suffering

       เราเริ่มทำร้ายตัวเองตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ?

คำถามนี้ดูตอบยากจังแฮะ ไม่รู้สิ คงซักพักแล้วมั้ง และดูเหมือนว่าเราจะทำมันทุกครังที่คิดมากหรือเสียใจซะด้วย 


จะให้เล่าว่าเมื่อก่อนเราทำอะไรกับตัวเองบ้างก็คงยากหน่อย เพราะเราไม่อยากรื้อความทรงจำในตอนนั้นแล้วหล่ะ 

แต่ถ้าเป็นวันนี้ เราเล่ามันได้นะ ถ้าคุณอยากรู้เราเล่าให้คุณฟังได้


เรื่องนี้มันเริ่มจากเมื่อเย็น เรารู้สึกไม่โอเคกับตัวเอง เราเลยลงทวิตตัดพ้อไปนิด  เพราะเรารู้ว่ายังไงเค้าก็ไม่สนใจเราหรอก แต่เเล้วเค้าก็โพสต์ทวิต เราอ่านมันผ่านทางเเจ้งเตือน เจ็บ เจ็บจนจุก แต่เราก็เลือกจะเก็บมันไว้และเล่นโทรศัพท์ต่อไป

ปี๊น!

เสียงแตรรถจักรยานยนที่พ่อบีบทำให้เรารู้ว่ามีคนมารับเราแล้ว


;อยากร้องไห้ 
                                    ทำไมถึงอยากร้องไห้?;
;เหนื่อยอะป๊าไม่มีไรหรอก
                                                      แน่ใจ?;
;แน่ใจเส้!


ให้ตายเหอะเราโกหกออกไปคำโตเลย  แต่นั่นก็เพื่อความสบายใจของพ่อนั่นแหละ  

เมื่อกลับมาถึงบ้านเราก็ทำเหมือนเดิม ตั้งกระเป๋าไว้ตรงโต๊ะทำการบ้าน ถอดถุงเท้าใส่ตระกร้า หยิบชุดนอนเดินเข้าห้องน้ำ และเปิดเพลงช้าฟัง 

ครั้งนี้เราเเค่น้ำตาคลอ เพราะเพลงช้าตังหาก555 เรารู้ตัวเองในตอนนั้นว่าต่อให้ฟังเพลงช้าหรือเพลงเศร้า ไม่ว่าจะเพลงอะไรมันก็สามารถทำให้มวลน้ำตาในตาของเราไหลออกมาได้อย่างง่ายดาย

เหนื่อย....เหนื่อยเหลือเกิน
เราทำได้แค่คิดในใจ ยังมีคนอื่นที่เหนื่อยกว่าเราอีกเยอะนะ เมื่อคิดได้เราก็รีบอาบน้ำ และขึ้นมาบนห้อง



ทำไมวันนี้มันมีแต่เรื่อง 


อยู่แบบสงบสุขซักวันไม่ได้เลยรึไง



น้ำตาที่ไม่รู้ว่ามาจากไหนเิ่มไหลลงมา 
ความเหนื่อยวันนี้ก็คงออกมาในรูปแบบน้ำตาอีกครั้ง

เราทำอะไรผิดหรอ ทำไมเราต้องโดนทุกอย่าง ทำไมเราต้องยอมทุกอย่าง  ทำไมกัน
เราเฝ้าถามตัวเองในใจอยู่อย่างนั้นว่าทำไม 

เราอยากให้ความเจ็บปวดในใจ มันกลายเป็นแผลบนตัวบ้าง เผื่อมันจะหายไป 


;ถ้าต่อยกำแพงเลือดจะออกมั้ย
                                                   ต่อยทำไม;
;อยากทำให้แผลที่ใจมันมีที่ตัวบ้าง
จะได้รู้ว่ามันเจ็บแค่ไหน
                           อย่าทำเลย ร่างกายมึงมีค่านะ;

                     มีค่าที่ไหนกันหล่ะ


เราถามไปแบบนั้นทำไมกัน ในเมื่อตอนนี้เรานั่งต่อยกำแพงอยู่55555  เหมือนจะสิ้นคิด แต่ว่านะ 
เราต่อยไปเรื่อยๆ จนมือเริ่มแดง นิ้วถลอก จะสุดท้าย เมื่อเราหยุดต่อย เรารู้สึกเจ็บจี๊ดที่นิ้วนาง ขยับนิ้วไม่ได้ มันรู้สึกร้าวไปทั้งนิ้วเลย


ทำไมมันเจ็บไม่เท่าที่ใจหล่ะ


;เอาความเจ็บมาให้พี่นะครับ
หนูเอาความเจ็บที่หนูมีมาไว้ที่พี่นะคนเก่ง
                                                        พี่****;
;หนูไม่ควรเก็บมันไว้คนเดียวนะคะ
ระบายมันออกมาบ้าง หนูหน่ะ
เก่งเกินไปแล้วที่แบกมันไว้
                                 ไม่เห็นจะเก่งตรงไหนเลย;
;สำหรับพี่ หนูเก่งที่สุดแล้ว

ชอบทำให้ร้องไห้ นิสัยไม่ดีเลย
แต่ก็ขอบคุณนะ พี่ทำให้เราหยุดต่อยกำแพง พี่ทำให้เราเลือกที่จะร้องไห้เงียบๆ แล้วหยุดไปเองเพราะไม่มีแรง  


ค่ำคืนนี้ก็คงเป็นอีกคืน ที่เราหลับไปเพราะความเหนื่อยล้า



;ฝันดีนะครับ
                                                      ฝันดีค่ะ;
SHARE

Comments