เคยไมคิดถึงใครคนหนึ่งจนใจจะขาด ความรู้สึกมันโคตรทรมานเลย!!
เราไม่เคยคิดว่าวันหนึ่งตัวเองจะเหงาจนต้องมานั่งพิมพ์pantip 5555 มันก็ตามหัวข้อที่กล่าวมา เรามีอดีตที่คาใจจนมาทำร้ายปัจจุบัน คือเราเชื่อแล้วว่าจากเป็นไม่เจ็บเท่าจากตาย แต่ของเราจากไปทั้งที่ไม่ได้เอ่ยคำลาใดๆ เราก็สื่อสารไม่เก่งด้วยแตาจะพยายามเล่าให้เข้าใจ
ย้อนกลับไปเมื่อปี 60 ช่วงมกรา เราได้เจอกับผู้ชายคนหนึ่งในบีทอก (พอเล่าถึงตรงนี้ทุกอาจคิดว่าเราต้องร้ายเพราะรู้ว่าแอพนั้นมันใช้นัดทำอะไร) (น้องเค้าอายุน้อยกว่าเรา2ปี เราขอแทนตัวเองว่าพี และน้องเค้าว่าที ) ตอนนั้นพีก็เป็นผู้หญิงเที่ยวคุยเล่น ไม่ผูกมัดความสัมพันธ์กับใคร พีกับทีเริ่มคุยกันในฐานะพี่น้องในช่วง2อาทิตย์แรก เราคุยกันแบบจริงใจไม่มีเรื่องsexเอามาเกี่ยว ซึ่งปกติเราไม่เคยคุยกับใครในบีทอกแบบนี้ ตอนนั้นพีก็เริ่มรู้สึกดีกับที พอหลังเลิกเรียนทีก็จะทักมาหาพี ทีจะชอบเล่าชอบบ่นเรื่องที่โรงเรียนให้พีฟังรวมถึงเรื่องแฟน (อย่าเพิ่งด่า) แต่พีก็แปลกใจนะว่าทำไมทีถึงไม่คุยกับแฟน คือทีให้เวลาหลังเลิกเรียนทั้งหมดคุยกับพี พอหลังจาก2อาทิตย์เรามีการแลกไลน์แลกเบอร์แลกเฟส ทีเลยขอวีดีโอคลอเพื่ออยากเห็นหน้าพี พีก็ยอมนะและไม่ได้คาดหวังเรื่องหน้าตาเท่าไหร่ แต่วินาทีที่เห็นทีครั้งแรกในกล้องทีน่ารักมาก ชายไทยดัดฟันจมูกโด่งคนหนึ่งเลย เราคุยกันอย่างนั้นทุกวันมา3-4เดือน โดยไม่เคยเจอตัวจริงกัน เราก็สนิทกันมากสนิทชนิดที่พีมีอะไรก็บอกที เล่าเรื่องความรัก การเรียน ความเป็นอยู่ในทีฟัง และก็ช่วงมีนา ทีกับแฟนก็เริ่มห่างกัน เราก็คิดว่าคงเป็นเพราะทีให้เวลากับพีและไม่สนใจแฟน ตอนนั้นพีก็บอกทีแล้วว่าให้คุยกับแฟนบ้าง ทีก็เอาแต่บอกว่าเดี๋ยวก็เลิกกันเพราะรู้ว่าไปไม่รอด (ตอนนั้นเราคุยกับทีแค่คนเดียวแต่ยังสถานะพี่น้อง) เราก็สนิทกันเรื่อยๆจนคุยกับแม่ทีบ้าง ทีก็คุยกับแมาเราบ้าง มีอยู่วันหนึ่งเราคุยกันผู้หญิงว่าคนนั้นน่ารักคนนี้น่ารัก แล้วพีก็ถามทีว่าชอบประมาณไหน ทีตอบมาว่าชอบแบบพี ตอนนั้นจำได้ยิ้มไม่หุบเลย แต่ใจเรานึกเสมอว่าทีมีแฟนแล้วก็เลยปัดๆไปว่าบ้า พอหลังๆเดือนเมษาทีก็เริ่มแปลกไป หยอดคำหวานตลอด ร้องเพลงใหเฟังบ้าง บอกเลยตอนนั้นมีความสุขมาก สุขแบบเราไม่เคยได้จากผู้ชายคนไหน (ณ.ตอนนี้เราก็ยังไม่เคยเจอหน้า) ตอนนี้พียังคิดอยู่เลยว่าเราจะมีความสุขยิ้มได้รู้สึกดีกับผู้ชายที่ยังไม่เคยเจอตัวจริงได้ขนสดนี้เลยหรอ แต่มันก็เป็นไปแล้ว 5555 เราเริ่มคุยกันจนคืนวันที่7พฤษภา พีไม่คิดเลยว่านั่นคือคืนสุดท้ายของเรา2คน ตอนนั้นเราก็ร้องเพลงเล่นกัน พีมีเพื่อนเพราะอยู่หอทีกับเพื่อนพีก็เข้ากันดี คุยกันเฮฮาปาร์ตี้ พอสักประมาณ4ทุ่มทีก็บอกพีว่าเจ็บหน้าอก แน่นหน้าอกขอตัวไปนอนก่อน ตอนนั้นก็ไม่คิดอะไรมาก ก็เลยบอกทีว่ากินยาแล้วก็นอน (ปกติถ้าไม่ตี1ทีก็จะไม่ยอมไปนอน). พีเป็นคนตื่นสายถ้าวันไหนไม่มีเรียน ซึ่งเช้าวันนั้นพีไม่มีเรียน ทีก็ทักมาตอนเช้า พีได้ตอบก็เที่ยงแล้ว พีก็แปลกใจนะว่าทีหายไปไหน จากครึ่งวันก็กลายเป็น1วัน2วัน3วัน เข้าวันที่4ที่ทีหายไป ในใจคิดว่าทีคงกลับไปคืนดีกับแฟนแล้วเทเรา ตอนนั้นก็ไม่ได้เสียใจไรนะ เราจำได้แม่นเลยวันนั้นเป็นวันที่เรานั่งเรียนพี่ของทีก็ทักมาบอกว่า ทีไม่อยู่แล้วนะ ตอนแรกคิดว่าแกล้งพอเข้าไปดูหน้าเฟสทีก็มีแต่เพื่อนทีมาแสดงความเสียใจ ตอนนั้นมันมืดไปหมดเลย เหมือนสมองไม่ทำงาน อ.พูดไรหน้าชั้นเรียนก็ไม่รับรู้ ตอนนั้นสิ่งที่เคลื่อนไหวก็มีแต่น้ำตาอะ เราร้องไห้แบบไม่แคร์ใครเลย ถ้าโดนต่อยตอนนั้นคงไม่รู้สึกเจ็บเพราะมันชาไปหมดแล้ว เรากลัวขนาดไม่กล้าไปงานศพที ถ้าไปก็คงทำใจไม่ได้ สิ่งที่อยากทำมากสุดตอนนั้นคืออยากย้อนเวลา อยากกลับไปบอกทีว่าเราก็ชอบทีเหมือนกันชอบมากด้วย ชอบมาตลอด5เดือนที่คุยกัน ช่วงนั้นเราเศร้ามาก พ่อแม่ก็โทรมาปลอบ เพื่อนก็พาไปเที่ยวไปเจอโลกให้รู้สึกดี แต่เราทำได้แคาแสร้งยิ้มให้พวกเขาสบายใจ เพรสะอยู่คนเดียวเราก็เริ่มร้องไห้ เราก็คิดว่าทำไมวันนั้นถึงไม่โทรหาแม่ที ทั้งที่รู้ว่าทีแน่นหน้าอก ทำไมไม่รีบตื่นมาตอบแชทที หลังจากวันนั้นถึงวันนี้ยังไม่มีใครดีเท่าที ไม่ว่าเราจะคุยกับใครเราก็จะนึกถึงทีแล้วก็เลิกคุยกับผู้ชายคนอื่น ต่อให้หล่อแค่ไหนมาสารภาพรักเราก็ปฏิเสธ เพราะในใจเรามันมีแค่ทีไปแล้ว ทุกวันนี้เรายังคิดอยู่ว่าไอผู้ชายที่เราคุยกันแค่ทางโทรศัพท์แค่5เดือนมันจะมีอิทธิพลกับใจเราได้ขนาดนี้เลยหรอ ไอผู้ชายที่สัญญาว่าจะให้เราไปส่งที่มหาลัยวันแรก ไอผู้ชายที่สัญญาว่า28กรกฏา60จะเจอกัน ขนาดพิมพ์ตอนนี้เรายังร้องไห้เลย คิดถึงนะไอเด็กน้อย
SHARE
Writer
pleryer
biker
hi

Comments