tliovmee
"งั้นคุณไม่เคยรู้สึกเลยอะดิ"

"ไม่รู้ดิ  เรียกงั้นก็ได้"

"เอาจริง?"    
           ฉันเกลียดสีหน้าแบบนั้น...ของเขาจัง
"คนเราต้องมีความรัก..."    
          ความเงียบเกิดขึ้นพักหนึ่ง และเขาก็ทำให้มันหายไป
"คุณไม่เหงาเหรอ?"  ฉันส่ายหัว

"คุณจะไม่รู้สึกเหงา ถ้าคุณมีสิ่งที่ต้องทำมากมายอย่างฉัน"  
          ฉันยักคิ้วกวนๆไปสองที  เขาทำท่าเหมือนกำลังหาคำถาม(ดีๆ) มาถามฉัน
"ความรักมันลึกซึ้งเกินกว่าฉันจะเข้าใจมันได้"

"ผม...ไม่เข้าใจ"

"คุณเชื่อใน...ความรักหรือเปล่า?"  
          เขาทอดสายตาไปยังสายน้ำอ่อยอิ่งเบื้องหน้าเราทั้งคู่
"สำหรับฉัน  ความรักคือความรู้สึกที่...เกิดดับ  ไม่ยั่งยืน  สร้างความเจ็บปวด รักสร้างเราและวันหนึ่งมันจะทำลายเรา..."

"คุณพูดแบบนั้นก็ไม่ถูก"

"ฉันยังพูดไม่จบ.... แต่ถ้าคุณ 'รักเป็น' คุณจะไม่พบเจอเรื่องแบบนั้น  ความรักที่แท้จริง คือ การไม่มีอะไรเลย  ช่างสงบและหอมหวาน"
   
"ผมงง!"

"หากฉันจะรักใครซักคน  ฉันจะรักคนที่เขารักฉันหนึ่งละ  แต่การที่ฉันจะรักเขาได้ 'เขาต้องเข้าใจความรัก..อย่างที่ฉันเข้าใจ'  ฉันไม่ต้องการการความสัมพันธ์ที่ต้องบอกให้คนทั้งโลกรู้  ฉันแค่ต้องการอยู่กับเขาคนนั้น  เล่าเรื่องชีวิตไร้สาระของฉันให้เขาฟัง  เราแค่อยู่ด้วยกัน  ใช้ชีวิตด้วยกัน  เล่าเรื่องราวต่างๆไปด้วยกัน ... ทำสิ่งดีๆด้วยกัน  หรือไม่ก็แค่ใช่เวลาร่วมกัน "
"แล้วเราก็กลับไปใช้ขีวิตตามสถานภาพของเราต่อ  และถ้าเราเหนื่อยล้า หมดพลัง เราก็มาทำอะไรแบบนั้นด้วยกันอีก   หากวันหนึ่งเขาเบื่อสิ่งที่เราทำด้วยกันแล้ว"
"ก็แค่....ปล่อยเขาไปทำสิ่งที่อยากทำ เพราะความรักของฉัน  คือความสุขของเขา  ถ้าวันหนึ่งฉันไม่ใช่ความสุขของเขาแล้ว... ก็ปล่อยให้เขาไปตามหาความสุขของเขา  ส่วนฉัน...ฉันว่าโลกนี้ยังมีอะไรอีกหลายอย่างที่รอให้ฉันไปพบมัันอยู่ละ!"

"คุณทำมันไม่ได้หรอก"
"คุณแค่คนที่พูดเก่งไปหน่อย"

"ฮ่าๆๆ  คงอย่างนั้นมั้ง....  แต่เชื่อฉันเถอะ  ชีวิตเรามีอะไรอีกเยอะ  ที่รอให้เราไปหาคำตอบ  อย่าเอาทั้งชีวิตของคุณมาทุ่มอยู่ที่สิ่งๆเดียวสิ"
"เราเอาชนะเวลาไม่ได้หรอก เพราะงั้นคุณก็แค่ต้องเข้าใจและอยู่ร่วมกับมันให้ได้  คุณต้องเรียนรู้ที่จะอยู่ร่วมกับสิ่งที่คุณไม่มีวันเปลี่ยนแปลงได้"

          ความเงียบเกิดขึ้นอีกครั้ง....
"คุณทำถูกแล้วล่ะ ที่ปล่อยเธอไป  คุณไม่ใช่ความสุขของเธอหรอก"
"ขอบคุณเวลาซะ!  มันบอกคุณว่าถึงเวลาแล้วล่ะ..ที่คุณจะไปตามหาความสุขที่แท้จริงของคุณซักที"

"คะ....คุณ.....รู้?"

"ลาก่อน  ฉันต้องไปแล้ว  หวังว่าเรา...."
"จะไม่เจอกันอีกนะ )"
SHARE
Written in this book
sun night
.....เธอน่ะเหรอ 'พระอาทิตย์กลางคืน'.... ...นายเชื่อเรื่องที่มองไม่เห็นเหรอ?..... .....เปล่า ตะ...แต่ บางทีมันอาจมีอยู่..มั้ง!?.... ...ต่อให้เราสว่างแค่ไหน... นายก็ไม่มีทางมองเห็นเราหรอก..... "ฉันก็เปรียบเหมือนพระอาทิตย์กลางคืน...ทำยังไงเขาก็ไม่มีทางมองเห็นฉันหรอก"
Writer
13nov
weird girl
try to do better things and learn from them.

Comments