13 : Restart with you, My sky 💙

@อิงธาร รีสอร์ท จ.นครนายก
8.01.62
20.17 น.

ตั้งแต่ตอนเช้าที่เจอกันแล้วคุณเข้ามาทัก
เราก็ไม่สามารถละสายตาจากคุณไปได้เลย
ไม่ว่าคุณจะวิ่งถ่ายรูปไปมาด้วยความงุ่นง่าน
เพราะง่วงนอน
หรือยิ้มเมื่อมองภาพที่ตัวเองเป็นคนถ่าย
เราก็ละสายตาไม่ได้จริงๆ
จนคุณทักมาขอให้ไปช่วยหาของ
เราไม่ลังเลที่จะตกลง
แค่เวลาไม่นานที่เราเดินคุยกัน
เวลาสั้นๆแต่โคตรมีสุข...

เรื่องราวมากมายหลังจากที่เราหายไปได้ถูกถ่ายทอดออกมาจากคุณในบางเรื่อง
มันเป็นเรื่องราวที่เคยได้ยินมาบ้าง
ทั้งจากคนที่รู้จัก
จากการส่องอย่างตั้งใจ
จนสุดท้ายก็อดถามเพื่อความแน่ใจไม่ได้จริงๆ

"เรื่องทั้งหมดนี่คือหลังจากที่หนูเลิกคุยกับพี่ใช่มั้ย" 

"เราไม่ได้เลิกคุยกัน เราแค่ไม่ได้คุยกัน"

ในวันที่เราพยายามตัดใจให้ไม่ต้องรู้สึก
คุณก็เข้ามาทำให้เรารู้สึก...
คำว่า 'เรา' ของคุณยังทำให้เราอบอุ่นได้เสมอเลย

มันแปลว่าอะไรนะ...
แปลว่าคุณเองก็เสียดายใช่มั้ยที่มันจบง่ายๆไปแบบนั้น
แปลว่าคุณในตอนนั้นก็ยังอยากให้ความสัมพันธ์มันไปต่อใช่มั้ย

ความลังเลไม่แน่ใจ
เป็นสิ่งหนึ่งที่เราโคตรไม่ชอบ
แล้วทางเดียวที่จะทำให้มันหายไปคือ
ทำมันให้ชัดเจนซะ...

; จบงานนี้มีเวลาให้หนูรบกวนสักครึ่งชม.มั้ย
; มีเรื่องจะคุยด้วย สำคัญมาก

: ได้ดิ

; จบแล้วทักมานะ

ยังไงวันก็ต้องเอาให้จบ
เพื่อที่ตัวเราจะได้เดินต่อไปสักที
ถ้ามันจะกลับไปไม่ได้
เราก็จะได้ไปต่อได้
จะได้ไม่ต้องมีเรื่องค้างคา
ลองเสี่ยงดูสักที...
เจ็บที่เดียวให้มันจบแล้วกันเนอะ


23.33 น.
เรานั่งกันอยู่ที่ใต้ต้นไม้ก่อนเข้าห้องพัก
มีผู้คนสวนกันไปมา
เสียงโวกเวกโวยวายดังมาจากสระพร้อมเสียงกระโดดน้ำดังลั่นจนน่ารำคาน

แต่เสียงหัวใจที่เต้นรัวก็ดังกลบทุกอย่าง
เหมือนตรงนี้เพียงเรา
แค่เรากับคุณ...

คุณนั่งอยู่ตรงนี้ข้างๆเรา
แต่เรากลับรู้สึกว่าคุณอยู่แสนไกล
จนเราเอื้อมไปจับไม่ถึงเลย...

"ทำไมตอนนั้นเราถึงเลิกคุยกันว่ะพี่ หนูแม่งโคตรสงสัย แล้วถ้าเราคุยกันต่อเราจะไปในทิศทางไหน"

เปิดประเด็นด้วยคำถามที่สงสัยมาตลอด...

"เราเป็นคนหายไปก่อน"

ใช่ เราเองที่หายออกมา...
ตอนนั้นโคตรน้อยใจกับคำที่คุณบอก
ทำไมคุณต้องกลัวอนาคตที่มองไม่เห็น
ทำไมคุณลืมคิดถึงใจเราล่ะ

"หนูพยายามจะตัดใจแล้ว แต่ทำไม่ได้"

พยายามทุกทางแล้วจริงๆ
ทำไม่ได้เลย...
บล็อคแล้ว ไม่เห็นแล้ว
แต่มันก็ไม่ช่วยอะไร
แม้แต่เวลาก็ช่วยอะไรเราไม่ได้เลย...

"ที่พูดวันนั้นเพราะพี่อยากให้เราเข้าใจว่าความจริงมันเป็นไปได้ยาก อะไรก็เกิดขึ้นได้"

นั้นสิเนอะ...
ความรักแบบเพศเดียวกันมันจะไปได้สักเท่าไรกันเชียว
ยิ่งพ่อแม่ของพวกเราไม่โอเคด้วยแล้ว
มันยิ่งยากที่จะไปต่อเลย
แต่ถ้าเราจับมือกันแน่นพอ
เราจะผ่านมันไปได้ใช่มั้ย
ต้องได้สิ
คนอื่นยังผ่านไปได้เลย

"หนูขอโทษ..."

ทุกเรื่องราว...
ทุกความรู้สึก...
ความจริง...
ถูกถ่ายทอดออกมาจนหมด
หลังจากนั้นในอีกหนึ่งชม.ต่อมา

คุณที่เอาแต่นั่งฟัง
หัวเราะและตั้งคำถาม
เป็นคุณที่เรารู้สึกว่าเข้าถึงอะไรแทบไม่ได้เลย
ไม่ใช่คุณคนเดิมเลย...
ทั้งๆที่เราก็รักคุณเหมือนเดิม...

เวลาล่วงเลยมาจนเที่ยงคืนใกล้ตีหนึ่ง
หมดเวลายื้อคุณให้กลับมา
อยู่ที่คุณแล้วว่าจะให้โอกาสคนคนนี้มั้ย
หวังว่าคุณจะไม่ใจร้ายนะ...

"ถึงห้องแล้วไปนอน"

"หนูจะเริ่มใหม่นะ ฝันดีนะพี่"

เริ่มใหม่ของเราคือเริ่มพยายามทำใจใหม่อีกสักครั้ง
เพราะคุณเองไม่ได้มีการตอบรับอะไรเลย
นอกจากคำถามในบางเรื่อง
เสียงหัวเราะกับการกระทำแปลกๆของเรา
ท้อกับเรื่องของคุณมากเกินไปแล้วจริงๆ

ติ้ง!

: พี่ได้ยินนะ ที่เราบอกว่าเราจะเริ่มใหม่
: แน่ใจหรอ
: ไม่กลัวเจ็บรึไง
: งานที่พี่ทำมันเจอคนเยอะนะ
: เดี๋ยวพี่จะต้องไปฝึกทหารที่สัตหีบเดือนครึ่งไม่ได้กลับมา
: เราจะโอเคหรอ

คำถามที่ถามมาแปลว่าคุณให้โอกาสใช่รึเปล่า
ขอเข้าข้างตัวเองอีกสักครั้ง
แค่ครั้งนี้ครั้งสุดท้าย...

ลองดูอีกสักที
ลองเดินไปให้มันสุดทาง
ถ้าสุดท้ายมันจะเป็นไปไม่ได้จริงๆเราก็พยายามถึงที่สุดแล้ว

; แน่ใจดิ รอบที่แล้วหนูเทกลางทาง แต่รอบนี้หนูมีทางให้ไปต่อ หนูก็อยากไปให้สุด
; ไม่กลัวเจ็บด้วย
; หนูไม่ได้คุยกับพี่เป็นปีเลยนะ แค่นี้เองอยู่ได้อยู่แล้ว 1ปีที่หายไปหนูเรียนรู้อะไรหลายอย่างเลยนะ อย่างแรกคือการรอ รอได้ หนูโตแล้ว

ช่วยเชื่อในตัวเราหน่อยนะ
เชื่อในตัวคนคนนี้อีกสักครั้ง
เหมือนที่เราเชื่อว่าครั้งนี้เราจะต้องทำได้

: ไม่กลัวเสียเวลาหรอ

; กับเรื่องที่ทำให้หนูมีความสุขหนูไม่คิดว่ามันเสียเวลา
; หนูชอบพี่มาตั้งแต่ปี1นะ นี้ปี3แล้ว ชอบมาตลอด สมควรทำอะไรสักที

: พี่นี่โง่เนอะ5555
: ฝันดีนะ

;ฝันดีค่ะ พน.เจอกัน

เคยได้ยินคนบอกว่า
'คนที่ประกอบแก้วที่แตกแล้วเขาอาจไม่ได้โง่ แค่รักแก้วใบนั้นมาก'
เราไม่เคยเชื่อ
มันแตกไปแล้วจะประกอบอีกทำไม
สุดท้ายดีไม่ดีเศษแก้วบาดมือ
เจ็บตัวเปล่าๆ

จนวันนี้...
วันที่เราอยากกลับไปประกอบแก้วใบที่เรารักที่สุดแบบคุณอีกครั้ง
ประกอบด้วยมือเปล่าและความตั้งใจทั้งหมดที่เรามี
เราไม่ได้หวังว่ามันจะต้องเหมือนเดิม
จะต้องกลับมาสวย ไม่มีรอยร้าว
แต่เราแค่หวังว่า...
แก้วใบนี้จะไม่บาดมือเราเป็นแผลใหญ่
จนเราต้องตัดใจทิ้งมันไปก็พอ


ขอบคุณที่กลับมา
ขอบคุณที่ให้โอกาสคนคนนี้
ขอบคุณทุกอย่างที่ทำให้เราวนมาเจอกัน
ขอบคุณที่คุณอยู่ตรงนี้
ขอบคุณที่ยังไม่ไปไหน
ขอบคุณที่ยังเป็นแก้วแตกรอเรากลับมาประกอบ
ขอบคุณจริงๆ
เราจะไม่สัญญาอะไรทั้งนั้น
แต่เราจะทำให้ดูว่าเรารักคุณมากเท่าไหน
ช่วยเชื่อในตัวเรา
ความรักของเรา
เหมือนที่เราเชื่อว่า
ครั้งนี้มันมันต้องดีกว่าครั้งก่อน...


เดินจับมือไปด้วยกันนะ
ท้องฟ้าของเรา 💙


SHARE
Written in this book
กาลครั้งหนึ่งเราเคยรักกัน
ดีใจที่เราพบกัน ยินดีที่ได้รู้จัก ยินดีที่ได้รัก ยินดีที่ครั้งหนึ่งได้เข้าไปอยู่ในโลกของคุณ คุณจะเป็นความรักที่ดีที่สุดในความทรงจำของเรา 💙
Writer
HRT_SL29
อิสระ
จงเติบโตอย่างเข้มแข็ง 💙

Comments