9.34 pm.


9.34 pm.
เธอ : มาเจอกันหน่อยไหม?

อาจจะด้วยฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ในมือ หรือฤทธิ์ของความคิดถึงที่เก็บซ่อนอยู่ภายในใจก็ไม่รู้ ที่ทำให้เธอทักเขาไปแบบนั้น

'เขา' ผู้เป็นเหมือนป๊อปปี้เลิฟวัยกระเตาะ
'เขา' ผู้ที่เธอเฝ้ามองมาตลอด แต่มันชั่งไกลเกินเอื้อมเหลือเกิน

เธอพยายามชวนเขาคุยหลายต่อหลายครั้ง..จนเหมือนคนบ้า 
ทุกครั้ง..เขาตอบกลับมาเพียงแค่สั้นๆเพื่อจบบทสนทนาเท่านั้น..
ครั้งนี้ก็คงเหมือนกับทุกๆครั้งนั่นแหละ
เธอไม่ได้คาดหวังในคำตอบ ไม่ได้หวังว่าเขาจะยอมออกมาพบเธอ เพียงแค่อยากทักทายเท่านั้น..

เกือบ 5 ปีแล้วนะที่เธอเฝ้ามองเขาคนนั้น 
จากที่ชอบมากกกก จนเหลือเพียงแค่ 
ได้เจอก็คือ กำไร ของวันนั้นเขา : รีบกลับรึเปล่าล่ะ? อีกซักพักเดี๋ยวตามไปนะ

....

บ้าหน่ะ ล้อกันเล่นแน่ๆ 'เขา' เนี่ยนะจะมาหา ไม่มีทางง 
เธอเองไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง ที่เห็นเขาตอบกลับมาแบบนั้น.. 

เธอ : อีกนานเลย มาสิ่
เขา : เจอกันนะ อีกชม. นึง

บทสนทนาในแชทจบลงเพียงแค่นั้น..
พร้อมกับเธอ ที่ยังคงคิดว่าเขาคงไม่มาจริงๆหรอก เพียงแต่ตอบรับส่งๆเท่านั้น..

1 ชม.ต่อมา..
เธอยังคงสังสรรค์กับเพื่อนๆต่อ โดยไม่ได้หวัง หรือเฝ้ารอว่าเขาจะมาหา..

...

แต่แล้วหางตาเธอก็เหลือบไปเห็น 'เขา' ซึ่งมายืนอยู่ข้างๆเธอตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้..
'เขา' ผู้ที่เธอเฝ้ามองมาตลอด..
'เขา' ผู้ที่เธอไม่เคยคิดไม่เคยฝันว่าจะได้คุยกันต่อหน้า ไม่ใช่เพียงในแชท..
'เขา' ผู้ที่เธอซ่อนไว้ในใจมาตลอด..
ตอนนี้ 'เขา' ยืนอยู่ตรงหน้าของเธอแล้ว

เธอคิดไปเองหรือเปล่านะ ว่า 'เขา' กำลังอมยิ้มเล็กๆอยู่เหมือนกัน

ขอบคุณนะคุณ



SHARE

Comments