08.01.19
เพื่อนกินหาง่าย 
เรามีเพื่อนสนิทคนนึงเว้ย สมมุติว่าชื่อเฮีย (อายุมากกว่าเรา 2 ปี) เป็นผู้ชายขาว ตี๋ สูง 175 ซม. รู้จักกันตอนเรียน ปี1 นี่ก็เกือบ 10 ปีแล้วนะที่รู้จักกัน ลักษณะนิสัยไม่เอาการเอางาน สํามะเลเทเมาเลยก็ว่าได้ เรื่องผู้หญิงก็ไม่ขาดมือ แต่เฮียก็ไม่ค่อยเล่าให้เราฟังเท่าไหร่หรอกโดยเฉพาะเรื่องผู้หญิง ชีวิตเฮียเรื่อยๆ เปลี่ยนมหาวิทยาลัยมา 2-3 ที่ ที่บ้านมีฐานะพอควร มีรถขับมาเรียน เหมือนโดนจ้างมาเรียนให้จบ

ตอนเรียนเรียกว่ากลุ่มเราก็สนิทกันมาก เราจะสนิทกับเฮียมากกว่าคนอื่นๆ ถ้าเฮียมีเรื่องกับคนอื่นเพื่อนๆ ในกลุ่มก็ส่งเราไปเคลียร์ไปดึงเฮียออกมา แล้วก็ได้ผล เราเป็นเพื่อนกินเพื่อนเที่ยวกัน ขนาดทำงานแล้วเฮียยังมารับเราที่ทำงานเพื่อไปดื่มต่อ กลับถึงห้องก็มืดๆค่ำ ทานข้าว ดูหนัง ก็มีเฮียนี่แหละไปด้วยกันตลอด เพราะโสดทั้งคู่ แต่เราไม่ได้คิดอะไรกับเฮียนะ เฮ๊ยก็เช่นกัน แม้จะมีคนแอบเชียร์อยู่ลับๆ แต่เราไม่ได้ชอบผู้ชายสไตล์นี้ อีกอย่างมันเพื่อนอ่ะ  เราจะคุยกับเฮีย มึง-กู ตลอด แต่เพื่อนในกลุ่มก็เรียกชื่อบ้าง พี่ชายบ้าง เฮียบ้าง 
เฮียจะคอยสแกนหนุ่มๆ ให้เรา คนนี้อะไรยังไง ก็บอกตลอด ถ้าเข้าไปรับเราที่ออฟฟิศจะเจอเพื่อนร่วมงานเรา เฮียก็บอกว่าคนนี้มันคิดมากกว่าเพื่อนนะ (คือคนที่เราเคยแอบชอบ) ให้ระวัง 

มีความเป็นห่วงเป็นใยกัน ตอนเรียนก็โทรปลุกกันทุกวัน มารับมาส่งเราเสมอ หอเราทางผ่าน เคยอยู่ในสถานการณ์ลำบากด้วยกันบ้าง เช่นฝนตก รถเสีย น้ำท่วม เราก็ช่วยๆ กัน  

...จนวันนึงเราบอกเฮียไปว่า ช่วงนี้ลดความอ้วนนะ เลิกชวนไปกินบุฟเฟ่ต์+ดื่มเบียร์สักพัก เฮียก็ถามว่าเอาจริงเหรอ จะทิ้งกันจริงๆใช่มะ (คือเรา2คน สายบุฟเฟ่ต์+ดื่มเบียร์ต่อ) เราก็บอกขอเวลาผอมหน่อย นางก็เออๆ ไป

ย้อนกลับไปช่วงปี 4 ตอนใกล้สอบ เฮียไปหาเราแถวบ้าน เอาโทรศัพท์ไปเข้าศูนย์แล้วต้องรอเอา เลยมานั่งหน้าบ้าน คือตอนนั้นเฮียป่วยเป็นไข้หวัด ใส่หน้ากากอนามัย แล้วเราก็กลัว พอได้โทรศัพท์เฮีย เราก็กลับหอ เฮียก็กลับบ้าน ระหว่างทางแวะดื่มเบียร์ เราบอกกลัวติดหวัดไม่กินอ่ะ เฮียก็คะยั้นคะยอให้กิน เราเลยกินไปแก้วนึง เช้าต่อมาอีกวันสอบ เราป่วยจ้าาาา แบบอ่านหนังสือไม่ได้เลย และนี่เพิ่งสอบวันแรกด้วย เฮียก็รู้ว่าเราโกรธ นางก็เอายามาให้ ชวนไปฉีดยา เราโกรธจริงๆ ไม่สนใจเฮีย แต่ยาอะกินนะ นั่นเป็นครั้งแรกที่เราโกรธเพื่อนคนนี้ 

ตัดมาตอนทำงานก็ยังเทียวไปเทียวมานั่นแหละ จนเราของดบุฟเฟ่ต์ และเฮียหายไปจากชีวิตเราเลย ทั้งแชตทั้งไลน์ ทั้งโทรไม่มีมาเลย .... เจอกันอีกที 3 เดือนต่อมาพร้อมแฟนใหม่ค่ะ (แฟนคนก่อนๆ เราสนิทด้วยหมด น่ารัก สวยทุกคน) ก็มีไปกินข้าวด้วยกัน จากเคยไป 2 คนก็ไป 3 คน เราก็โอเคนะสนิทกับแฟนคนนี้อีกแหละ .... แล้วเราก็ค่อยๆ ห่างกันไป เพราะเรามีแฟน...

ช่วงเรามีแฟนคือตัดขาดจากเพื่อนผู้ชายแทบทั้งหมดเลย แฟนเราขี้หึงมาก ก็ไม่ค่อยได้คุย จะคุยก็แอบๆคุยทั้งที่เรื่องคุยแสนจะธรรมดา คือเรื่องหางานให้เฮียหน่อย

....และวันนี้ก็เช่นกัน 
ฮ / เบื่อ หางานอยาก บ. เจ้ามีรับสมัครมั้ย
ร/  มีนะ แต่ก็ปวดหัวเรื่องเดิมๆแหละ เรื่องคน
ฮ/ ป่าวหรอก เบื่อ เลยชวนคุย
ร/ อ่าว
ฮ/ ขอโทรไปได้มั้ย ว่างป่าว
ร/ ไม่ว่าง ทำงานโว้ยย
ฮ/ อือๆ
ร/ เดี๋ยวหางานให้
ฮ/ (ส่งสติกเกอร์เยี่ยม) 
ฮ/ วันนี้ว่างมั้ย
ร/ ทำไม
ฮ/ พอดีผ่านหน้าบริษัท จะรับไปกินข้าว
ร/ ไม่ว่างจ้า (จริงๆก็ม่ได้ไปไหนหรอก)
ฮ/ ok

เฮียคงเริ่มอยากมีความมั่นคงในชีวิตบ้างแล้วล่ะ อย่างที่บอก เค้าใช้ชีวิตเรื่อยๆ มานาน จน 30 ละ ยังไม่ได้ทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอัน เพราะไม่มีการวางแผน พ่อแม่ปูพรมแดงไว้แล้วแค่ไม่อยากทำต่อ 

ตัดมาที่เรา ไม่อยากต้องหนีเพื่อนเราเพราะร่วมทุกข์รวมสุขมาก็มาก ช่วยเหลือกันตลอด ทำให้เราแข็งแกร่งขึ้น เพราะตรูไม่มีแฟนไง จะย้ายหอนางก็ขนของให้ เฮ้อออ ขอให้มึงสมหวังไวไวนะ


SHARE
Writer
Kiiip
Writer
ให้เธอแชร์ความช้ำในหัวใจมาให้ฉัน ... ใส่มันลงแทนที่ในหัวใจที่เธอปวดร้าว

Comments