Dying diary
การฆ่าตัวตายของผู้ป่วยโรคซึมเศร้าเป็นการกระทำที่ผ่านกระบวนการคิดอย่างซับซ้อนมาแล้วหลายครั้ง มันไม่เคยเป็นความคิดสั้นๆชั่ววูบเลย คนหนึ่งคนอยากจากไปเพราะบาดแผลที่ทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว ไม่อยากอยู่เพื่อใครหรืออะไรอีกแล้ว บาดแผลทีี่มองไม่เห็นนั้นสาหัสพอๆกับมะเร็งระยะสุดท้าย 

เราต้องการการุณยฆาต อย่างน้อยก็ให้เราได้เลือกความตายด้วยตัวเอง จากไปอย่างสงบและไม่เจ็บปวด นี่อาจเป็นข้อกฏหมายเดียวที่เราอยากผลักดันให้มีได้จริงในประเทศไทย ไม่ใช่แค่สำหรับคนป่วยซึมเศร้าอย่างเรา แต่สำหรับทุกคนที่แตกสลายทางใจ และคนทีี่ทรมานทางกายจนเกินจะทน เพราะการมีชีวิตอยู่ช่างเจ็บปวด ในทุกๆเสี้ยวความคิดล้วนร้องขอจุดจบให้แก่ตัวมันเอง แต่เหนือความตายคือความกลัว เรายังคงกลัวเจ็บ เพราะไม่มีคนตายคนไหนบอกเราได้ว่าก่อนตายมันทรมานมากมั้ย มันเจ็บปวดหรือเปล่า เราจึงยังไม่กล้าที่จะทำอะไรลงไป 

กลัวไม่ตายแล้วยังต้องมาเป็นภาระคนอื่นอีก.. 

เรารู้ดีว่าสังขารล้วนร่วงโรย วันนึงไม่ช้าก็เร็วชีวิตจะปลิดปลิว แค่ไม่อยากรอให้ตัวเองกลายเป็นใบไม้เหี่ยวเฉาสีน้ำตาลที่หลุดจากขั้ว แต่อยากเป็นใบไม้สีเขียวที่โดนหนอนแมลงกัดกินจนต้องเด็ดทิ้ง น่าจะเหมาะสมกว่า ความเป็นคนที่กระท่อนกระแท่นไม่สมประกอบนั้นควรถูกธรรมชาติคัดทิ้งไปซะ จะอยู่ไปทำไมในเมื่อโลกของเราไม่สวยงามอีกต่อไป ชีวิตไม่เป็นดั่งใจฝัน และยากเกินกว่าจะรับมือไหว 

ได้โปรด ใครก็ได้ฆ่าเราที ทำมันให้เจ็บน้อยที่สุด ปลดปล่อยเราจากโลกใบนี้เสียที เราทนไม่ไหวแล้ว ไม่อยากทนอีกต่อไปแล้ว จริงๆ
SHARE
Writer
rosegoldviper
realistical human
Dreamer / Listenner / Steak lover

Comments

Tongfa94
9 months ago
ใช่คะ มันผ่านการคิดมาแล้วหลายรอบหลายหน ถ้าฉันตายมันอาจจะดีขึ้น หรือบางทีอาจจะทำให้คนข้างหลังต้องทรมานไปอีก หรือบางทีการที่ฉันอยู่ก็ยิ่งเป็นภาระ แต่สุดท้ายแล้วถ้าเราตายไปตอนนี้เราอาจจะไม่ได้เห็นแสงตะวันอีก เราอาจจะไม่ได้เห็นอะไรดีๆในชีวิตที่มันอาจจะซ่อนอยู่ และไม่มีใครยืนยันเลยว่าตายไปแล้วมันจะไม่ทนทุกข์กว่าเดิม เข้าใจนะคะ เราก็ผ่านจุดดิ่งนั้นมาแล้วเคยฆ่าตัวตายแล้ว แต่มันไม่ยอมตายคะ ชะตาเล่นตลกจริงๆ มีไรคุยกันได้นะ
Reply