดี๋ยวยูจิน! มันไม่ใช่แบบนั้น”

เยนารู้เลยว่าสภาพตัวเองตอนนี้คงทำให้เพื่อนคิดอะไรดี ๆ ไม่ได้หรอก

“นี่เยนาเป็นพวกชอบดมกางเกงในเหรอ”

แว้กกกก ไม่ใช่นะ!

“ก็บอกว่าไม่ใช่ไง พอดีฉันคว้าเสื้อแล้..”

“เอาเถอะ ฉันจะไม่บอกใครละกัน”

ไม่บอกใครอะไร ก็ไม่มีอะไรต้องบอกใครอยู่แล้วปะ!!

ยูจินที่นุ่งผ้าเช็ดตัวออกมา ย่อตัวลงเก็บเสื้อผ้าของตัวเองเพื่อจะเดินกลับไปแต่งตัวในห้องน้ำ เยนาลุกขึ้นนั่งประจันหน้ากับยูจิน เพื่อแสดงความบริสุทธิ์ใจในเหตุการณ์ที่เพื่อนเข้าใจผิด เธอไม่อยากกลายเป็นพวกชอบดมกางเกงใน ฮืออออออ

“ยูจินอา มันไม่ใช่แบบที่เธอเห็นนะ”

“…”

“ยูจินอา ฉันไม่ชอบดมกางเกงในนะ! มันร่วงมาปะหน้าฉันพอดีหรอก”

“…”

“ยูจินอา”

“ฮ่า ๆ ๆ ๆ ดูทำหน้าเข้าสิ ตลกเป็นบ้าเลย”

“ย๊า! นี่แกล้งกันเหรอ”

“ก็ใช่น่ะสิ ถึงมันจะดูเหมือนว่าเธอเป็นพวกชอบดมกางเกงในจริง ๆ ก็เถอะ ฮ่า ๆ ๆ ๆ”

“มานี่เลย”

เยนาแกล้งจั๊กจี้ยูจินจนยูจินลงไปนอนตัวงอหัวเราะอยู่ที่พื้น

“เยนา~ ฮ่า ๆ ๆ ๆ พอก่อน ผ้าเช็ดตัวจะหลุดแล้วววว”

“ไม่หยุดหรอก เมื่อกี้ฉันเครียดเลยนะ! มาให้เอาคืนเลย”

“ก็มาดมกางเกงในคนอื่นทำไมล่ะ!”

“ไม่ได้ดม!! มันตกลงมาใส่หน้าฉันโว้ยยย”

กว่าจะหยุดแกล้งกันได้ก็เป็นตอนที่เยนาที่จั๊กจี้เพื่อนจนเหนื่อย จึงขึ้นคร่อมตัวยูจินเอาไว้ แล้วก็บอกว่า ‘ฉัน ไม่ ได้ แอบ ดม กาง เกง ใน เธอ’ เธอแตะตัวยูจินอีกครั้งเมื่อยูจินดูนิ่งเกินไป ซึ่งยูจินก็พยักหน้าให้รัว ๆ ก่อนจะผลักเยนาให้พ้นทาง จับปมผ้าเช็ดตัวว่ายังอยู่ดี แล้วคว้าเสื้อผ้าเข้าห้องน้ำไป

เยนาจับแก้มทั้งสองข้างของตัวเองหลังจากที่รู้สึกว่าหน้ามันร้อน ๆ ภาพยูจินที่นอนหอบ ๆ อยู่ใต้ตัวเธอ เนื่องจากเหนื่อยจากการถูกจั๊กจี้ยังติดตา ดวงตากลมโตของยูจินมองมาที่เธอมันเหมือนสื่อความหมายอะไรบางอย่างที่เธอไม่เข้าใจ เยนาพยายามสลัดภาพยูจินนุ่งผ้าเช็ดตัวออกไป เพราะไม่เข้าใจว่าทำไมต้องใจเต้นแรงและไม่อยากคิดอะไรให้ปวดหัว แล้วนอนดูคลิปตลกที่เพื่อนส่งมาให้ต่อไปแทน

พอยูจินออกมาจากห้องน้ำอีกครั้งอาหารที่สั่งก็มาส่งแล้ว ทั้งสองคนนั่งกินเบอร์เกอร์กันอยู่หน้าโทรทัศน์ วาไรตี้ช่วงเย็นวันอาทิตย์เป็นอะไรที่ทั้งสองคนโปรดปราน เยนาหัวเราะดังลั่นเมื่อพิธีกรคนโปรดของเธอยิงมุกได้อย่างเฉียบคม

“นี่อย่ากินแล้วหัวเราะแบบนั้นสิ เดี๋ยวก็สำลักหรอก”

“เออหน่า ฉันไม่ได้เป็นอะไรหรอกยูจินอา”

พอยูจินได้ยินแบบนั้นก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ แต่เหตุการณ์ที่เธอกลัวก็เกิดขึ้น อยู่ดี ๆ เยนาก็คว้ามือเธอไว้แล้วทำหน้าเหมือนหายใจไม่ออก

“เยนายา เยนาเป็นอะไร”

ยิ่งเห็นเยนาเอามือทุบหน้าอกตัวเอง เธอยิ่งกลัว

“สำลักเหรอ สำลักใช่มั้ย!!”

ทั้งที่เธอก็รู้วิธีปฐมพยาบาลเบื้องต้น แต่พอมาเจอเหตุการณ์จริง ๆ ก็ทำตัวไม่ถูก ต้องทำยังไงแล้วนะ กดใต้ลิ้นปี่ใช่รึเปล่า? ต้องกอดจากด้านหลังใช่มั้ยนะ?!? ทำยังไงดี! น้ำตาเธอไหลเพราะทำอะไรไม่ถูก เยนายาอย่าเป็นอะไรนะ

“ร้องไห้ทำไมน่ะ”

“!?!”

“ยูจินอา ฉันไม่ได้เป็นอะไร แค่แกล้งเธอเท่านั้น”

เยนาตกใจรีบถามยูจินหน้าตาตื่น เธอแค่อยากจะเอาคืนยูจินที่แกล้งอำเธอก่อนหน้านี้ก็เท่านั้น

“นี่แกล้งเหรอ?”

“อือ แต่ไม่คิดว่ายูจินจะร้องไห้”

“เล่นบ้าอะไรของเธอเนี่ย ฉันตกใจแทบตายรู้มั้ย?”

“รู้แล้ว ๆ ขอโทษนะ ฉันขอโทษ”

เยนากอดปลอบยูจินที่กำลังร้องไห้เพราะตกใจ

“ฉันไม่คิดว่าเธอจะเป็นห่วงฉันขนาดนี้ ปกติฉันเห็นเธอเจออะไรก็ทำเฉย ๆ ตลอดเลย ฉันแค่อยากอำเธอเล่น ฉันคิดน้อยเกินไปเอง ขอโทษนะยูจินอา”

“เมื่อกี้น่ะ ฉันกลัวมากเลยนะ”


ฉันกลัวมากเลย ฉันกลัวว่าจะเสียเธอไปตลอดกาล


“อือ ฉันมันคนนิสัยไม่ดีที่ทำให้ยูจินตกใจ เอางี้มั้ยเดี๋ยวพรุ่งนี้ฉันเลี้ยงข้าวปลอบใจ จะกินอะไรดีล่ะ หมูสามชั้นดีมั้ย หรือไส้ย่างก็ได้ ยูจินอยากกินอะไร”

“ไอติม”

“ห้ะ?”

“บอกว่าอยากกินไอติม”

“ได้ ไอติมก็ไอติม”

“ดูหนังด้วยได้มั้ย”

“ได้ เดี๋ยวฉันเลี้ยงเอง โทษฐานที่ทำให้ยูจินตกใจ”

“ลองไม่เลี้ยงสิ ฉันจะไปประกาศให้ทั่วเลยว่าเยนาเป็นพวกชอบดมกางเกงใน”

“ย๊า!! บอกแล้วว่าไงไม่ได้ดม!!”





“เจ้ากระต่าย แพนเค้กมาเสิร์ฟแล้ว ตื่นเร็วเข้า”

หือ? พูดอะไรนะ..

“อึนบีอา ตื่นมากินแพนเค้กตอนยังอุ่น ๆ เร็วเข้า”

อึนบีลืมตาอย่างงัวเงียมองพี่กาอึนประกอบร่างแพนเค้กและท็อปปิ้งที่ทางร้านแยกมาให้

“แพนเค้กมาเสิร์ฟแล้วค่ะ”

อึนบียันตัวขึ้นมานั่ง กอดผ้าห่มไว้เพื่อปิดบังร่างกายที่เปล่าเปลือยของตัวเอง เธออ้าปากตอนที่พี่กาอึนยื่นส้อมที่จิ้มแพนเค้กขนาดพอดีคำมาให้ เธอได้ยินเสียงพี่กาอึนหัวเราะคิกคัก ไม่รู้ว่าอารมณ์ดีอะไรนักหนา

“อร่อยมั้ยคะ”

“อื้อ”

เธอตอบรับพลางแคะขี้ตาไปด้วย ยังง่วงอยู่เลยอะ..

“อึนบีเหมือนเด็กเลย ตายังไม่ลืมแต่ถ้ามีอะไรมาป้อนก็กิน”

“เด็กบ้านพี่สิ มานั่งแก้ผ้ากินแพนเค้กในห้องแฟนแบบนี้น่ะ”

“อา.. ก็เด็กดีของพี่ไงคะ”

พูดเสร็จก็หอมแก้มอึนบีไปทีนึง แล้วก็ตัดแพนเค้กให้อึนบีอีกคำ

“ฉันไปนั่งกินที่พื้นก็ได้นะพี่ เดี๋ยวมันเลอะเตียง”

“ไม่เป็นไรค่ะยังไงผ้าปูที่นอนมันก็เลอะอยู่แล้วล่ะ คือ..มันเปียกมากเลย ก็ให้มันเลอะไปทีเดียวเลยละยังไงก็คงต้องเปลี่ยนอยู่แล้ว”

โอเค งั้นก็ตามนั้นแหละพี่..

พี่กาอึนบอกว่าเห็นว่าเธอยังหลับอยู่ก็เลยไม่อยากปลุก สั่งมากินที่บ้านถึงจะไม่อร่อยเท่ากันไปกินที่ร้านแต่ก็คุ้มค่า เพราะถ้าไปกินที่ร้านก็จะไม่ได้เห็นอึนบีนั่งแก้ผ้ากินแพนเค้ก.. ให้เหตุผลได้สมเป็นพี่กาอึนจริง ๆ

อึนบียังซุกตัวอยู่ในผ้าห่มขณะที่พี่กาอึนจัดการจานที่กินเสร็จแล้ว ไม่ต้องออกไปไหนก็ดีเหมือนกันเพราะเธอก็เริ่มขี้เกียจแล้ว กลิ้งเล่นมันอยู่ตรงนี้แหละ

ชีอัน: วันนี้ไปกินเหล้ากัน

อึนบี: ได้ข่าวว่าพรุ่งนี้ทำงาน

ชีอัน: ไม่ดึกหรอก ไปเถอะ~

อึนบี: แล้วคนอื่นล่ะ

ชีอัน: ไปกันหมดแหละ

อึนบี: ก็คนเยอะแล้วหนิ

ชีอัน: ก็อยากเจอครบ ๆ มั้ยล่ะยะ!!

อึนบี: ขี้เกียจ

ชีอัน: อยู่กับพี่กาอึนล่ะสิ

อึนบี: เออ

ชีอัน: พาพี่กาอึนมาด้วยสิ ฉันคิดถึงพี่กาอึน

อึนบี: สรุปมาชวนเพราะอยากเจอพี่กาอึน?

ชีอัน: ใช่!!

อึนบี: …

ชีอัน: อะ ล้อเล่น~

ชีอัน: อยากเจอแก แล้วก็อยากเจอพี่กาอึนด้วย

ชีอัน: โซฮีน่าจะพาแฟนมา

ชีอัน: คนที่มารับมันครั้งก่อนนั่นแหละ มีแค่ซูยุนที่เคยเห็น พวกเราที่เหลือนอนตายกันหมด พอแกฟื้นแกก็จูบพี่กาอึนโชว์น่ะ จำได้มั้ย

อึนบี: หยุดพูดถึงเรื่องวันนั้นเถอะนะ..

ชีอัน: ฮ่า ๆ ๆ แกมาเหอะ ปกติพวกเรามีแฟนก็ต้องพาแฟนมาสังสรรค์ด้วยกันดิ ให้พวกผู้ชายมาแข่งกันกินเหล้าแล้วพวกเรานั่งขำก็ได้

อึนบี: แต่แฟนฉันไม่ใช่ผู้ชาย..

ชีอัน: เออ นั้นแหละพามาเหอะ อยากเจอ

อึนบี: มันจะดีเหรอ ฉันไม่อยากแนะนำว่าพี่กาอึนเป็นแค่เพื่อนฉันนะ ฉันไม่อยากให้พี่กาอึนรู้สึกไม่ดี

ชีอัน: แล้วใครให้บอกแบบนั้นล่ะ ก็บอกไปดิว่าเป็นแฟน ฉันบอกโซฮีไปแล้วว่าให้มันไปอธิบายกับผู้ชายของมันให้เรียบร้อยเรื่องนี้ ถ้าจะพามาเจอพวกเรา

ชีอัน: ตกลงแกมานะ ฉันไปบอกแชวอนก่อน

ชีอัน: เจอกัน~

อึนบี: เห้ย! เดี๋ยว ๆ

อึนบี: ชีอันนนนนนน


“ขมวดคิ้วทำไมคะ”

“พวกชีอันชวนไปดื่มวันนี้”

“อือ ก็ไปสิแต่พรุ่งนี้ทำงานอย่าเมามากล่ะ”

“พี่ไปด้วยกันนะ”

“พี่ด้วยเหรอคะ?”

“ก็ใช่สิ ชีอันมันบอกว่าคิดถึงพี่”

“ฮ่า ๆ ๆ แล้วอึนบีอยากไปมั้ยล่ะคะ”

“ก็ขี้เกียจอะ แต่ชีอันบอกว่าวันนี้โซฮีจะพาแฟนมาให้ฉันไป คือปกติพวกฉันชอบแกล้งแฟนเพื่อนน่ะ แบบแกล้งให้ดื่มเยอะ ๆ พวกผู้ชายน่ะอีโก้สูงคิดว่าต้องดื่มให้ชนะคนอื่นให้ได้ สุดท้ายก็เมาเป็นหมาอะไรแบบนั้นแหละ”

“พี่ไม่เห็นเคยโดนอะไรเลย”

“เพราะพวกนั้นอึ้งอยู่ล่ะสิที่พี่เป็นผู้หญิงน่ะ แต่ฉันกลัวว่าครั้งนี้พวกมันตั้งสติได้แล้วก็จะแกล้งพี่บ้างน่ะสิ”

“จะแกล้งอะไรพี่ล่ะคะ พี่ดื่มเก่งนะ”

“รู้ว่าเก่ง แต่ก็เป็นห่วงอะ”

“หวงก็บอกมาเถอะ”

“เออ หวง! ไม่อยากให้ใครมาแกล้งพี่ พอใจยัง!”

“ฮ่า ๆ ๆ น่ารักจังเลยค่ะ”





“พี่กาอึน~ คิดถึงจังเลยค่ะ”

ชีอันโผเข้ากอดกาอึนทันทีที่อึนบีกับกาอึนมาถึงร้าน ชีอันก็เป็นแบบนี้แหละ เธอจึงปล่อยพี่กาอึนไว้กับชีอันแล้วทักทายเพื่อนคนอื่นแทน เธอเห็นแล้วว่ามีผู้ชายคนนึงนั่งอยู่ที่โต๊ะด้วย หน้าตาเค้าดูเหมือนผู้ชายเกาหลีทั่วไปไม่ได้ดีหรือแย่ แต่งตัวเหมือนแร็ปเปอร์ และมีรอยยิ้มที่ดูยียวน โซฮีแนะนำให้เธอรู้จักว่าเค้าชื่อจองซาน เป็นแร็ปเปอร์ใต้ดินมีชื่อเสียงพอสมควร เธอก็ทักทายเค้าไปตามมารยาท เพราะเธอไม่ฟังเพลงแร็ปก็มีรู้หรอกว่าเค้าเป็นใครดังมากดังน้อยแค่ไหน รู้แค่ว่าเค้าเป็นคนที่เพื่อนเธอเดทด้วยอยู่ตอนนี้ก็เท่านั้น

พวกเราดื่มสังสรรค์กันเหมือนปกติ คุณจองซานเป็นคนคุยเก่งมาก เค้าทำให้พวกเพื่อน ๆ ของเธอหัวเราะได้เกือบตลอดเวลา แต่ที่เธอไม่ชอบใจเลย คือเวลาที่มีมุกเกี่ยวกับเรื่องเพศเค้ามักจะมองมาที่เธอกับพี่กาอึน คนอื่นอาจจะไม่สังเกตที่เค้าทำ แต่เธอก็รู้ว่าพี่กาอึนรับรู้ ถึงได้ลูบหลังมือเธอเบา ๆ ใต้โต๊ะ

คุณจองซานสูบบุหรี่ที่โต๊ะ ซึ่งอันนี้เธอก็ว่าอะไรเค้าไม่ได้เพราะเค้าไม่ได้ทำอะไรผิด ทางร้านอนุญาตให้สูบในร้านได้ แต่เธอสงสารพี่กาอึน.. เธอเห็นพี่กาอึนเคี้ยวครีบปลากระเบนย่างที่สั่งมาเป็นกับแกล้มไม่หยุดเลย เธอเห็นว่าบางครั้งในวันทำงานพี่กาอึนจะเคี้ยวหมากฝรั่งไม่ให้ปากว่าง จะหลีกเลี่ยงที่ ๆ มีคนสูบบุหรี่ แต่ตอนนี้หนีไปไหนไม่ได้เลย น่าสงสารจัง

“ไหวมั้ยพี่”

เธอหันไปคุยกับพี่กาอึนเบา ๆ

“หือ ไหวเรื่องอะไรคะ?”

“พี่ทนไหวรึเปล่า อยากสูบมากมั้ย”

“ก็ไม่หนิคะ”

“แต่พี่เคี้ยวครีบปลากระเบนไม่หยุดเลยนะ”

“พี่ชอบกินค่ะ มันอร่อยดี”

“โกหก ก่อนหน้านี้ไม่เห็นอยากจะกิน”

อึนบีจ้องเข้าไปในตาของพี่กาอึน ทรมานล่ะสิ ทำไมแค่นี้เธอจะไม่รู้

“เห้อออ.. ก็ได้ อึนบีอา.. ตอนนี้พี่อยากสูบมากเลยล่ะ ตอนเวลาปกติมันก็ไม่เป็นอะไรนะ แต่พอมีคนมาสูบต่อหน้าแบบนี้มันก็นิดนึงอะ แล้วยิ่งกินเหล้าก็ยิ่งอยากสูบ ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน”

น่าสงสารจังเลยกาอึนอา.. เธอลูบหัวพี่กาอึนด้วยความเอ็นดูปนสงสาร การเลิกบุหรี่นี่คงทรมานน่าดูเลยใช่มั้ยนะ

“ก็สูบสักมวนมั้ยล่ะ”

“ไม่เอาค่ะ พี่อดมาได้ตั้งนานนะ”

“งั้นก็อดทนนะคนเก่ง ฉันเป็นกำลังใจให้พี่อยู่นะรู้มั้ย”

“อือ อึนบีอา พี่ขอไปซื้อหมากฝรั่งก่อนนะ พี่กินครีบปลากระเบนย่างจนอิ่มแล้วเนี่ย”

“ให้ฉันไปเป็นเพื่อนมั้ย”

“ไม่เป็นไรค่ะ อึนบีนั่งคุยกับเพื่อนไปเถอะ พี่ไปแป๊บเดียวเอง”

พี่กาอึนไปนานกว่าที่คิด.. ตอนนี้ที่โต๊ะมีแค่เธอกับคุณจองซานที่ยังมีสติ ชีอันเพิ่งฟุบลงไปกับโต๊ะ ส่วนแชวอนพาซูยุนกับโซฮีที่เริ่มเมาไปเข้าห้องน้ำ เธอไม่อยากอยู่กับเค้าเลยสายตาเค้ามันไม่น่าไว้ใจ แต่จะทิ้งชีอันเอาไว้คนเดียวก็เป็นห่วง เธอจึงจำใจต้องนั่งอยู่แบบนี้ เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเล่นเพราะไม่อยากคุยกับผู้ชายตรงหน้า แต่เค้าก็ชวนเธอคุยจนได้

“น้องอึนบีไม่คิดจะคบผู้ชายบ้างเหรอครับ สวย ๆ แบบนี้ พี่ว่าน่าเสียดายนะ”

น่าเสียดาย?

“ก็เห็นแล้วมันอดเสียดายของไม่ได้หนิครับ สวย ๆ หุ่นดี ๆ แบบนี้น่ะ”

“ขอโทษนะคะ แต่ฉันไม่ใช่สิ่งของและตอนนี้ฉันก็มีแฟนแล้วด้วย”

พอเมาแล้วก็ออกลายสินะให้มันได้อย่างนี้สิ..

“ตอนโซฮีบอกพี่น่ะ พี่คิดว่าโซฮีแค่ล้อเล่นซะอีก ผู้หญิงกับผู้หญิงจะคบกันได้ยังไงล่ะครับ เราสนิทกันมาก ๆ แล้วเข้าใจผิดไปเองว่าชอบกันเกินเพื่อนรึเปล่า”

“คุณจะไม่เชื่อก็เรื่องของคุณเถอะ ฉันไปบังคับอะไรคุณไม่ได้หรอก”

“โอ๊ยยย ถึงจะจริงก็เถอะ แต่คบกันได้นานเท่าไหร่กันครับ เดี๋ยวพอนานไปน้องอึนบีต้องอยากแต่งงานมีลูก เผลอ ๆ เพื่อนเราน่ะจะขอเลิกกับเราก่อนด้วยซ้ำ เพราะเจอผู้ชายที่ถูกใจ มันเป็นเรื่องธรรมชาติ

แล้วแต่จะคิดเลย..

“ถามจริง ๆ เถอะ ที่มาบอกว่าคบกันแบบนี้หวังเรียกราคาเพิ่มรึเปล่า?”

ห้ะ..พูดเรื่องอะไรเนี่ย

“จะได้ดูจีบยาก ๆ เผื่อผู้ชายที่ชอบความท้าทายไง หรือว่าจริง ๆ แล้วเป็นเทคนิคไว้เรียกผู้ชายไปเล่นด้วยแบบเราสองสามคนล่ะ”

อึนบีกัดฟันแน่นเพื่อข่มอารมณ์ เธอไม่เข้าใจว่าเค้าโตมายังไงถึงคิดอะไรแบบนี้ออกมาได้

“ฉันว่าคุณเมามากแล้วล่ะ”

อึนบีไม่อยากต่อความยาวกับคนเมา แถมยังเป็นคนเมาที่มีทัศนคติแย่มาก ๆ อีกด้วย

“อ้าว ไม่ใช่เหรอ ฮ่า ๆ ๆ ๆ แต่เปลี่ยนใจตอนนี้ยังทันน้า~ ‘ของปลอม’ แบบนั้นมันจะสู้อะไร ‘ของจริง’ ได้ล่ะครับ นอนกับผู้หญิงจะทำให้มีความสุขได้จริงเหรอ กลับตัวกลับใจตอนนี้ก็ยังไม่สายนะ”

อึนบีฉงนในความมั่นใจอะไรแบบผิด ๆ ของผู้ชายคนนี้จริง ๆ จองซานเลื่อนตัวมาใกล้แล้วพูดกับอึนบีเหมือนอยากให้ได้ยินกันแค่สองคน

“เอางี้มั้ย เดี๋ยวพี่จะเสียสละตัวเองเพื่อน้องอึนบี”

จะทำอะไรนะ..

“คืนนี้พอพี่ส่งโซฮีแล้ว เราอยากไปต่อด้วยกันมั้ยรับรองว่าพี่จะทำให้น้องอึนบีลืม ‘นิ้วเย็น ๆ’ ไปเลยล่ะ”

พอ กัน ที!

อึนบีที่เหลืออดสาดเหล้าใส่หน้าจองซานจนเปียกโชก กล้าดียังไงถึงมาพูดจาแบบนี้กับเธอ นี่เค้าเป็นบ้าอะไรน่ะ หยาบคายกับเธอยังไม่พอ นี่คบอยู่กับเพื่อนเธอแต่ชวนเธอไปนอนด้วยเนี่ยนะ เลวสุด ๆ เลย

“เกิดอะไรขึ้น อึนบีแกไปสาดเหล้าใส่เค้าทำไม”

แชวอนที่เพิ่งเดินกลับจากห้องน้ำรีบมาดูจองซานที่เปียกโชก และถามอึนบีที่ลุกขึ้นยืน ท่าทางเหมือนกำลังโกรธมาก

“ทำไมต้องโกรธด้วยล่ะครับ พี่พูดอะไรผิดเหรอ”

เป็นจังหวะเดียวกับที่กาอึนเดินกลับมาพอดี

“แชวอน ขอโทษทีนะ แต่ฉันว่าฉันกลับก่อนดีกว่า พี่กาอึนเรากลับกันเถอะ”

อึนบีที่ทำท่าว่าจะกลับแล้ว แต่เห็นรอยยิ้มกวนบาทาของผู้ชายคนนั้นที่ส่งมาอีกก็ทนไม่ไหว จึงจ้องหน้าจองซานแล้วพูดไป

“ผู้ชายน่ะ ฉันคบมาไม่รู้ตั้งเท่าไหร่ คนที่มั่นอกมั่นใจในลีลานักหนาแบบคุณน่ะฉันก็นอนด้วยมาไม่รู้กี่คนแล้ว ก็ไม่เห็นมีใครทำฉันติดใจได้สักคน”

อึนบีอดทนสุภาพกับคนที่มีความคิดน่ารังเกียจแบบนี้ไม่ไหวอีกต่อไป

“พวกผู้ชายก็เป็นแบบนี้ มั่นใจอะไรผิด ๆ คิดว่ามีไอ้นั่นไว้กระแทกแรง ๆ อย่างเดียวแล้วผู้หญิงจะเสร็จเหรอ เพ้อเจ้อ! ไม่รู้ตัวเลยล่ะสิว่าผู้หญิงเค้าแกล้งเสร็จเพราะกลัวผู้ชายเสียใจน่ะ”

เมื่อได้ยินอึนบีโต้กลับด้วยคำพูดรุนแรงแบบนี้จองซานก็พูดไม่ออก ได้แต่นั่งกระพริบตาปริบ ๆ

“คบกับคนนึง แต่ชวนอีกคนไปนอนด้วย คนเรามันต้องมั่นหน้าขนาดไหนนะ หล่อตายล่ะ!”

ผู้หญิงที่ดูอ่อนหวานในตอนแรกหายไปไหน ผู้หญิงที่ดูดุร้ายคนนี้เป็นใคร หล่อนทำเหมือนว่าจะฆ่าเค้าด้วยสายตาและวาจาแสนดูแคลน

“อึนบีอา เป็นอะไรไป”

กาอึนรีบปรามอึนบีที่ดูโกรธมากอย่างที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน จองซานคงไปพูดอะไรแย่ ๆ ใส่อึนบีตอนที่เธอไม่อยู่

“อึนบีทำไมแกพูดอย่างนั้นล่ะ”

แชวอนถามเพราะตกใจกับคำพูดของอึนบี ถึงบางครั้งอึนบีจะขี้โมโหแต่ก็ไม่เคยพูดอะไรแบบนี้มาก่อน

“แกก็ถามเค้าสิว่าเค้าพูดอะไรใส่ฉันก่อน”

“พี่ไม่ได้พูดอะไรเลยนะ แค่ถามเรื่องทั่ว ๆ ไป ถามว่าคบกับน้องกาอึนเป็นยังไง แล้วน้องอึนบีอยู่ดี ๆ ก็โกรธ”

เหอะ! พลิกลิ้นเก่งเชียวนะ

“ไม่จริง/ตอแหล!

คำแรกเธอพูดแต่คำหลังนั่นใครน่ะ.. อึนบีมองไปรอบ ๆ ถึงเห็นชีอันค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมาจากโต๊ะ แล้วชี้หน้าด่าจองซาน

“ตอแหลที่สุด เมื่อกี้ฉันได้ยินหมดนะที่อีตานี้มันพูดน่ะ มันดูถูกอึนบีกับพี่กาอึน มันชวนอึนบีนอนด้วยลับหลังโซฮีอึนบีก็เลยโกรธ”

จองซานเริ่มกังวล เพราะเค้าไม่คิดว่าใครจะมาได้ยิน

“ฉันแค่มึนหัว ไม่ได้หลับ ตกใจล่ะสิที่มีคนได้ยินคำพูดทุเรศ ๆ ของแกน่ะ”

“อย่ามากล่าวหากันลอย ๆ นะโว้ย”

“ฉันอัดเสียงไว้นะ อยากฟังรึเปล่าล่ะ”

“เพื่อนฉันพูดจริงเหรอพี่ซาน พี่ทำแบบนั้นเหรอ”

“โซฮีอา มันไม่ใช่แบบนั้นนะ เชื่อพี่นะครับ”

กาอึนใช้จังหวะนี้พาอึนบีออกมาจากร้าน อึนบีคงไม่อยากอยู่ตรงนี้แล้วเหมือนกัน เธอกุมมือของอึนบีไม่ปล่อย เดินมาไกลพอสมควรกาอึนก็ดึงให้น้องเข้าไปอยู่ในตู้โทรศัพท์สาธารณะ เพราะอยู่ดี ๆ ฝนก็ตก เข้าฤดูหนาวแล้วแท้ ๆ ทำไมถึงยังมีฝนตกนะ

เธอกอดอึนบีไว้แนบอก น้องซบลงกับอกเธอแล้วแล้วเริ่มระบายความโกรธที่ตัวเองมี

“ทำไมพี่ไปนานจัง ไหนบอกจะรีบกลับมาไง”

“พี่ขอโทษนะที่ไปนาน”

“แล้วทำไมถึงไปนาน”

“ก็พี่อยากซื้ออมยิ้มรสสตรอเบอร์รี่แบบที่อึนบีชอบกินตอนกินเหล้าให้ แต่ร้านแรกมันไม่มี ร้านที่สองก็ไม่มี พอเจอที่ร้านที่สามพี่เลยซื้อมาห้าอันเลยล่ะ นี่ไง”

กาอึนชูอมยิ้มห้าอันให้อึนบีดู ผลที่ได้คืออึนบีคว้าอมยิ้มมาหนึ่งอันแล้วแกะกินทันที กาอึนลูบหัวอึนบีที่กินอมยิ้มทั้งน้ำตา เด็กน้อยของเธอคงกลัวมากเลยสินะ

“พี่ขอโทษนะที่ไปนาน ขอโทษนะที่หาอมยิ้มไม่เจอ ขอโทษที่ปล่อยให้อึนบีต้องอยู่กับคนนิสัยแย่แบบนั้นขอโทษนะคะ”

“พี่.. ฉันโกรธมากเลยตอนที่เค้าพูดดูถูกเรื่องของเรา เค้าทำเหมือนว่ารักของเราไม่มีอยู่จริง แล้วฉันก็กลัวมากที่เค้าพูดเหมือนเป็นเรื่องสนุกที่ได้คุกคามฉัน เค้าพูดเหมือนว่าจะทำอะไรกับฉันก็ได้ ฮึก.. ฉันกลัวจริง ๆ นะพี่ ทำไมเค้าต้องพูดแบบนั้น ฉันทำอะไรผิดนักหนาเหรอ พี่.. เพื่อน ๆ จะรังเกียจฉันมั้ย จะมองว่าฉันเป็นตัวปัญหารึเปล่า แล้วโซฮีล่ะจะเชื่อฉันหรือเชื่อผู้ชายคนนั้น ฮึก.. พี่ .. ฉันกลัว ฮืออ”

“ไม่เป็นไรแล้วนะ พี่อยู่ตรงนี้แล้วคนดี”

กาอึนกอดปลอบใจอึนบีที่สั่นกลัว เรื่องแบบนี้เธอเคยผ่านมาแล้ว ทำไมจะไม่รู้ว่าน้องรู้สึกยังไง

“ฉันอยากให้มันเจ็บอย่างที่ฉันเจ็บ ฉันคิดอะไรไม่ออกเลยตอกกลับไปแบบนั้น”

“เรื่องที่เจ้ากระต่ายของพี่จริง ๆ แล้วเป็นแม่เสือน่ะเหรอ”

“อือ”

“แล้วที่พูดไปน่ะจริงรึเปล่าล่ะ”

“จริง”

“งั้นก็ไม่เป็นอะไรหรอก คนแบบเค้าต้องโดนความจริงฟาดหน้าซะบ้างนะ”

“พี่ฟังแล้วไม่ชอบรึเปล่า พี่รังเกียจฉันมั้ย”

“เรื่องอะไรล่ะคะ”

“ก็เรื่องที่ฉันนอนกับคนอื่น”

“ก็นั่นมันเมื่อก่อนหนิคะ ตอนนี้อึนบีมีแค่พี่จริงมั้ย?”

อึนบีพยักหน้าให้กาอึนหลายครั้ง กาอึนจึงยิ้มให้น้องแล้วพูดกับน้องให้เข้าใจ

“อึนบีก็รู้ใช่มั้ยว่าพี่ไม่ได้นอนกับอึนบีเป็นคนแรก”

“อือ”

“แล้วอึนบีรังเกียจพี่รึเปล่าล่ะ”

อึนบีส่ายหน้าเหมือนเด็กน้อย ดูน่ารักมากในสายตากาอึน

“ก็เหมือนกันนั่นแหละ ก่อนอึนบีจะเจอพี่ อึนบีก็ต้องเคยมีแฟน ต้องเคยคบใครมาก่อนอยู่แล้ว คนเรามันก็มีอดีตกันทั้งนั้น เรากลับไปแก้ไขอะไรไม่ได้ แล้วพี่จะมาโกรธอึนบีกับเรื่องในอดีตทำไมล่ะ จริงมั้ยคะ”

กาอึนย่อตัวลงให้สายตาอยู่ในระดับเดียวกับอึนบี

“ที่พี่ไม่เคยถาม ไม่เคยอยากรู้เรื่องในอดีตของอึนบีก็เพราะแบบนี้ สำหรับพี่ อึนบีจะเคยเป็นใคร จะทำอะไรมาบ้างพี่ก็ไม่สนใจหรอก ขอแค่ตอนนี้และต่อจากนี้อึนบีมีแค่พี่ พี่ก็จะรักแล้วก็ทุ่มเทให้อึนบีคนเดียว เหมือนที่อึนบีรักพี่แล้วก็คอยดูแลพี่อย่างที่เป็นอยู่”

อย่ากลัวเลยนะที่รักของพี่ พี่ไม่ได้คิดแบบนั้น

“อึนบีอา เป็นคนแรกน่ะมันไม่ได้มีความหมายอะไรหรอก มันภูมิใจแค่ชั่วคราวเท่านั้น ‘คนสุดท้าย’ สิที่พี่อยากเป็น"

"ให้พี่เป็นคนสุดท้ายของอึนบีนะ พี่สัญญาว่าอึนบีก็จะเป็นคนสุดท้ายของพี่เหมือนกัน”



อึนบีจูบพี่กาอึนของเธอทั้งน้ำตา เธอไม่สนใจแล้วว่าจะถูกมองยังไง ใครจะดูแคลนพวกเรารึเปล่า ขอให้คืนนี้เธอได้บอกรักผู้หญิงตรงหน้าเท่าที่ใจปรารถนาก็พอแล้ว







TBC






ช่วงนี้อากาศแย่มากเลยนะคะ ทำไมไม่ช่วยกันสวดมนต์ไล่ฝุ่นล่ะคะ /ผิด

ออกจากบ้านก็อย่าลืมใส่หน้ากากกันด้วยนะปอดจะได้ไม่ดำ

ตอนนี้เราเป็นหวัดค่ะ คิดว่าส่วนนึงอาจมาจากสูดฝุ่นมากไป เพราะเราเป็นภูมิแพ้อยู่แล้วด้วย ผองเราชาวภูมิแพ้ต้องสู้นะคะ!! เราต้องผ่านพ้นช่วงนี้ไปด้วยกัน ;-;

มาพูดถึงเนื้อเรื่องกันบ้างนะคะ

อยากเป็นเมียพี่กาอึนค่ะ ฮือออออออ /ผิด

วาทกรรม ‘ของจริง’ ‘นิ้วเย็น ๆ’ ‘เปลี่ยนทอมให้เป็นเธอ’ อะไรแบบนี้ มันเป็นคำพูดของคนที่ไม่เคารพในรสนิยมและความเป็นมนุษย์ของผู้อื่น มองว่าผู้หญิงคือความไม่มั่นคงไม่แน่นอน จะเปลี่ยนแปลงได้ ถ้าเจอผู้ชาย.. เหอะๆ
นี่มันยุคไหนสมัยไหนแล้ว แต่ชุดความคิดนี้ก็ยังไม่หายไป น่าเศร้าจริง ๆ นะคะ





ขอบคุณทุก 🧡 แล้วก็คอมเมนต์นะคะ

อ่านแล้วชุ่มชื่นหัวใจดีค่ะ

ถ้าบอกว่ายังไงเรื่องนี้ก็ทะลุ 30 ตอนแน่นอนนี่จะรู้สึกยังไงกันคะ ยังจะอยากอ่านกันอยู่รึเปล่าเอ่ย 555555555555





ครั้งก่อนแอบมาเพิ่มไว้ตอนหลัง เผื่อใครยังไม่เห็นนะคะ ว่าถ้าอยากมาคุยกัน หรือกรี๊ดร้องโวยวายเกี่ยวกับฟิค

ก็ไปคุยกันได้ในทวิตที่เราเปิดใหม่

(เพื่อหนีคนรู้จัก 555555555)

>>> @705NCS

#WhiteShirtกาอึนบี

#กาอึนบีเชิ้ตสีขาว









ขอบคุณที่ติดตาม❤️

พบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ 💋



ป.ล. ฉันอยู่ #ทีมเมียพี่กาอึน ;-;







SHARE
Writer
705NCS
Storyteller
วิชาการบางวัน ที่เหลือนั้นขี้ชิป

Comments

iiwakemaebe
3 months ago
ดีใจจังคุณมาอัพฟิคแล้ว วันนี้กำลังคิดถึงฟิคของคุณอยู่พอดีเลยค่ะ ☺️☺️☺️☺️

ประการแรก! เกลียดผู้ชายแบบนี้มาเลยค่ะ ถ้านี่เป็นพี่อึนบีจะมากกว่าสาดเหล้าอีก แย่มาก! มันแย่ไปหมดเลยอ่ะ ทั้งดูหมื่น ดูถูก คุกคามทางเพศ น่ารักเกียจที่สุดเลย แย่มากๆ 😡 พี่อึนบรต้องรู้สึกแย่มากแน่ๆ 😢 พี่กาอึนก็นะ ไปซื้อของซะนานเลย ถึงจะตามหาของที่พี่อึนบีชอบก็เถอะนะ หึ้ยย ถ้าชีอันไม่อยู่ต้องแย่แน่ๆเลยอ่ะ

เราก็อยู่ทีมเมียพี่กาอึเหมือนกันค่ะ คึคึ!
กวนพี่อึนบีตอนหลับนี่มันยังไงกันคะคุณยี่ราฟฟฟ 🥴🥴🥴 เขินน

เยนาเริ่มรู้ใจตัวเองแล้วหรอ 🥺 ฟัดกันขนาดนั้นยูจินเก่งมากผ้าเช็ดตัวยังอยู่ครบ 5555


มีเกิน30ตอนก็จะตามอ่านไปเรื่อยๆเลยน๊าา มีไป100ตอนเลยก็ได้ค่า ❤️
Reply
Minkzzz
3 months ago
เราก็ไม่ชอนนะคะทัศนคติแบบนี้ เรารู้สึกว่ามันคือการไม่ให้เกียรติกันเลย แต่ก็ต้องขอบคุณความมั่นคงของทั้งอึนบีและพี่กาอึนนะคะ ถึงได้ผ่านอะไรด้วยกันมาได้ ฮืออออ รักเรื่องนี้นะคะ เราอ่านไม่เบื่อเลย รู้สึกเรียลไปในทุกๆตอนในความสัมพันธ์ของทั้งคู่
ส่วนคู่เยนยุจนี่เริ่มชัดแล้วนะคะว่าเยนเยนเองรู้สึกยังไง เป็นกำลังใจให้น้องยุจนะคะ


มีมากกว่า30ตอนก็ได้ค่ะ ชอบอ่านมาก ไม่เคยเบื่อเลย💕
Reply
Pvmn
3 months ago
อยากปรบมือให้ชีอัน เป็นเพื่อนที่ควรมีจริงๆ เรื่องครั้งนี้คงไม่น่าห่วงเพราะมีพยานอีกคน ตอนอ่านคือโกรธไปด้วยเลยอิน55555555555 ความคิดแย่มากๆแล้วสงสารอึนบีโดนพูดจาแย่ๆใส่ แต่ตอนลุกมากินแพนเค้กคือน่ารักมากๆแงงง นึกภาพตามออกเลย // จะมีเกิน30ตอนหรือ100ตอนก็ยังตามอ่าน อบากอ่านอยู่นะคะ5555555555 
สู้ๆค่ะไรท์ รักษาสุขภาพด้วยนะคะ
อยากจะบอกเพิ่มอีกอย่างคือชอบไรท์ตรงที่ถึงบางครั้งจะหายไปนานแต่ก็มาตลอดแล้วมาทีก็ยาวมากๆด้วย น่ารักก
Reply
Yoochin
3 months ago
เยนาทนได้ยังไงกันนะ ยูจินมองตาแป๋วแบบนั้น 555555 ตายค่ะ
Reply
Shallot
3 months ago
สถานการณ์ในฟิคเข้ากับกระแสข่าวช่วงนี้มากเลยค่ะ น่ารังเกียจจริงๆคนที่มีทัศนคติแบบนั้น เจ้าอีนบีเสียขวัญหมดเลย โชคดีมีพี่กาอึนโอ๋อยู่ ดีที่ชีอันได้ยินด้วย ตอนนี้มีความติดเรททั้งคู่หลักคู่รองเลยค่ะ เขินทั้งสองฉาก -////- รู้สึกว่าคุณไรเตอร์ปูทางให้เยนายูจินได้ดีมากเลย มาทีละก้าวแบบใจเย็นแต่มันมีพัฒนาการจริงๆ เยนาก็ไม่รู้หรอกว่าตัวเองสำคัญกับเพื่อนขนาดนั้น แต่ถ้าได้รู้และรู้ใจตัวเอง คงเป็นโมเม้นที่มีความสุข จะติดตามอ่านไปเรื่อยๆเลยค่า ไม่หายไปไหนแน่นอน ขอบคุณนะคะ :)
Reply