EP.13 [IMISSYOU]​

.
ณภัทรจ้องมองดวงตาหยาดเยิ้มที่สะท้อนผ่านกระจกแล้วต้องมุดหน้าหนีทันที มันไม่ได้มีเพียงความอ่อนโยนหรืออบอุ่นแต่มีความต้องการหลอมรวมอยู่อย่างชัดเจน ถึงจะไม่ใช่ช่วงรัทของอัลฟ่าหนุ่มแต่อารมณ์​แบบนี้ก็เกิดขึ้นได้ทุกเมื่อยิ่งได้มองใบหน้าของโซลเมทเวลาเขินอายแล้วก็ยิ่งกระตุ้นให้ช่วงล่างแข็งขืน
“คุณก้าวเข้ามาแล้วก็ออกไปไม่ได้นะครับ”​ริมฝีปากสีชมพูอ่อนตวัดยิ้มออกมาเล็กน้อยก่อนจะทาบลงบนพวงแก้มนิ่มซํ้าๆอย่างไม่ปราณี​สูดกลิ่นหอมประจำตัวและกลิ่นสบู่อ่อนๆเข้าปอด เด็กน้อยได้แต่เบนหน้าหนีด้วยความจั๊กจี้​แต่สุดท้ายก็หนีไม่พ้น

“ยืนนิ่งๆนะครับตัวเล็ก”​เอ่ยกับเจ้าตัวเล็กและอาศัยจังหวะที่จูโน่หันหน้ามาประทับจูบลงบนปลายจมูกรั้น ร่างสูงถอยกลับไปใกล้ๆกับฝักบัวเปิดนํ้าให้ไหลผ่านกายช้าๆ ลากมือสากผ่านผิวขาวเนียนจนไปถึงกลางกาย กุมมันเอาไว้ขยี้ส่วนปลายเบาๆให้เสียวท้องเล่นก่อนจะเริ่มขยับมือโดยไม่ละสายตาไปจากใบหน้าของเจ้าตัวเล็กที่สะท้อนผ่านกระจก

ยอมเมื่อยไปก่อนค่อยคิดบัญชี​ตอนจบ

ฝ่ายณภัทรที่มองเห็นการกระทำทุกอย่างผ่านกระจกก็ได้แต่นิ่งเงียบไม่คิดว่าคนเรียบร้อยอย่างแฟนคับจะแซ่บถึงขนาดนี้เวลามีอารมณ์​ ดวงตาสีนิลเหลือบมองตั้งแต่หน้าท้องที่เป็นลอนอ่อนๆเนื่องจากการออกกำลัง​กาย​ไปจนถึงช่วงล่างที่บัดนี้กำลังขยายออกเต็มที่ เหมือนเป็นโรคจิตที่กำลังแอบมองคนอื่นช่วยตัวเองอย่างหน้าไม่อายคิดแล้วก็เสียววาบแปลกๆ

ใครจะโดนจับก่อนกันระหว่างเขาที่แอบมองกับแฟนคับที่กำลังลวนลามเขาผ่านสายตา

“เงยหน้าหน่อยครับตัวเล็ก”​มนตรีเอ่ยเสียงแหบขณะเล่นกับน้องชายตัวเอง สาวมือให้เร็วขึ้นเมื่อเด็กตรงหน้าทำตาแป๋วมองหน้าเขาผ่านกระจก ยิ่งเห็นก็ยิ่งปวดหนึบไปหมดจนต้องกัดริมฝีปากของตน โอเมก้าน้อยอย่างจูโน่พอได้เห็นอะไรแบบนี้ก็ทำตัวไม่ถูกมัวเมาไปกับกลิ่นพีช

“พี่จะทรมานน้องเหรอ”​สุดท้ายสิ่งที่ซ่อนอยู่ใต้เนื้อผ้าก็เริ่มตุงออกมา เจ้าตัวเล็กได้ยินเสียงครางแผ่วเบาแล้วก็เหงื่อออกไปทั้งตัวอยากจะลงไปชักดิ้นชักงอ​ที่พื้นให้ความรู้สึกประหลาดหายไป ลอบมองแฟนคับที่กำลังมองมาอย่างยั่วยวนแล้วก็เสียวอยู่กลางหน้าท้อง เด็กอย่างจูโน่ไม่ใช่ว่าจะไม่รู้วิธีอะไรแบบนี้สุดท้ายก็ถกกางเกงขาสั้นลงให้กองกับพื้นเหลือเพียงเสื้อยืดสีขาวที่ยาวถึงกลางขาอ่อน​คอยปกปิดร่างกายไว้ หันหน้ากลับไปมองร่างสูงที่กำลังสูดปากด้วยความเสียว ใช้มือข้างซ้ายคํ้ายันตัวเอาไว้กับอ่างล้างหน้า​ก่อนจะแลบลิ้นออกมาเลียปากเบาๆ ใช้มือขวากุมแท่งเอ็นอุ่นขนาดพอดีตัวเองไว้ขยับมือขึ้นลงช้าๆมองหน้าคนพี่ด้วยดวงตาปรือ

“ใครสอนให้ทำแบบนี้หืม”​มนตรีกัดฟันกรอดขณะมองน้องช่วยตัวเองไม่คิดว่าเด็กน่ารักๆอย่างจูโน่จะขึ้นง่ายขนาดนี้ เสียงครางกระเส่า​ดังขึ้นเป็นระยะพร้อมกลิ่นหอมที่ปล่อยออกมาจากเด็กตัวเล็ก ต่างฝ่ายต่างมองหน้ากันไม่สนใจว่าเสียงของการกระทำนี้จะดังออกไปถึงไหน ริมฝีปากแดงฉํ่าเลอะไปด้วยคราบเลือดจนณภัทรต้องแลบลิ้นออกมาเลียไม่ได้จะยั่วร่างสูงตรงหน้าแต่อย่างใด มะเหมี่ยวพยายามควบคุมตัวเองเอาไว้ไม่ให้พุ่งไปหาเด็กตรงหน้า

เป็นการช่วยตัวเองที่ทรมานดี

“อะ พี่มะเหมี่ยวเค้า... ฮื่อ”​เป็นเจ้าตัวเล็กที่ครางออกมาไม่หยุดทั้งๆที่ตอนแรกอายแทบมุดดินหนี มือเล็กทั้งขยับทั้งขยี้ส่วนปลายมนจนหยดนํ้าใสเลอะลงมาตามเรียวขา กลิ่นเหงื่อผสมกลิ่นนํ้าผึ้งคละคลุ้ง​ไปทั่วบริเวณจนอัลฟ่าหนุ่มทนไม่ไหวเดินไปลากร่างเล็กเข้ามาอยู่ใต้ฝักบัวด้วยกัน เสื้อสีขาวแฉะนํ้าแนบไปกับลำตัวเผยให้เห็นสัดส่วนอันน่าหลงใหล​และยอดอกที่กำลังตั้งชัน ณภัทรเหวอเล็กน้อยก่อนจะครางออกมาเพราะโพรงปากร้อนก้มลงครอบงำยอดปทุมถันผ่านเนื้อผ้าลากลิ้นไปทั่วจนเสียวเกินจะบรรยายถึงอย่างนั้นก็ไม่หยุดขยับมือที่ช่วงล่าง

“ตัวเล็กหอมจังเลย”​มะเหมี่ยวสูดกลิ่นหอมหวานช้าๆก่อนจะดันร่างเล็กไปชิดผนังห้องนํ้า หยดนํ้าแพรวพราวตามใบหน้าและลำตัวขาวเนียนขับให้อารมณ์​ของเขาสูงขึ้น ประกบปากลงดูดริมฝีปากของเจ้าตัวน้อยสอดลิ้นเข้าไปตวัดชิมรสชาติของนํ้าผึ้งที่หลงใหล​ หยอกล้อกับลิ้นนุ่มๆจนเกิดเสียงหยาบโลนเด็กน้อยพยายามจูบตอบมาอย่างเงอะงะ​ไล่ลิ้นไปโดนกระพุ้งแก้ม​ด้วยความไม่ประสีประสา​ มือเล็กเร่งขยับจนหยดนํ้าขุ่นขับออกมาเปื้อนมือ มนตรีผละจูบออกมองเข้าไปในดวงตาสีนิลดวงดาวประกายยังคงส่องแสงสะท้อนอยู่ กุมเอามือเล็กข้างขวาที่เปื้อนไปด้วยคราบนํ้าขึ้นมาลากลิ้นเลียไปเพื่อทำความสะอาดจนหมด จะหาว่าเขาหื่นก็ไม่ใช่เพราะทุกอย่างที่น้องกระทำมันยั่วเขาเหลือเกิน

“เสร็จก่อนแบบนี้ต้องโดนลงโทษ”​เอ่ยกับณภัทรที่กำลังหอบเหนื่อยอยู่ ร่างสูงเดินไปปิดฝาชักโครก​ลงและดันเจ้าตัวเล็กลงนั่ง สมองของจูยังไม่ทันได้ประมวลผลอะไรมากก็ต้องครางออกมา มนตรีคุกเข่าลงใช้โพรงปากร้อนของตนครอบแก่นกายเล็กไว้จนสุด เลียตั้งแต่โคนจนถึงปลายกดยํ้าๆตรงรอยแยก

“อ้ะ อย่าแกล้งน้อง”​เสียงครางดังขึ้นพรอมกับคำพูดห้ามปรามแต่มือเล็กกลับขยุ้มผมสีนํ้าตาลเข้มไว้แน่นและขยับสะโพกตามจังหวะ อัลฟ่าหนุ่มเห็นแบบนี้ก็ดูดดึงส่วนปลายหนักๆจนมีหยดนํ้าไหลออกมาได้ยินเสียงหวานครางเหมือนใกล้จะถึงจุดหมายจึงหยุดการกระทำทุกอย่าง ถอนปากออกจากกายเล็กและเอ่ยขึ้น

“เด็กดื้อต้องโดนลงโทษ”

กลายเป็นจูโน่ที่ลงไปนั่งจุ้มปุกบนพื้นเปียกและมะเหมี่ยวที่นั่งอยู่บนชักโครก​ เจ้าตัวเล็กเบ้หน้าด้วยความทรมานที่คาอยู่กลางตัวส่งสายตาออดอ้อน​ไปให้แฟนคับแต่สิ่งที่ส่งกลับมามีเพียงคำพูด

“อมให้ก่อนละเดี๋ยวจะช่วย”

“พี่มะเหมี่ยว”

ดวงตาปรือเบิกกว้างขึ้นหลังได้ยินคำสั่งแปลกๆ เจ้าลูกหมาน้อยบุ้ยปากพลางแนบหน้าลงกับหลังมือที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดปูด​ณภัทรพลาดแล้ว พลาดที่ก้าวเข้ามาในห้องนํ้ากับอัลฟ่าทั้งที่รู้ว่ามันอันตรายแค่ไหน พยายามอ้อนให้คนพี่ใจอ่อนอยู่นานแต่สุดท้ายก็เปล่าประโยชน์​จะปล่อยให้ตัวเองแข็งก็ไม่ดีนักไหนจะเจ้ากรรมนายเวร​ที่ชี้โด่ชี้เด่อยู่ตรงหน้า

ถิ่นแดนช่วยกูด้วย

จูโน่ได้แต่ก้มหน้าด้วยความเขินอาย ตั้งแต่เกิดมายังไม่เคยช่วยใครให้หายแข็งเลยแม้แต่มองก็ไม่คิดจะทำไหนวันนี้ถึงต้องข้ามขั้นมาอมไอ้แท่งบ้านี่ให้แฟนคับวะ ยิ่งคิดก็ยิ่งอายเข้าไปใหญ่

“เร็วๆสิหรือจะให้ผมทบยอดตอนคุณ​เรียนจบดีล่ะ”​และรอยยิ้มร้ายที่ณภัทรไม่เคยพบเจอก็ทำให้ต้องจำยอม กลืนนํ้าลายหนืดลงคอช้าๆมองหน้าโซลเมทที่ตอนนี้กำลังส่งสายตาเจ้าเล่ห์​มาให้ ทำไมพี่มะเหมี่ยวถึงเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือได้ขนาดนี้นะ

“เหนื่อยอ่ะ”​โอเมก้าน้อยถอนหายใจหันหน้าหนีออกจากกายกลางคนพี่

“เดี๋ยวให้ทานขนม”​ข้อเสนอถูกยื่นมาให้เจ้าลูกหมา ดวงตาหม่นกลับมาเป็นประกายอีกครั้งเมื่อได้ยินว่าแฟนคับจะให้กินขนม เด็กน้อยมองหน้าอีกฝ่ายตาแป๋วก่อนจะชูนิ้วก้อยขึ้น

“สัญญา​นะ”​คุณชายหมอได้แต่กรีดร้องอยู่ในใจแฟนใครทำไมซื่อซะจนเด็กสามขวบยอมแพ้ เสียงทุ้มหัวเราะออกมาเบาๆก่อนจะยีหัวเปียกๆของน้อง

“ซื่อแบบนี้ผมทำไม่ลงหรอกครับ”​ถึงจะลำบากแค่ไหนมนตรีก็ยังเป็นมนตรีที่อ่อนโยนต่อเจ้าตัวเล็กเสมอ ต่อให้ต้องแข็งตายก็ยอมถ้ามันทำให้น้องไม่เจ็บ

“อะไรของพี่อ่ะน้องมึนหมดแล้ว”​ณภัทรทำหน้ามุ่ยใส่อีกฝ่ายก่อนจะลุกขึ้นยืนตามแรงดึงของร่างสูง รอยยิ้มอันอ่อนโยนถูกส่งมาให้พร้อมกับคำพูดสั้นๆ

“อาบนํ้าใหม่เหอะเดี๋ยวผมไปหาเสื้อผ้ามาให้”​มะเหมี่ยวเดินไปหยิบผ้าเช็ดตัวที่ตกอยู่หน้าอ่างล้างหน้า​ขึ้นมานุ่งไว้เหมือนเดิม เดินออกไปจากห้องนํ้าทิ้งให้เจ้าตัวเล็กยืนยิ้มอยู่คนเดียว

จูไม่ใช่เด็กน้อยอย่างที่พี่ชายคนนี้คิดหรอก เขาแค่ลองใจแฟนคับเท่านั้นเองว่าถ้าตกลงไปจะเกิดอะไรขึ้นและผลลัพธ์​ที่ได้ก็ไม่ใช่การกระทำที่ยังไม่ถึงเวลาแต่เป็นการปล่อยเขาไป เหมือนลูกไก่ในกำมือที่มนุษย์สามารถทำอะไรกับมันก็ได้แต่มนุษย์​คนนี้เลือกที่จะปล่อยมันไป

แต่แย่หน่อยนะ

จูยังแข็งอยู่เลย

สุดท้ายก็ต้องยืนอยู่ใต้ฝักบัวปล่อยให้นํ้าไหลอาบร่างกายพร้อมกับเสียงครางเบาๆกว่าจะได้อาบนํ้าจริงๆก็เกือบตีหนึ่งไหนจะต้องรอโซลเมทที่หายไปในห้องนํ้าชั้นล่างอีก แต่ก็นะอัลฟ่าไม่ใช่จะเสร็จกันง่ายๆยิ่งเจ้าของกลิ่นนํ้าผึ้งมาอยู่ในบ้านเดียวกันแล้วมนตรีก็เผลอตอบสนองกลิ่นไปซะสามรอบแต่ละรอบไม่ใช่ง่ายๆด้วย

สุดท้ายกว่าจะได้เข้านอนก็เกือบตีสอง ร่างของโอเมก้าน้อยในเสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนตัวใหญ่นอนหันหน้าเข้าซุกอกเจ้าของกลิ่นพีช เสียงงืมงำดังขึ้นเล็กน้อยก่อนที่เรียวขาเล็กจะพาดผ่านลำตัวของโซลเมทไป ทิ้งตัวเข้าสู่ความฝัน พร้อมๆกับอัลฟ่าหนุ่มที่กดหัวทุยแนบไปกับอกของตน สูดกลิ่นหอมเข้าปอดอีกครั้งก่อนจะดันร่างเล็กเข้าหาตัวจนเส้นด้ายแทบจะผ่านไม่ได้

“ฝันดีครับตัวเล็ก”

สิ่งที่กล่อมให้ณภัทรหลับได้ดีที่สุดท่ามกลางความมืดไม่ใช่เพลงของไอดอลเกาหลี ไม่ใช่เพลงของใครที่ไหนแต่เป็นคำพูดเรียบง่ายของแฟนคับ เพียงแค่บอกฝันดีแค่นี้ก็โอเค
SHARE
Writer
joojang
writer
read and eat

Comments