ดราม่าคือความเรื่อยเปื่อย #1
1

พี่ต้น หมอต้น หรือเภสัชกรต้น แล้วแต่คุณจะเรียก โทรมาหาผมเมื่อเช้านี้ "ภู่ พี่ควรจะลาออกจากงานดีมั้ย" ผมตอบไปว่า "ไม่รู้ว่ะพี่" เรื่องแบบนี้มันแล้วแต่คนนะ ผมไม่อยากตัดสินใจแทนใคร ผมรู้แค่ "ถ้าทำงานแล้วไม่มีความสุข พี่จะทำไปทำไม"

ชีวิตผมเป็นแบบนั้นมาตลอด ผมไม่เคยมีความสุขกับงานที่ทำ ถึงตอนนี้ผมรู้แล้วว่าผมไม่จำเป็นต้องแสวงหาความสำเร็จในหน้าที่การงานอะไรนั่น ช่างหัวมัน! คิดได้แบบนั้น ผมก็ตัดสินใจเดินขึ้นไปที่แผนกบุคลากร แล้วเขียนใบลาออกจากการเป็นอาจารย์สอนภาษาอังกฤษที่วิทยาลัยแห่งหนึ่งในตัวเมืองเชียงใหม่ทันที

พอลาออกมา ผมก็ใช้เงินเก็บที่มี นั่งกินนอนกินอยู่ในคอนโด แม่ผมกังวลมาก แกโทรมาถามผมตลอดเลยว่า "ได้งานใหม่ทำหรือยังลูก" ทุกครั้งผมตอบไป "ยังครับ" จากนั้นแม่ก็จะบอกว่า พี่ชายผมก็เป็นห่วงเหมือนกัน พอพี่ชายผมโทรมาถาม "มึงได้งานใหม่ทำหรือยังวะ" ผมก็ตอบไป "ยัง" จากนั้นพี่ชายก็จะบ่นว่า แม่กังวลเรื่องผมมาก พี่บอกผมชัดถ้อยชัดคำว่า "แม่เกษียณแล้ว มึงจะขอเงินแม่ไม่ได้ ถึงกูจะเป็นหมอ กูก็ไม่เลี้ยงมึงไปตลอดชีวิตหรอกนะโว้ย" เออ กูรู้น่า กูแค่ขอเวลาคิดนิดหน่อยเท่านั้น จะเป็นตายอะไรกันนักหนาวะ

จะเอายังไงกับชีวิตต่อไปดีวะภู่มณี ไอ้สัตว์เอ๊ย!

ถัดจากพี่ก็เป็นเมย์ แฟนเก่าผม เธอว่า "ตกลงเธอจะเอายังไงกับชีวิตกันแน่เนี่ย ไม่ได้เรื่อง" ไม่ถึงสองเดือนต่อมา เธอก็ทิ้งผมไป

ผมมาสืบได้ทีหลังว่า ตอนที่ผมไม่ได้เรื่องอะไรอย่างที่เธอว่า มันแอบไปมีอะไรกับคนอื่น อีดอก! อีดอกเอ๊ย! วันนั้นผมลงมือเขียนเรื่องสั้น ยามบ่ายอันแปลกประหลาดร้อนเร่า ผมควรจะลุกขึ้นและหยุดคร่ำครวญสักที เป็นเรื่องสั้นที่ผมเขียนถึงแฟนเก่าของผมด้วยความโกรธกริ้ว ไม่มีใครเคยได้อ่านมัน นอกจากพี่ต้น แกว่า "ชอบว่ะ ดิบดี บูคาวสกี้เมืองไทย"

ผมขอบคุณพี่ต้น แล้วก็บอกแกไปว่า "ถ้าผมไม่ได้เขียน ผมก็คงไม่รู้ว่าผมโกรธยัยนั่นเพราะอะไร" ผมตั้งใจว่าควรจะเริ่มสำรวจตัวเองแบบจริงๆ จังๆ เสียที ตกลงเอ็งเป็นคนยังไงกันแน่วะภู่มณี

พอลองใช้สายตาพระเจ้าพินิจดู ผมถึงได้ตระหนักว่า ที่แท้กูควรจะไปรับจ้างทำความสะอาด!

สายตาพระเจ้าบ้าบออะไรนั่น มองเห็นห้องหับที่สะอาดหมดจด ผมรู้จักเครื่องใช้ไฟฟ้าทุกชิ้นของผม ผมรู้ว่าพวกมันทำงานยังไง ผมรู้ว่าจะดูแลทำความสะอาดของพวกนั้นยังไง และผมก็รู้ว่าผมเป็นคนรักสะอาดถึงขั้นโรคจิต ไม่มีอะไรทำให้ผมรู้สึกสุขใจได้เท่ากับการอยู่ในที่สะอาดๆ อีกแล้ว

หลังจากเริ่มงานทำความสะอาด พี่ต้นก็ถามผมว่า "แล้วตอนนี้มีความสุขกับงานที่ทำมั้ย"

"มันแน่นอนอยู่แล้วพี่" ผมตอบ "โคตรมีความสุขเลย"
SHARE
Written in this book
ดราม่าคือความเรื่อยเปื่อย
นวนิยายสั้น

Comments

Fluke2ill
2 months ago
เท่ห์มากเลยค่ะ 👍
Reply
Phoomanee
2 months ago
ขอบคุณครับ 
landaiai
2 months ago
รักความสะอาดถึงขั้นโรคจิต 555 นึกภาพไม่ออกเลย...
Reply
Phoomanee
2 months ago
ติดตามอ่านต่อเรื่อยๆ นะครับ ขอบคุณที่คอมเมนต์ครับ
landaiai
2 months ago
เขียนสนุกดี ห่ามๆ เขียนอีกๆๆ รอติดตามคะ 555
Benjamin_kath
2 months ago
อ่าเพลินที่สุด
Reply