ผมสั้น
หนูเอาไม่สั้นมากนะคะพี่ กลัวเด๋อ



เราไม่ได้มาร้านทำผมเเบบจริงจังนานมาก จำได้ว่าเข้าครั้งล่าสุดน่าจะปีสองตอนย้อมผมเป็นสีทองเเละดัดลอน 


เนื่องจากผมเราขึ้นช้ามาก กว่าจะเห็นโคนผมดำที่ขึ้นมาใหม่จนหัวเริ่มด่างชัดเจนก็ปีสองเทอมสองเเล้ว เราเลยตัดสินใจย้อมดำตอนขึ้นปีสามเลย 





หลังจากนั้นก็เริ่มเสพติดผมดำ รู้สึกหน้าดูไม่จืดเท่าตอนผมสี ประกอบกับการเข้าร้านย้อมผมเเต่ละทีเเอบเเพง (2-3 พันบาท) เราเลยไว้ผมดำมาตลอดเเละให้พี่ที่บ้านเล็มปลายหรือตัดตรงให้เสมอ เพราะฟรีเเละไม่ต้องไปที่ร้าน 


พอเรียนจบเเละทำงานมาซักพัก เรารู้สึกว่าชีวิตต้องการความซู่ซ่า อยากเรียกความสดใสกลับคืนมา 

เเละเพื่อนก็ทักมาชวนไปตัดผม 
ซึ่งเเม้ว่าการชวนไปตัดผมจะไม่เกี่ยวกับความซู่ซ่าที่ร่างกายต้องการ เเต่เราก็รู้สึกว่าควรจะลองทรงใหม่ๆบ้าง




เราเปิด pantip ดูรีวิวร้านตัดผม (เน้นร้านที่ตัดผมสั้น) ในนั้นก็จะมีคอมเม้นต่างๆเเนะนำว่าตัดดีต้องเอาช่างชื่อนี้ชื่อนั้นนะ 

เออ เลิศ เป็นการวางเเผนล่วงหน้าที่ดี 




เราก็นัดเจอกะเพื่อนหลังเลิกงาน นั่งบีทีเอสไปอนุฯเลย (ร้านอยู่อนุฯ) ตามที่ได้อ่านมา 

เรานั่งรอคิวด้วยความตื่นเต้น คือ ณ จุดๆนั้นลังเลมากว่าจะตัดสั้นเลยมั้ย เอาสั้นเเบบสั้นเลยนะไม่ใช่ประบ่า อยากเปลี่ยนลุคเเล้ว 

พี่คนนึงเดินมาถามเราว่ามีช่างประจำมั้ย ในหัวมีชื่อช่างหลายคนมากที่เราอ่านเจอในกระทู้ เเต่สุดท้ายเราก็บอกพี่เค้าไปว่ามาครั้งเเรกเเละเอาช่างอะไรก็ได้ ไม่เจาะจง




เราถามเพื่อนว่าเเค่เล็มออกดีมั้ย ไม่กล้าตัดสั้น กลัวออกมาไม่เวิร์ค เพราะเราไว้ผมยาวมาตลอดตั้งเเต่ปี 1 เเล้วก่อนที่จะมาตัด เเม่ก็บอกว่าเราไว้ผมยาวเหมาะกว่า ตัดเเล้วจะเหมือนป้าข้างบ้านนะ


ลังเลเเล้ว ลังเลอีก 
ถามเพื่อนไปประมาณ 800 รอบจนเพื่อนบอกว่า
อิดอกกกก ผมมึงจะไม่ยาวเเล้วถูกมะชาตินี้5555555 

เราเลยคิดว่าใจต้องนิ่ง อย่าเว่อ 
นาทีนั้นคือตื่นเต้นนะ เหมือนตัวเองจะมีการเปลี่ยนเเปลงครั้งยิ่งใหญ่ ระหว่างตัดออกมาเเล้วรอดกะไม่รอด5555555555 


เมื่อถึงคิวเรา เราก็ได้เจอช่างที่ไม่รู้จักมักจี่
เราไหว้พี่เค้าไป 1 ทีเเล้วเรียกว่า คุณพี่ 


'หนูเอาสั้นค่ะ เเต่ไม่เอาสั้นมากนะคะ กลัวเด๋อ'


พี่ก็เริ่มตัด เราก็ชวนคุย เเต่พี่ไม่คุยกะเราเลย555555555555555555 


ระหว่างตัดเราก็มองกระจกเป็นระยะ มันมีความค่อยๆสั้น ค่อยๆหายไป รู้สึกปอยผม 15 เซนกำลังจะจากเราไป
เเม้จะรับรู้ได้ว่าผมของเรากำลังได้รับการดูเเลเป็นอย่างดีจากช่างฝีมือระดับโลก ซึ่งคุณพี่ทำได้ดีมากจริงๆ เล็มละเอียดทุกเส้น หวีไปปัดไป คล่องเเคล่วเหมือนเเม่ให้ควงกรรไกรมาตั้งเเต่อยู่ในท้อง 
 
เเต่
เชี่ย

ดูสั้นจังวะ



เราไม่สามารถยกมือขึ้นเเล้วบอกว่า พี่คะขออนุญาตพอก่อน 
ณ จุดนั้นคือเอาที่พี่คิดว่าเหมาะสมเลย5555555555 สุดท้ายก็เลยเลยตามเลย5555555555555 พยายามเอียงคอในกระจกให้รู้สึกว่าต้องเอียงองศาไหนหน้าจะรับกับทรงนี้

หลังจากเสร็จกระบวนการ ก็มีคนมาไดร์ให้เเละเซตผมง่ายๆก่อนเอาผ้าคลุมเเละผ้าขนหนูออก


รู้สึกได้ถึงลมภายนอกที่ตีเข้ามาทุกทิศทาง5555555555

 
สั้นเหี้ยๆ


ทรงเหมือนครูฝ่ายปกครองคนหนึ่งตอนเรียนมัธยม มีเส้นบางๆกั้นระหว่างคำว่า 'เด๋อ' กับ 'ชิค'



เหมือนจะเป็นผู้หญิงลุคเปรี้ยว 
เเต่อีกมุมคือป้าข้างบ้าน เสียงเเม่ลอยเข้ามาเลย


ไม่ชินกะหน้าตัวเองเท่าไหร่ เเต่ก็คิดว่า มาถึงจุดนี้เเล้ว การเปลี่ยนเเปลงเป็นเรื่องที่ดี หลับตา 


เราชำระค่าเสียหาย 200 ถ้วนที่เคาเตอร์ เดินออกจากร้านด้วยความไม่เเน่ใจว่าตัดสินใจถูกมั้ย



เราใช้เวลา 2 ชั่วโมงในการมองตัวเองในกล้องไอโฟนให้ชิน เพื่อนที่มาด้วยกันก็ตัดสั้น (เเต่ยาวกว่าเรา) พวกเรามองหน้ากันเองละขำ เพราะต่างคนต่างผมยาวกันมานาน อยู่ๆมาสั้นมากๆพร้อมกัน5555555555


เราถ่ายสตอรี่ลงไอจี 
หลายคนส่งข้อความมาบอกว่าดีนะ หลายคนบอกชอบตอนผมยาวมากกว่า



ไหนๆก็ทำมาเเล้ว






ผ่านไปสองเดือน คนรอบตัวทักมากมายเกี่ยวกับทรงนี้ ฟีตเเบคก็หลากหลาย ปนๆกันไป 



ตอนนี้เราชินกับตัวเองเเล้ว เเถมรู้สึกชอบตัวเองตอนผมสั้นมากกว่าตอนผมยาวอีก 


รู้สึกว่าปลายจะเริ่มยาวหน่อยๆเเล้ว
ไว้เราจะกลับไปถนนเพชรบุรี .. (ตัดใหม่)







SHARE

Comments