Friend
"เพื่อน" คือคำที่ดีที่สุดสำหรับใครหลายคน
และฉันเองก็ด้วย ตั้งแต่เล็กจนโต
ฉันเฝ้าถามกับตัวเองว่าเพื่อนที่ดีที่สุด
คือเพื่อนแบบไหนกันนะ

เพื่อนที่เข้าใจว่าเราต้องการอะไร
เพื่อนที่แสนดีที่อยู่ข้างๆในวันที่ย่ำแย่
เพื่อนที่พร้อมคุยด้วยทุกเรื่องในวันที่มีปัญหา
เพื่อนที่เป็นได้ทุกอย่างในชีวิต...

แต่ก็เป็นเรื่องที่น่าเศร้าเพราะมัน
ไม่ได้เป็นไปในแบบที่เรากำหนดไว้
คำๆนี้เคยมีความหมายดีมาก!!!
สำหรับฉันในตอนนั้น

มันทั้งงดงามและเปี่ยมไปความสุข
ฉันที่เคยได้ครอบครองมัน
เหมือนกับเด็กน้อยที่มีองครักษ์
แห่งเพื่อนมาคอยปกป้องอยู่ตลอดเวลา 

แต่เมื่อเวลาพลัดผ่านเปลี่ยนไป
ความสัมพันธ์ค่อยๆจืดจางหายไปเรื่อยๆ
และทุกๆอย่างก็เริ่มไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป

ความขมขื่น ความดำมืดค่อยๆแทรกซึม
เข้ามาทำให้หัวใจเจ็บปวดแทบปางตาย
แต่มันไม่เคยทำให้ตายได้เลยสักที

จากนั้นฉันก็รู้สึกว่าตัวเองเป็นเครื่องมือชนิดหนึ่ง
ใช่!! และพวกเขาก็ต้องการใช้มันเสมอ
ทุกครั้งที่พวกเขาต้องการจะใช้มัน
พวกเขาก็แค่เรียกให้ไปหา

และฉันก็โง่เง่าซะเหลือเกินที่ยังคงเชื่อในตรรกะ
ของตัวเองว่าเพื่อนจะทำให้เพื่อนได้ทุกอย่าง
ฉันรู้ว่ามันคือการหลอกตัวเองอย่างหนึ่ง
แต่แล้วยังไงล่ะ มันก็ดีกว่าการไม่มีเพื่อนแหละ
แต่แล้วยังไงล่ะ เป็นแบบนี้มันดีจริงๆหรือ
แต่แล้วยังไงล่ะ คนที่ต้องเจ็บปวดเพราะ
คำๆนี้ก็คือฉันคนเดียว...

นามปากกา | มัทฉะกัน
SHARE
Written in this book
คำหยาบในใจที่แสนเจ็บปวด
ฉันเก็บทุกความบอบช้ำของตัวเองไว้ในนี้ มันเป็นเรื่องราวที่ไม่เคยเล่าให้ใครฟังมาก่อน เพราะฉันเองก็เจ็บปวดที่ต้องรู้สึกแบบนี้ เจ็บปวดเหลือเกินถ้ามีใครสักคนที่ฉันรู้จักได้รู้เรื่องนี้

Comments