Congratulation , มึง
//1//

"เรียนจบแล้วยังไงต่อดีมึง"



"กูเหรอ...คงกลับไปช่วยงานที่บ้านว่ะ มึงล่ะ"



"....ที่บ้านกูอยากให้กูรับข้าราชการวะ พูดกรอกหูกูอยู่ทุกวันตั้งแต่วันแรกที่สอบเข้ามหาลัยจนกูเรียนจบ ว่าอยากให้รับราชการอะไรก็ได้...ครูยิ่งดี"



"ผู้ใหญ่อะเนอะ เขาก็คิดว่าข้าราชการมั่นคง แล้วมึงยังไงล่ะ"



"กูดื้อเรียนศิลปะมาได้ขนาดนี้ มึงคิดเหรอว่ากูจะกลับไปจุดเริ่มต้น"



"555 มึงโคตรแน่วแน่เลยว่ะ อิจฉาเลย "



"อย่าอิจฉาเลยมึง กูยังต้องทำให้พวกเขาเห็นแหละ ว่าสิ่งที่กูชอบมันหากินได้"



"เออ จริงๆก็มันก็เหนื่อยกันทุกอาชีพแหละ มีความฝัน ไม่มีความฝันแม่งก็เหนื่อย"



//2//


"แต่บางทีกูก็คิดนะว่าแบบ สมมติกูเอาชนะพ่อแม่เรียนสิ่งที่ชอบได้ แล้วเลี้ยงแค่ตัวเองได้
แต่เลี้ยงพวกเขาไม่ได้ แล้วมันจะมีค่าอะไรวะ"



"...."



"จริงๆ กูก็ไม่ได้มั่นใจว่าตัวเองเก่งขนาดนั้น ไม่รู้ว่าที่ดื้ออยู่เพราะอยากเอาชนะแบบเด็กๆ
หรือรักทางนี้จริงๆ"



"มึงรักแหละ กูเห็นมึงมีความสุขมากตอนเรียน"



"เออ...มันก็สุขแหละมึง แต่เวลาทำงานมันคงคนละอย่างนั้น กูฟังแต่ตัวเองไม่ได้"



"ก็จริงของมึง ต่อให้กูทำงานที่บ้านก็ใช่ว่าจะสบาย
กลัวคนอื่นมองว่าสุดท้ายกูก็ให้พ่อแม่เลี้ยง"



"แล้วไงวะ ชีวิตมึงไหมอะ มึงไม่ได้ไปเรียนให้จบแล้วกลับไปนั่งนับเงินเฉยๆนี่หว่า
ยังไงสักวันมึงก็ต้องเป็นคนที่ดูแลทุกอย่างแทนพ่อแม่มึงไหม คนเรานี่ยังไงวะ "



"เออนั่นดิ แต่กูก็คิดนะ...เรียน กูก็เรียนในสิ่งที่พ่อแม่อยากให้เรียน
จบมาก็ทำงานที่บ้าน คือกูถามตัวเองบ่อยมาก ว่าตกลงแล้วชีวิตกูต้องการอะไรกันแน่วะ"



"...."



//3//



"คือ....กูเหมือนใช้ชีวิตแบบล่องลอยอะมึง กูอยากมีเป้าหมายอะไรสักอย่าง
อย่างมึงคือรู้ตัวว่าชอบศิลปะ มึงก็ไปทางนั้นเลย พอจบ ก็ไปทำงานในสิ่งที่มึงชอบอีก
แต่กูแบบ...ไม่รู้เลยว่ะ"



"...จริงๆแล้ว ความสุขของพ่อแม่มึง อาจคือความสุขของมึงก็ได้นะ
คือไม่ใช่ว่ามึงล่องลอย หรือไม่มีฝันเว้ย เพราะมึงรักพ่อแม่มึงมาก
มึงเลยอยากเห็นเขามีความสุขไง คือเขาแฮปปี้มึงก็แฮปปี้ นี่อาจคือเป้าหมายชีวิตมึงก็ได้"



"...."



"...."



"...เออว่ะ...หรือจริงวะ ?"



"กูว่าจริง"



"เออ นั่นดิ"



//4//



"นี่เราโตขนาดนี้แล้วเหรอวะมึง ภาพมึงอ้วกวันเลี้ยงกีฬายังติดตากูอยู่เลย"



"ไอ้สัส 55555 ไม่อยากโตก็ต้องโตปะวะ มึงหยุดเวลาได้ที่ไหน"



"ด็อกเตอร์สเตรนจ์ไง"



"ครับเพื่อน เชิญมึงอยู่ในโลกมาร์เวลของมึงเลยครับ"



"5555 โอเค กูสบายใจละ"


ไม่รู้เหมือนกันว่าอนาคตข้างหน้าจะเป็นยังไง
ยังจะตกหลุมพรางหลุมเดิมๆอยู่ไหม 
และไม่รู้ว่าจะเชื่อมั่นในตัวเองได้แค่ไหน 
จะโตไปแล้วทำตามฝันเหมือนที่บอกเพื่อนไว้ได้หรือเปล่า

แต่อยากให้เชื่อมั่นอย่างหนึ่งว่า ไม่ว่าวันข้างหน้าจะเกิดอะไรขึ้น
อย่าเสียใจที่ได้เลือกทำในสิ่งที่ชอบ อย่าโทษตัวเองในอดีต

สำหรับเรา ถ้าย้อนกลับเวลากลับไปได้ ก็คงยังเลือกเดินเส้นทางเดิม
เพราะถ้าไม่มีตัวเราในวันนั้นที่กล้าหาญพอ ก็คงไม่มีตัวเราที่แข็งแรงในวันนี้
และที่สำคัญเราไม่ได้สู้อยู่คนเดียว

ยังไงก็ต้องมาลองกันสักตั้งแหละเนอะทุกคน :)
//

SHARE
Writer
404componentnotfound
นัก(อยาก)เขียน
เพลงที่ฟัง หนังที่ดู ผู้คนที่เจอ และซูโม่

Comments