ก็แค่วันเฎ็ก ฤ?
วันนี้เป็นวันเสาร์ของสัปดาห์ที่ 2 มกราคม เป็นเสาร์แรกของทุกปี ที่เมืองไทยตั้งให้เป็น"วันเด็กแห่งชาติ"  ที่ให้ความสำคัญกับวันนี้ 
 คงเป็นเพราะเด็กคืออนาคตของชาติ หรือ เป็นเพราะสัจธรรมที่บอกว่าทุกคนล้วนเปลี่ยนแปลงจากวัยเด็กสู่วัยผู้ใหญ่และวัยชราสุดท้ายก็โรยรากลับสู่บ้านเก่ากะละมั้ง !!! 

 วันนี้ตื่นเช้ามาด้วยอุณภูมิ 5 องศา ณ. กรุงโตเกียว แต่มันก็หนาวเหมือนแทบจะติดลบแทบไม่อยากออกจากบ้านไปไหนเลย ทุกครั้งที่สัมผัสกับความหนาว แว๊บแรกที่พูดขึ้นมาในใจกับตัวเองว่า
 "อะไรว่ะ อยู่มา 8 ปีเอ็งยังไม่ชินอีกเหรอ" 
เออ...ไม่ชินว่ะ 

วาระวันเด็กแห่งชาติ  ในหน้าจอสี่เหลี่ยมๆนั้นแทบจะเป็นวาระลงรูปตอนเด็กๆ ของทุกคนได้เลยได้เลย สักพักหิมะก็เริ่มโปรยปรายลงมาบางๆ แล้้วค่อยหายไป ราวกับเงินเดือน
มาบุ๊บ...ลลายหายแว๊ปวันนี้ก็คงเป็นบรรยากาศที่คงความหนาวและฝนที่กำลังจะตกมาในไม่ช้านี้...ก็อย่าลืมรักษาสุขภาพกันนะ  แทคแคร์  :) จริงๆ แล้วจะว่าไปตอนเด็กทุกคนมีความฝัน เราเคยถามเพื่อนๆ ว่าแต่ละคนโตขึ้นอยากจะเป็นอะไรกันบ้าง บางคนบอกอยากเป็นหมอ อยากเป็นเมียหมอ อยากเป็นพยาบาล อยากเป็นครู อยากเป็นเจ้าของธนาคาร นั่นโน่นนี่ ตอนเด็กๆ ก็ไม่ได้รู้อะไรเท่าไหร่บอกกับตัวเองว่า โตขึ้นอยากเป็นด็อกเตอร์ ตอนนั้นก็เอา "ด๊อก"ไปก่อนละกันเดี๋ยว"เตอร์"คงตามมา...เอ่อชั่งมันเถอะ
ตอนนั้นแค่เรียนจบป.6 สอบขึ้น ม.1
ยังกลัวว่าจะสอบเข้าไม่ได้เลย คิดแล้วก็ขำตัวเอง
ช่วยวัยมัธยมช่วงคนหาตัวเอง ทำในสิ่งที่ชอบ หาตัวเองไปเรื่อยๆ จนจบม.ปลาย มาเรียนต่อที่ญี่ปุ่น แต่....ดันมีสิ่งที่ชอบไม่ได้เรียน สิ่งที่เรียนไม่ได้ชอบแต่มันรักอยู่ภายใต้จิตสำนึกลึกๆ การเรียนปรัชญาหรืออภิปรัชญามันเหมือนจะเข้าถึงยากแต่มันทำให้เราอยู่กับความจริงหรือสมมติโดยธรรมชาติเข้าใจและยอมรับกับสิ่งรอบข้างได้โดยไม่มีเงื่อนไขใดๆ 
จนเรียนจบมาจนได้...มาได้ไงว่ะ วันก่อนเพิ่งส่งวิทยานิพนธ์ ป.โทไปเองคิดแล้วก็เหมือนฝัน มีความงง ละส่งไปแล้วเหรอ แต่ก็เอาเถอะ ความฝันตอนเด็กที่อยากจะเป็น "ด๊อกเตอร์" นั่นมันก็รอเราอยู่ถ้าเราไม่หมดความพยายามกลางครั้น ก็นั่นแหละสุดท้ายจะโตเป็นอะไรเราล้วนขอบคุณความฝันตอนเด็กอยู่ดี...ขอบคุณที่มีวันเด็กให้เด็กไทยได้มีเวทีแสดงความฝันความสามารถดึงศักยภาพของตัวเองออกมา... 
  
SHARE

Comments