Long time ago...
“เฮ้ย มานั่งอะไรคนเดียวตรงนี้หล่ะ”

ฉันเงยหน้ามองหาต้นเสียงนั้น
ในขณะที่กำลังฟังเพลงโปรดอยู่ริมถนน...

และแล้ว...
ฉันก็เห็นเธอ
เธอคนเดิม
ที่เคยรักฉัน...เคยห่วงใยฉัน...

นานมากแล้วนะ...ที่ไม่ได้ยินเสียงเธอ
ความรู้สึกตอนนี้...เหมือนกับถูกสะกดอยู่
ไม่สามารถขยับได้...หรือแม้แต่...ขยับปาก...

ในขณะที่สติกลับมา...
ฉันกำลังจะถอดหูฟังและเอ่ยปากตอบเธอ
แต่เธอก็เดินหายไปกับเพื่อนเสียแล้ว

นานแค่ไหนแล้วนะ...
ที่เราไม่ได้นั่งรอรถประจำทาง
เพื่อที่จะกลับบ้านด้วยกัน...

นานแค่ไหนแล้วนะ...
ที่เราไม่ได้ซื้อขนมมานั่งกินด้วยกัน
เพื่อมานั่งรอรถกลับบ้าน...

และ...
นานแค่ไหนแล้วนะ...
“ที่เธอไม่ได้รักฉันแล้ว...”




SHARE
Writer
LUMPONG
Writer, Story teller
Music 🎵 Coffee ☕️ Book 📚

Comments