เธอผู้อาศัยอยู่ใต้ภูเขาน้ำแข็ง ณ อ่างแห่งทรงจำในวัยเยาว์
ข้อความหลั่งไหลออกมาจากบ่อแห่งความรู้สึก 
บันทึกลงอ่างแห่งทรงจำสาธารณะ
ความจริงที่ิอาจถูกบิดเบือนด้วยความจำบิดเบี้ยว 
เจ็บปวดเกินกว่าจะแยกแยะชำแหละความจริงออกจากฝัน 
ความเศร้าที่โผล่ขึ้นมาเป็นครั้งคราวจากอ่างแห่งทรงจำ 
ฉันเศร้าที่มันถูกลืมเลือนไป
ฉันเศร้าที่ดึงมันกลับมาไม่ได้ 
ฉันคิดถึงเธอ คิดถึงทรงจำที่ไม่มีให้คิดถึง 
หากปลายนิ้วไม่หยุดพรมลงบนแป้นเหลี่ยมเล็กเหล่านี้
ภาพของเธอจะชัดเจนขึ้นไหม 
ฉันเพียงแต่เฝ้่าหวังไปเวียนว่ายในอ่างแห่งทรงจำนั้นอีกครั้ง
เพื่อโอบกอดเศษเสี้ยวของเธอ 
เธอเอ๋ย ฉันทำได้แค่โอบแขนล้อมความว่างเปล่า
ฉันจำเธอไม่ได้เลย อยากนึกถึงแค่ไหนก็จำเธอไม่ได้เลย 
น้ำตาแห่งเจ็บปวดพาเธอดำดิ่งลึกในที่นั้นอีก
ฉันยอมเจ็บปวดเพื่อได้คิดถึงเธออีกครั้ง
เธอจ๋า ได้โปรดออกมาเถิด 
ใต้ภูเขาน้ำแข็งที่ฉันลงไปไม่ถึง
ออกมาหาฉัน โอบกอดฉัน
ปลอดปล่อยฉันจากความเหือดแห้งในใจ
ให้ฉันรู้สึกมีชีวิตอีกครั้ง

ได้โปรด 

SHARE
Written in this book
At the age of 22
ความสับสนแห่งวังวนที่ยี่สิบสอง เรื่องสั้นสะท้อนชีวิต ความคิด และปมในใจ ขอให้สนุกกับการตีความ

Comments