อาม่าของผม
ผ่านมาหลายปีแล้วคับที่ผมเสียคนคนหนึ่งไป อาม่าของผมคนที่คอยเข้าข้างผมตลอดเวลา คนที่ดูแลผม และผมก็ดูแลท่านตลอด. ถึงแม้วันนี้จะผ่านมาหลายปี ผมยังจำได้ไม่เคยลืมคับ ช่วงเวลาที่ผมได้อยู่ดูแลอาม่า อาม่าได้สอนวิธีการทำอาหาร สอนให้ผมรักพี่รักน้อง ได้สอนให้ผมรู้จักความรัก ความรักที่ผมมีให้ท่าน 
วันนั้นเป็นวันเด็กที่ไม่เหมือนกับทุกปี ผมยังเป็ยเด็กคับตอนนั้นเตรียมตัวออกไปงานวันเด็ก. และมีโทรศัพท์โทรเข้ามาหาพ่อของผม พ่อผมบอกผมว่าเราไปหาอาม่าก่อนนะอาม่าป่วยหนัก ด้วยความเป็นเด็กก็ก็เลยคิดๆเซ็งในใจอารมณ์ประมาณว่าไม่ได้เที่ยวอีกแล้วคับ แต่หลังจากที่ผมไปเห็นท่าน มันทำให้ผมเปลี่ยนความคิดทำให้ผมอยากให้ท่านอยู่กับผมต่อไป แต่รู้แล้วคับว่าวันนี้คงจะเป็นวันสุดท้าย ลูกหหลานทุกคนเข้ามานั่งล้อมท่านร้องไห้  ผมไม่ร้องไห้คับสิ่งที่ผมคิดตอนนั้นผมต้องเข้มแข็งอาม่าคงไม่ได้อยากให้ผมร้องไห้ต่อหน้าท่าน วันนี้เป็นวันแรกที่พ่อผมร้องไห้และผมยังจำได้เสมอคับ.. 

ผมอยากให้อาม่ารู้น่ะคับว่าผมยังคิดถึงอาม่ายังอยากจะกิน ข้าวคลุกกับปลาที่อาม่าทำให้เสมอคับ
ยังไม่เคยลืมคับ
SHARE
Written in this book
ความทรงจำ
Writer
Flatlinekp
Writer
Love / Recommendation of each hotel

Comments