ในวันที่คิดว่ามันแค่เหงา
ไม่เคยคิดว่าช่วงเวลาในการเปลี่ยนจากเรียนเป็นทำงานมันจะยากขนาดนี้จนได้เจอกับตัวเอง อาจเป็นเพราะหลายๆอย่าง การปั้นหน้าว่าวันนี้ฉันโอเคนะ การกลับหอมาแล้วเข้าห้องมาเจอความว่างเปล่าจนต้องไปออกกำลังกายเป็นชั่วโมง จบท้ายด้วยการร้องไห้ก่อนนอนเพราะสิ่งที่ทนมาทั้งวัน
เราคิดว่าตัวเองฝืนว่าไหว จนวันที่เราร้องไห้นั่นแหละเราถึงรู้ว่ามันไม่ไหวนอนร้องไห้  กอดตัวเอง  ยิ้มให้ตัวเองในกระจกแล้วพูดเสียงเบาว่ายิ้มหน่อยนะ ไม่เป็นไรนะ มันควรจะดีขึ้นเพราะอย่างน้อยเราพยายามที่จะฮีลตัวเองแล้วแต่มันก็ไม่เลย จนวันนี้เราก็เป็นแบบลูปเดิมๆร้องไห้ กอดตัวเอง จนสุดท้ายเดินไประเบียงเพราะไม่อยากเห็นห้องสี่เหลี่ยมที่ว่างเปล่า คิดปลอมตัวเองไปเรื่อยๆ และใช่เราคิดว่าอยากโดดลงไปมันคงจบทุกความรู้สึกนี้ แต่เรายังมีสติอยู่ยังไม่ได้ทำ เพราะยังมีเรื่องต่างๆที่ต้องทำอีกแต่สิ่งที่ไม่คิดว่าเราจะคิดคือกลายเป็นเราบอกกับตัวเองว่ามันยังไม่ใช่วันนี้ เราจะพยายามไม่ให้มันเป็นอีก ดูแลตัวเองหน่อยนะ อย่าฝืนถ้ามันไม่ไหว 
SHARE
Writer
sabayrsr
writer
แค่คนคิดมากที่อยากเอาเรื่องราวเรียบเรียงเป็นบทความ

Comments