เรื่องที่ยังแก้ไม่ได้ .
มันเหนื่อยที่สุด ตอนไม่รู้ว่าเหนื่อยกับอะไร
เหมือนอีกคนจะล้มลงไป แต่อีกคนพยุงไว้
แต่สุดท้ายก็กลายเป็นดึงดันกัน ยื้อยุดกันอยู่อย่างงั้น

ถ้ามันเป็นเรื่องของความสัมพันธ์ มันอาจจะง่ายกว่านี้
แต่มันยากตรงที่ มันเกิดขึ้นในคนๆเดียว และไม่มีใครปล่อยกันไปได้เลย 

อ่านที่ตัวเองเขียนมาถึงตรงนี้ ก็แอบคิดว่าเราเป็นไบโพลาร์รึป่าว 
อาจจะต้องลองไปปรึกษาหมอหน่อย 

จริงๆมันคงแค่เหนื่อย ...
แล้วพอไม่รู้จะจัดการกับมันยังไง 
เลยอยากจะยอมแพ้ ล้มเลิก
แล้วทิ้งๆมันไป 
... เหมือนเด็กที่งอแง “ไม่เอาแล้ว ไม่ทำแล้วเหนื่อย!” แล้วทิ้งตัวลงนั่งกอดเข่า ก้มหน้าไปกับพื้น และอยากจะนอนลงไปเลย

ในขณะที่อีกใจก็รู้ดี ว่าต้องต่อสู้กับสิ่งที่พบเจอ
แม้ยังไม่รู้ว่าด้วยวิธีไหน แต่ความพยายามก็เป็นจุดเริ่มต้นที่ดี รู้ว่าต้องหยัดยืนและสู้ต่อ 
... เหมือนคนที่กำลังจะวิ่งชนปัญหา 


แต่ติดอยู่ที่ ใจอีกครึ่ง ... มันไม่แข็งแกร่งเอาซะเลย
มันงอแง
เอาแต่ใจ
อยากร้องไห้ 
อยากนอนหลับตาลง 

อีกครึ่ง ... ที่ก็อ่อนแอไม่แพ้กัน แต่พร้อมรับแรงปะทะนั้น
อ้อนวอน
ดึงดัน
ไม่สามารถไปได้ด้วยตัวเอง



ยื้อกันอยู่อย่างนั้น...
เจ็บช้ำด้วยกันทั้งสองฝ่าย

อยากร้องไห้ แต่ไม่มีน้ำตาไหลออกมาจากดวงตา
ทั้งที่หัวใจร่ำร้องตะโกนเสียงดังไปหมด 

มันจะอะไรกันนักหนาวะ 
คนอื่นเขาต้องมาตีกับตัวเองแบบนี้มั้ย
เหนื่อยจะเข้าใจโลกก็มากพอแล้ว
ยังต้องมาเหนื่อยกับการเข้าใจตัวเองอีก 

พอมั้ย ... หยุดก่อนทั้งสองฝ่าย
แยกย้ายกันไปตั้งสติ
ไปคุยกันว่าจะเอายังไงกับชีวิต 

คิดได้แล้วก็มาบอกด้วยแล้วกัน 





SHARE

Comments