Day ordinary one.


                 The ordinary one :
                       ความรู้สึก

     ฉันนั่งครุ่นคิดกับทุกอย่างที่ผ่านมาในวันนี้ ทั้งความรู้สึกสับสน และความรู้สึกคิดถึงใครสักคน ความรู้สึกคิดถึงคนเก่าของฉันก็ได้ปะทุขึ้นมาอีกครั้ง หลังจากได้การกระตุ้นมาเมื่อครั้งหัวใจของฉันยังอ่อนไหว ฉันได้แต่นั่งฟังเพลงเศร้าแล้วคิดทบทวนทุกเรื่องที่เกิดขึ้น ทั้งเรื่องที่เราพบเจอกันและเรื่องที่เราได้สบตากันอีกครั้งหลังผ่านมา 42 วันแล้ว

     คำพูดมากมายที่ล้นเหลือเกินคำบรรยาย ต้องการบอกกล่าวกับเธอคนนึง ในเวลาที่ได้สบตา คำพูดเหล่านั้นกลับทำให้อยากเดินเข้าไปใกล้ๆ แล้วพูดว่าคิดถึงเธอเหลือเกิน แต่สิทธิ์ในการเข้าถึงและพื้นที่ของเราถูกแบ่งไว้อย่างแน่นหนาด้วยสายตาที่ดูเรียบง่าย

ฉันล้ำเส้นเธอไม่ได้อีกต่อไป
นั่นคือคำพูดผ่านสายตานั้นที่เธอพยายามจะสื่อ ฉันเข้าใจ
 
     ในวันนี้เธอเหลือเพียงตัวของเธอเอง
และคราบน้ำตาบนใบหน้าและฉันที่ไม่เหลือเธออีกต่อไป

คิดถึงจะได้ไหม

นั่นคือสิ่งที่เธอต้องการคำตอบจากฉันเสมอมา แต่เป็นไปไม่ได้อีกแล้วล่ะ

     บทสนทนาของเราจบไป แต่ฉันยังจำทุกอย่างได้ดี ทั้งความรู้สึกและรอยยิ้มที่เคยมีด้วยกัน ทำไมฉันไม่เลือกเธอ เป็นคำถามเดียวที่ฉันมีคำตอบที่รู้อยู่แก่ใจ แต่ไม่ยอมรับความจริงเสียที

     ช่วงเย็นของวันที่ 21 ในเดือนพฤษจิกายนเมื่อปีที่แล้ว เกิดเหตุุการณ์มากมายจนฉันไม่สามารถลืมมันได้สักที


กูชอบมึงมาเป็นปีแล้ว
     นั่นคือคำที่ฉันบอกออกไปให้เขาฟัง เขาเป็นคนแรกและคนเดียวที่ฉันเคยชอบนานที่สุด เขาเป็นทั้งที่ระบาย เป็นทั้งความสบายใจทุกครั้งที่ได้มองเขา มันเป็นความรู้สึกที่บอกไม่ถูก

     แต่เป็นเพราะฉันอยากได้สิทธิ์ในการอยู่ในชีวิตประจำวันของเขามากกว่านี้ คำพูดนั้นจึงได้เผยออกไปหลังจากที่เก็บงำความลับในใจมานาน


กูไม่แน่ใจว่ากูชอบมึงมั้ย

     นั่นคือคำพูดที่มาจากเขา และฉันในตอนนั้นก็ไม่แน่ใจสักนิด ว่าเขารู้สึกกับฉันจริงๆ แต่เมื่อฉันบอกไปแล้ว ก็ยังรู้สึกผิดหวังเล็กน้อยเพราะดูเหมือนฉันจะไม่ได้เข้าไปในชีวิตประจำวันของเขามากขึ้นสักเท่าไหร่

     ฉันหันกลับมามองคนที่อยู่ข้างฉันในตอนนั้น ความรู้สึกตะขิดตะข่วงใจก็เกิดระเบิดออกมา ฉันกำลังคุยซ้อนอยู่หรอ? ในเมื่อฉันมีเธอ แต่ทำไมฉันถึงไม่พอและชัดเจนกับเธอสักที

หรือเพราะเธอไม่ใช่คนที่ฉันเลือกอีกต่อไป ?

     อาจจะจริงที่ความรักของเราเริ่มพัฒนามาได้อย่างดี เรามีความสุขกับช่วงเวลาที่เราอยู่ด้วยกันมาก

สุดท้ายแล้ว

เธอกับฉันเราไปต่อด้วยกันไม่ได้จริงๆ 

ต้องขอโทษเธออีกสักกี่ครั้งก็คงไม่พอ

     จบแล้ว บทสรุปเรื่องราวความรักที่ฉันสร้างมา เส้นสายที่ใช้เชื่อมโยงคู่ชีวิตถูกพัวพันกันอย่างน่าฉงนใจ แล้วใครกันที่สามารถแก้ไขปัญหานี้

คำตอบคือ ปัญหาต้องแก้ที่ต้นเหตุ และนั่นคือฉันเอง


       จะต้องไม่มีใครเสียใจเพราะฉัน       นอกจากฉันอีกแล้ว

                                      - วันนี้ 11/01/62

SHARE
Written in this book
The ordinary day with myself
ความรู้สึกทั้งหลายที่เกิดขึ้นในวันธรรมดาต่างๆ จะถูกแปลงเป็นตัวอักษรบรรยายถึงสิ่งที่เกิด คุณจะเข้าใจเรื่องราวทั้งหมด ก็ต่อเมื่อทุกอย่างคลี่คลาย
Writer
PRxbbit
Reader
' เพราะทุกรูปถ่ายท้องฟ้าและก้อนเมฆในมุมเดิมๆ ที่เวลา 17 นาฬิกา 15 นาที มันมีความหมายกับฉันมากเหลือเกิน '

Comments