ลาลาลา.
ตอนเราไม่อยู่ก็โหยหา พอเรากลับมาก็ไม่สนใจกัน

 
เรารู้แหละ 
การที่หายไปแล้วกลับมา
ความรู้สึกกับทุกๆอย่างมันไม่เหมือนเดิม
ไม่เหมือนครั้งแรกที่คุยกัน

คุณเอาแต่ไม่ว่าง
เราก็เข้าใจ
เพราะช่วงนี้เราก็ไม่ว่างเหมือนกัน

แต่ละวัน
เราคุยกันน้อยมาก
แทบจะประติดประต่อบทสนทนาไม่ได้เลย

เรายอมรับว่าเรารู้สึกกับคุณน้อยลง
และคุณก็คงเหมือนกัน
เราก็สังเกตุเห็นอากาศของคนไม่อยากคุยนะ 
...


บทสนทนาของเรากลายเป็นบทสนทนา   ที่ไม่มีความคิดถึงอยู่ในนั้นเลย
สักวัน
เมื่อคุณทนไม่ไหวกับนิสัยของเรา
กับความสัมพันธ์ของเรา
ก็คงหนีห่างไปเอง

แต่เราก็บอกฝันดี 
บอกมอนิ่ง
คุณเหมือนเดิม
เป็นปกติ
มันคงดูน่าเบื่อมั้ง

ครั้งนี้ถ้ามันจะจบก็จบไปเลย
เราคงจะไม่มานั่งร้องไห้
ไม่มานอนฟังเพลงเศร้า
ไม่มาเขียนสตอรี่ถึงคุณพร่ำเพ้อพรรณนาอีกหรอกมั้ง
คิดว่านะ

เพราะคนเราทุกคนต่างก็มีจุดอิ่มตัวกันทั้งนั้น รวมทั้งคุณก็ด้วย


โชคดีนะ
ที่เข้ามาเป็นความทรงจำดีๆของเรา

7:36PM
15.1.2019

SHARE
Writer
BlueplusFin
IDontKnowMyName
ตัวอักษรช่วยเตือนความทรงจำ ว่าครั้งหนึ่งได้เกิดขึ้น

Comments