เรารอเก่งนะรู้ไหม
ปกติเราเป็นคนใจร้อนมาก 
ร้อนกับเรื่องอะไรเล็กน้อย ร้อนในทุกทุกเรื่อง


การรอคอยเป็นสิ่งสุดท้ายที่เราจะอดทนทำ
เคยนัดเพื่อนไว้ซะดิบดี แต่เพื่อนก็ยังไม่มา ปล่อยให้รอแล้วรออีก ไม่มีวี่แววจะถึงสักที 
ผลสุดท้ายคือ เราเลือกจะไม่รอและกลับบ้านเลย


แต่กับเขา... เรากลับรอได้มาตั้งหลายปี อย่างอดทนและใจเย็น
มีหลายครั้งที่คิดว่าไม่เอาแล้ว พอแค่นี้ เลิก! 
แต่สุดท้ายก็ทำไม่ได้ เพราะความหวังสุดท้ายยังไม่ดับมอด
เรายังหวังว่าวันหนึ่งความสัมพันธ์เราจะขยับใกล้กันมากกว่าเดิม


ความหมายของ 'การรอคอย' ในแต่ละปีแตกต่างกันออกไปตามช่วงอายุและความเข้าใจโลก
ในช่วงปีแรก มันคืออัดแน่นไปด้วยความคาดหวังเต็มปรี่ 
มันควรจะต้องเป็นแบบนี้สิ ทำไมเขาหายไป ทำไมเขาไม่โทรมาหาเราบ้าง 
ผลคือความทุกข์ที่กัดกร่อนจิตใจ ที่ข้างในมีแต่ความเกรี้ยวกราดและผิดหวัง


ปีถัดมา พอลองได้ออกไปใช้ชีวิต เจอผู้คน พบเห็นโลกกว้าง
คล้ายว่าเริ่มโตขึ้น ความเศร้า ความผิดหวังอะไรก็แล้วแต่เริ่มกลายเป็นสิ่งที่ยอมรับได้
ความหมายของการรอคอยสำหรับเราเริ่มเปลี่ยนไป

ไม่เจอกันเป็นเรื่องธรรมดา ได้พบกันเป็นของขวัญพิเศษ

ว่าจะเท จะเทอยู่หลายหน แต่ทุกครั้งที่ลบเบอร์เขาทิ้ง 
ภายในอาทิตย์นั้นเขาจะโทรกลับมาทุกที ทั้งที่ปกติก็ไม่มีเรื่องต้องคุยกัน


ผ่านมาสี่ห้าปี จนทุกวันนี้ก็ยังตอบไม่ได้ว่าสนิทกันไหม
เรื่องส่วนตัวไม่เคยได้กร้ำกรายอีกเลย หลังความสัมพันธ์สั่นคลอนในครั้งนั้น
เรื่องชีวิตประจำวันไม่เคยได้รู้ ทำอะไร อยู่ที่ไหน
โปรแกรมแชทว่างเปล่าเหมือนไม่เคยรู้จักกัน... แปลกดี


แต่พอได้ต่อสายหากันบ้าง มันก็พอได้คุยคลายความคิดถึง
ก็ยังพอได้รู้ช่วงนี้เป็นยังไง ป่วยเหรอ ได้พักบ้างไหม งานหนักหรือเปล่า




ร่างกายมนุษย์มีกลไกในการป้องกันตัวเองแบบอัตโนมัติ
เคยผิดหวังจากเรื่องไหน เราก็จะพยายามหลีกเลี่ยงไปเลย
จากที่พยายามนัดเจอ ว่างไหม มาเจอกันไหม
พอโดนปฏิเสธบ่อยๆ ไม่ว่าทั้งจากงานยุ่ง หรือไม่อยากมาเจอ
สุดท้ายเราเลยกลายเป็นไม่กล้าชวนอีก


ถามว่าอยากเจอไหม ก็ตอบได้ว่าอยาก อยากเลยล่ะ
แต่ถามว่าจะให้ไปเซ้าซี้ เร้าหรือแบบที่เคยทำไหม ก็คงไม่แล้ว


ทั้งที่ลึกๆ ในใจ เรายังมีความหวังริบหรี่ว่าจะได้พบกันวันไหนสักวัน
การรอคอยแบบมีความหวังต่ำเตี้ยเรี่ยดิน มันเลยยังไม่หมดแรงง่ายๆ



...บอกแล้ว เรารอเก่งนะ พี่ไม่รู้เลยดิใช่ปะ :)



SHARE
Writer
mmanee
alien
It's me.

Comments