วันวานยังหวานอยู่ ตอนที่ 1
               
              เวลา              เป็นสิ่งที่เดินไปข้างหน้าเสมอและไม่เคยย้อนคืนกลับมา สิ่งสำคัญที่สุดในชีวิต หากเวลาได้พาให้จากเราไป อ้อนวอนยังไงเวลาก็ไม่เคยนำสิ่งนั้นกลับมาคืน คนที่พลัดพรากจากของรักคงบอกว่าเวลาเป็นสิ่งที่โหดร้าย แต่ก็เป็นเวลาอีกเช่นกัน ที่พาเขาเหล่านั้นให้พ้นจากกองทุกข์ที่ต้องเผชิญ ไม่ว่ามนุษย์จะแต่งแต้มป้ายสีให้กับเวลายังไง สุดท้าย เวลาก็ผ่านไปและเริ่มต้นขึ้นใหม่ในอีกวัน สิ่งที่ผ่านไปแล้ว ทำได้แค่เก็บไว้เป็นความจำ
               วันนี้เป็นวันแรกของการเปิดภาคเรียนใหม่ ผมมาทำงานเช้ากว่าทุกวัน เพราะต้องเตรียมเรื่องพูดคุยกับนักศึกษาใหม่ ที่พึ่งก้าวเข้ามาสู่ชีวิตในมหาวิทยาลัย ผมมองดูพวกเขาแล้วก็อดขำไม่ได้ ชีวิตของการเปิดเทอมในวันแรก ไม่เปลี่ยนไปเลยกับตอนที่ผมเป็นนักศึกษา ความวุ่นวาย การคุยกันเสียงดัง ตามหาอาจารย์ที่ปรึกษาไม่เจอ ไม่รู้จักโรงอาหาร รวมทั้งไม่รู้จักห้องเรียน เป็นสิ่งที่มีมาตั้งแต่สมัยที่ผมเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัย แต่ดีหน่อยสมัยนี้พวกเขามีตัวช่วยเยอะกว่าเมื่อก่อน ผมยังจำได้ไม่เคยลืม กับการเปิดเรียนวันแรกของผมกับชีวิตการเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัย ผมไปแต่เช้าเพราะกลัวโต๊ะนั่งกินข้าวที่โรงอาหารจะเต็มก่อน แต่สุดท้ายวันนั้นผมก็ไม่ได้กินข้าวเช้าเพราะผมหาโรงอาหารไม่เจอ และวันนั้นผมยังเข้าห้องเรียนช้ากว่าเพื่อน ๆ เพราะผมหาห้องเรียนไม่เจอ จนจบออกมาจนทำงานผมยังนึกขำตัวเองตลอด
               ชีวิตในมหาวิทยาลัยไม่มีอะไรซับซ้อน แต่สิ่งที่แฝงอยู่ในความไม่ซับซ้อนนั้น มีมากมายหลายอย่างเหลือเกินให้เรียนรู้ สิ่งที่ผมโปรดปรานมากที่สุดคือการฟังเพลงในห้องคอมพิวเตอร์หลังจากเรียนเสร็จ ทุกวันหลังเรียนผมจะปลีกตัวมาห้องคอมพิวเตอร์เสมอ โดยห้องคอมนั้นจะแอบอยู่หลังบันไดทางเข้าห้องสมุด แม้จะไม่มีอินเตอร์เน็ตเหมือนสมัยนี้ แต่การฟังเพลงที่มีอยู่ในเครื่องคอมก็เพลิดเพลินมากพอแล้วสำหรับตอนนั้น หากวันใดห้องคอมปิด ผมก็จะมานั่งห้องสมุดแทน โต๊ะประจำในห้องคอมของผมคือโต๊ะริมหน้าต่าง ผมชอบเวลาที่แสงแดดส่องเข้า มันทำให้ผมปล่อยอารมณ์ไปกับบรรยากาศได้เต็มที่ ตั้งแต่ปี 1 จนถึงปี 3 ผมพักในหอพักของมหาวิทยาลัยตลอด วันใหนที่ผมเบื่อการฟังเพลงในห้องคอม ผมก็จะกลับมานอนเล่นที่หอพัก ทางที่ผมเดินกลับหอนั้น จะผ่านคลองน้ำและแปลงผักทดลอง แสงแดดอ่อน ๆ ของช่วงใกล้ค่ำตัดกับสีเขียวของผัก เป็นภาพของบรรยากาศที่ติดอยู่ในใจของผมมาตลอด แม้ผมจะเรียนจบมานานแล้วก็ตาม ผมคิดในใจเสมอว่าชีวิตในมหาวิทยาลัย ควรเป็นชีวิตที่ใฝ่เรียนรู้ และสนุกกับมิตรภาพของเพื่อน มากกว่าจะยิดติดอยู่ความรักระหว่างวัยของหนุ่มสาว ผมเป็นคนหนึ่งที่ไม่ยอมมีแฟนในตอนที่ยังเรียน ทำให้ผมได้เก็บเกี่ยวประสบการณ์ต่าง ๆ อย่างมากมาย

รอตอนที่ 2
SHARE

Comments