เพื่อนของฉัน.

แล้วเราก็ได้วนกลับมาพบกันอีกจริงๆด้วย หลังจากที่เฝ้าถามตัวเองอยู่นาน ว่าจะมีโอกาสได้พบคุณอีกสักครั้งไหมนะ การทักทายที่เป็นกันเองระหว่างเรามันทำให้ฉันรู้สึกดี ดูเหมือนว่าพิษของความรักครั้งเก่าจะไม่ส่งผลอะไรกับเราแล้ว มันคงถูกเจือจางโดยกาลเวลาและการหายหน้าไปแล้วสินะ

หากเราหันหลังให้กัน แล้วก้าวเดินตรงไปข้างหน้าในเส้นทางของตัวเอง โดยไม่มีใครหยุดคิดหรือลังเล 7ปีที่ผ่านมานี้คุณคิดว่าเราจะไกลกันมากแค่ไหน?

ไม่รู้
แต่มันก็คงไกลมากพอให้เราถามไถ่ถึงสารทุกข์สุกดิบของกันและกันได้อย่างไม่อึดอัด ไกลพอให้ยิ้มและหัวเราะไปกับเรื่องตลกที่เอามาเล่าสู่กันฟังได้ล่ะนะ

แต่คุณรู้ไหม.
ถึงจะไกลออกมาสักแค่ไหน มันก็ไม่มากพอที่จะทำให้ฉันกล้าสบตากับคุณได้นานเลย


อาจเป็นเพราะระหว่าง7ปีที่เราต่างก้าวไปข้างหน้า ฉันยังแอบหันกลับไปมองคุณอยู่บ่อยๆ และพอได้หันกลับไปมอง

ก็มักจะอยากย้อนเวลาอยู่เสมอ อยากกลับไปขอกอดคุณให้เต็มกอดสักครั้ง ก่อนที่เราจะหันหลังให้กัน อยากจะอยู่ใกล้หัวใจของคุณให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ 

อยากได้ยินเสียงหัวใจของคุณ
ในจังหวะที่เราตัดสินใจว่าจะไม่รักกันแล้ว


 และก็อยากให้คุณได้ยินเสียงหัวใจของฉันที่พังครืนลงมาในวินาทีนั้นด้วย

อยากให้คุณรู้ว่าฉันเองก็เสียใจ
และก็อยากจะรู้ว่าคุณเสียใจบ้างไหม

เวลานี้
ฉันคงกระโดดเข้าไปกอดคุณ จับมือคุณเขย่า แรงๆ หยิกแขน ทุบหลัง และกอดคอหัวเราะไปกับคุณได้อย่างไม่มีปัญหาในฐานะเพื่อนคนหนึ่ง

แต่ฉันไม่กล้าสบตากับคุณนานๆเลย
รู้ตัวเลยว่าทำไม่ได้จริงๆ

หรือ7ปีที่หายจากกันไป มันจะไม่มีความหมายอะไรเลย

แต่ก็นั่นแหละ
ถ้ารู้สึกถึงอะไรแปลกๆ คุณก็อย่าใส่ใจเลยนะ

เพื่อนของฉัน.
SHARE
Written in this book
...---...
Writer
26069
let's say
กล่าวคือ เปงบร้า...นั่นเงง

Comments