[INTRO-Chapter] แลกหัวใจก็ยอม (Gaeun x Sakura)



ไม่มีใครรู้ว่าดาวดวงหนึ่ง
หลบอยู่ในมุมใดของฟ้า
ต่อเมื่อปลายแสงอาทิตย์ลับลา
สายตาจึงเห็นมัน...





ดวงตาคู่เรียวสวยใต้แว่นกลมใสกำลังไล่นิ้วไปตามตัวอักษรแต่ละบรรทัดจากหนังสือวรรณกรรมเลื่องชื่อ เป็นภาพคุ้นชินที่จะเห็น กั้ง หญิงสาวตัวสูงนักศึกษาชั้นปีที่4 นั่งอ่านหนังสือที่โต๊ะตัวเดิมเป็นประจำตั้งแต่เช้า กั้งละสายตาจากตัวอักษรเงยหน้ามองไปยังทิศทางของเสียงคุ้นชินลอยแว่วอยู่ไม่ไกลไม่ใกล้ เพราะเสียงเรียกของผู้หญิงร่างสูงเรียกให้คนที่กำลังจะก้าวเท้าเข้าสู่อาคารต้องชะงัก หญิงสาวตัวบางร่างเล็กคนนั้นดูจะมีสีหน้าแปลกใจเล็กน้อยเมื่อเห็นถุงกระดาษที่ยื่นมาให้ตรงหน้า การพูดคุยเป็นไปแค่สองสามประโยคก่อนที่คนตัวเล็กจะมาคว้าถุงมาและเดินเข้าอาคารเรียนไปอย่างรีบร้อนคงจะหวังให้ทันคาบเรียนในตอนเช้า ส่วนอีนคนนั้น..


"Mission complete~ ขึ้นเรียนเหอะพี่ สายแล้ว"

"อือ"



.


.


.

.


สายฝนโปรยปรายตามประสาฤดูแห่งความชุ่มฉ่ำพัดพาความหนาวเหน็บให้ใครหลายคนสั่นสะท้าน แต่คงไม่ใช่เหล่าคู่รักที่สองมือต่างกุมกอบกันแบ่งปันความอบอุ่นท่านกลางสายฝนเย็น ทำเอาคนไร้คู่อย่างกั้งมองตามตาละห้อย อย่าว่าแต่จะมีมือของใครอีกคนให้กุม แค่ร่มที่จะใช้หลบน้ำฝนไม่ให้เปียกปอนเธอยังไม่มีเลย กั้งกำลังชั่งใจว่าเธอควรรอให้ฝนหยุดตกหรือจะวิ่งฝ่าไปดี แต่ดูจากระยะทางจากตรงนี้ไปยังป้ายรถเมล์หน้ามหาวิทยาลัยแล้วเธอคงได้เปียกปอนไม่ต่างจากลูกหมาตกน้ำเป็นแน่


ขณะที่กำลังคิดไม่ตกรอยยิ้มสวยก็ระบายเต็มใบหน้า เมื่อเธอมองเห็นใครบางคนกำลังถือร่มลายสพันจ์บ็อบสีเหลืองน่ารักอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลนัก ใบหน้าสวยหวานมีรอยยิ้มกว้างอย่างอารมณ์ดีประดับอยู่ มันดูดีจนไม่อาจละสายตาได้ หุ่นบางภายใต้ชุดนักศึกษายิ่งขับให้ สาลี่ เด็กนิเทศน์ปี2สุดป็อบดูดีขึ้นไปอีก กั้งมองแผ่นหลังของหญิงสาวที่ค่อยๆห่างออกไปจนลับสายตา เฝ้ามองอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกล แค่เขาไม่เคยมองเห็นเท่านั้น..



หลังจากยืนปล่อยอารมณ์ไปกับสายฝน สาวตัวสูงก็เริ่มคิดได้ว่าเธอควรออกจากอาคารนี้เสียทีก่อนที่ฝนจะตกลงมาหนักกว่าเดิม หญิงสาวกอดหนังสือแน่นตั้งท่าพร้อมจะวิ่ง4×100 ก่อนจะรู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างเคลื่อนไหวอยู่ข้างๆ

"จะฝ่าฝนไปเลยหรอพี่ ร่มไปไหนอ่ะ?" จีน รุ่นน้องคนสนิทที่รู้จักกันมาตั้งแต่มัธยมพูดขึ้นมาอย่างรู้ทัน กั้งแปลกใจไม่น้อย เพราะเธอคิดว่าจีนน่าจะกลับไปตั้งนานแล้ว


"มองอะไร ไม่กลับบ้าน?"

"ไม่มีร่ม" กั้งตอบออกไป เหม่อมองสายฝนที่ยังโปรยปราย ก่อนจะแปลกใจเป็นครั้งที่สอง เมื่อคิวหยิบร่มสีปรี๊ดออกมาจากกระเป๋าเป้



"ถ้าชอบเอาร่มให้คนอื่นใช้ ก็หัดพก2คันสิ เข้าใจป้ะ?"

"อือ"






ยังคงคอยส่องประกาย
..ถึงแม้ไร้คนต้องการ
ยังคงทำหน้าที่ของมัน
ยังคงทำสิ่งเดียวกับฉัน
ตอนนี้..




ท้องฟ้ายามเย็นถูกแต่งแต้มไปด้วยสีอำพันของแสงตะวันที่ใกล้ลาลับขอบฟ้า นักศึกษาต่างเริ่มทยอยออกจากห้องเรียน สองเท้าของกั้งรีบเร่งพาตัวเองหลบหลีกผู้คนมากมายไปยังสถานที่แห่งหนึ่ง หลังบังเอิญไปได้ยินเรื่องซุบซิบนินทาตามประสาสาวๆของเพื่อนต่างคณะ แต่เธอคงไม่ต้องมากระวนกระวายใจอย่างนี้ ถ้าหนึ่งในบุคคลที่ถูกพาดพิงถึงไม่ใช่คนที่เธอเฝ้าสนใจมาตลอด


สาลี่..



ความเงียบปกคลุมไปทั่วชั้นดาดฟ้า กั้งยืนมองสาวร่างบางที่เธอวิ่งตามหาจนทั่วมหาลัย กำลังนั่งปล่อยให้น้ำตาไหลริน ไม่คิดจะสนใจเช็ดมันแม้แต่น้อย เสียงฝีเท้าทำให้คนที่นั่งอยู่หันขวับ แล้วก็ต้องตกใจเมื่อคนที่ไม่คาดคิดจะมาปรากฎตัวอยู่ตรงหน้าแบบนี้


"พี่กั้ง.."


เจ้าของชื่อทำได้เพียงส่งยิ้มอ่อนโยนไปให้แล้วค่อยๆทรุดตัวลงนั่งข้างๆ เว้นระยะห่างสักนิด แม้จะอยากเอื้อมมือไปเช็ดคราบน้ำตาจากใบหน้าสวยนั้นมากแค่ไหนก็ต้องห้ามใจเอาไว้ มือบางควานหาผ้าเช็ดหน้าผืนเล็กสีน้ำตาลขาวในกระเป๋า ก่อนยื่นให้คนข้างๆที่ใบหน้าตอนนี้เต็มไปด้วยร่องรอยแห่งคราบน้ำตา กั้งเลือกที่จะไม่ถามไม่พูดอะไรออกไป ทำเพียงแค่อยู่ข้างๆ คอยส่งยิ้มเมื่อร่างบางหันมอง เธอคงมีสิทธิ์ทำแค่เท่านี้..


แสงสีทองค่อยๆถูกกลืนหาย ทาทับด้วยสีดำแห่งรัตติกาล หนึ่งคนเหม่อมองท้องฟ้าที่ค่อยๆเปลี่ยนสี อีกหนึ่งเฝ้ามองคนข้างกาย ปล่อยให้ความเงียบรายล้อม แต่ก็ไม่ได้อึดอัด อาจเพราะทั้งคู่กำลังจมอยู่ในห้วงความคิดของตัวเอง


"กลับกันเถอะ มืดแล้ว" และแล้วประโยคแรกตั้งแต่นั่งกันมาก็ดังขึ้น กั้งหันมองคนข้างกายที่บัดนี้กำลังจับจ้องเธออยู่ สองสายตาสบกันแต่ยากจะรู้ถึงความนัย ถ้ายังไม่ยอมขยับไปไหน ไม่ใครก็ใครคงต้องอึดอัดตายแน่ จนเป็นกั้งเองที่เสหลบสายตาลุกขึ้นยืน


"กลับไหมคะ?"

"พี่กั้ง"

"มืดแล้วนะ"

"ทำไมคะ"

"...."

"ทำแบบนี้ทำไมคะพี่กั้ง" สาลี่ถามเสียงเครือ เฝ้ารอคำตอบที่ติดอยู่ในใจมาเนิ่นนาน.. หลายๆครั้งที่เธออ่อนแอ มักจะมีคนๆนี้โผล่มาอยู่ข้างๆเสมอ เป็นคนๆเดียวที่เคยทำเธอ..

..เจ็บช้ำเหลือเกิน


หนึ่งคำถามจากร่างบาง ต้องการเพียงหนึ่งคำตอบจากอีกคน
แต่สาลี่คงไม่รู้ว่าเธอ ก็ค้นหาคำตอบนี้เหมือนกัน


"คงเป็นเพราะพี่อยากจะทำหน้าที่นี้อยู่มั้งคะ" กั้งตอบเสียงเบา พยายามกลั้นน้ำตาที่กำลังเอ่อล้นออกมา



"หน้าที่..


.

.

...ของดาว "






รักเธอเสมอ.. รักเธอเท่านั้น
ดาวปลายแถวอย่างฉัน
แค่ได้ฝันก็ภูมิใจ
ได้มีเธอวันเธอไม่มีใคร

...แลกอะไรก็ยอม









- To be Continued -
SHARE
Writer
Holmescx
Reader & Writer
| Don't judge a book by its cover |

Comments