บันทึกถึงคุณ06 :
1. 
เราดูคลิปวิดีโอล่าสุดของคุณขุนเขามา แล้วเราก็คิดได้ว่า...
เราตกหลุมรักคุณในความทรงจำ คุณคนที่ใจดีคนนั้น คุณคนที่โทรปลุกเราตอนเช้า คนที่หาเวลาว่างมาคุยกับเรา คนที่สัญญาอะไรกับเราเยอะเเยะ คนที่อยู่ข้างๆ ในวันที่โลกทั้งใบหันหลังให้กับเรา คนที่เข้าใจในสิ่งที่เราเป็น และรู้วิธีที่จะปลอบให้เราหายจากความรู้สึกแย่ๆ ทั้งหมดนั้น คุณที่มีรอยยิ้มและเสียงหัวเราะให้กันเสมอ คุณที่เรียกเราว่าเจ้าหมู และก็เป็นคุณคนนั้น คนที่เราเรียกว่าเด็กดื้อ เราตกหลุมรักผู้ชายคนนั้น
ไม่ใช่ผู้ชายที่ยืนอยู่ตรงหน้า ผู้ชายที่บอกลาเราในวันนั้น และไม่ใช่ผู้ชายที่เคยทำเราเสียใจ
เราไม่ได้รักผู้ชายคนนี้
เรารักเขา
คนที่อยู่ในความทรงจำเรา 
แค่คนเดียว


; ทำไมมึงชอบพูดอะไรให้มันซับซ้อนวะ
: ไม่เห็นจะซับซ้อนเลย กูแค่ตกหลุมรักความทรงจำตัวเอง แต่ไม่ได้ตกหลุมรักคนที่อยู่ในความทรงแล้ว
; ก็เป็นคนคนเดียวกันป่ะวะ
: คนที่รักกู กับคนที่บอกลากู จะเป็นคนคนเดียวกันได้ไงวะ 
; ...
: คนที่รักกู คือคนที่อยู่ตรงนี้กับกู และคนในความทรงจำก็อยู่ตรงนี้
//เอามือเลื่อนไปแตะที่อกซ้ายของตัวเอง
; มันเจ็บปวดไหมมึง
: ไม่เลย การตกหลุมรักความทรงจำตัวเองไม่ใช่เรื่องเจ็บปวด ตราบใดที่กูยอมรับความจริงได้ว่าคนตรงหน้ากูคนนั้น เขาไม่ได้รักกูเหมือนในความทรงจำกู
; มันก็ยังซับซ้อนอยู่ดี
: สักวันมึงจะเข้าใจ...


2.
เมื่อวานประกาศผลมหาวิทยาลัยที่เราอยากเรียนมากๆ แหละ
ป้ารหัสเราเรียนที่นั่น เเละเอาเข็มของมหาลัยนั้นให้เราเป็นของขวัญ
' ตามมาเรียนด้วยกันให้ได้นะ '
เราไม่ติดแหละคุณ
คิดๆ แล้วก็พาลน้อยใจไปหมด
คิดถึงท่อนเพลงของพี่ดาที่เคยส่งให้คุณฟังขึ้นมา
' ถึงฉันนั้นพลั้งและพลาดอะไรไปอย่างน้อยยังมีเธอเป็นเหมือนเส้นชัย
และทุกๆ ครั้งที่เสียอะไรไปเท่าไหร่ ก็คิดทุกครั้งว่าได้อะไรมา
และพบว่าฉันโชคดีสักเพียงใด ที่พบเธอ'
ผิดหวัง 
พลั้งและพลาด
และที่สำคัญ
เส้นชัยไม่อยู่แล้ว
แต่โชคดีที่เคยพบคุณ ยังอยู่เหมือนเดิมนะ
เห้อ
อยากให้คุณโอ๋จังวะ



3. 
เราเคยพูดเล่นๆ กับเพื่อนว่าคุณเป็นนักเรียนในโรงเรียนที่รัชกาลที่ 5 เป็นคนจัดตั้งขึ้น
และเราอยากได้ทุนที่ รัชกาลที่ 5 เป็นผู้จัดตั้งขึ้นเหมือนกัน
เเฟนเราเรียนที่นั่น
เราก็ต้องได้ทุนสิ
; มโนเก่ง แกทเชื่อมโยงเต็ม 300 ไปเลยค่ะคุณมึง

แต่มันได้จริงๆ นะ 
เราอยากทักไปบอกคุณ
อยากไปขอบคุณคุณมากๆ 
ตลอดทั้งเดือนที่เราทุ่มเท อ่านหนังสือ อ่านจนเครียดจนท้อ จนร้องไห้
เป็นช่วงที่ดาวน์ที่สุดในชีวิต
แต่เราผ่านมันมาได้
เพราะมีเสียงของคุยคอยปลอบโยนอยู่ข้างๆ
' ตัวคนเก่ง '
' ตัวทำได้อยู่แล้วนะ '
' ตัวอย่าเครียดสิ ค่อยๆ ให้เวลากับมัน '
' ข้อนี้ทำไม่ได้หรอ ลองคิดแบบนี้สิ...'
' ไหวไหม คอลกับเค้าไหม '
ทุกๆ ประโยคของคุณยังติดอยู่ในนความทรงจำของเรา
ถ้าวันนี้
ถ้าสมมติ
ว่ายังมีคุณอยู่ข้างๆ เรา
คุณต้องยิ้มแก้มปริ แล้วบอกว่า 
' เห็นมั้ย เค้าบอกแล้ว ว่าตัวเก่ง ตัวทำได้หมดแหละ '
ความสำเร็จในวันนี้ของเค้า
เค้ายกให้คุณ 1/4 เลยนะ
ขอบคุณมากๆ เลย
เป็นทุกอย่างให้เราแล้วจริงๆ นะเนี่ย
วันที่เราไปสัม
อย่าลืมส่งกำลังใจไปให้เราด้วยนะ
ถ้าเราได้ทุนนี้จริงๆ 
ตอนเราแก้บน เราจะคิดถึงคุณไปด้วยนะ
ก็สัญญาแล้วนี่ว่าจะไปแก้บนด้วยกัน
รบกวนอยู่ในความทรงจำของเราไปก่อนนะคะ



4.
ก็ยังเป็นเรื่องที่เล่าแล้วสับสนอยู่ดี
เราก็สับสน
ที่เราทำใจได้เร็วเพราะเราปิดเฟสเฉยๆ แหละ
ถ้ากลับไปเปิดก็คงกลับไปส่องคุณเหมือนเดิม
เราเข้มแข็งก็ต่อเมื่อเรามองไม่เห็นคุณเท่านั้นแหละ
ขอให้คุณเจอแต่เรื่องที่เป็นรอยยิ้ม และเสียงหัวเราะนะคะ



จาก ดวงดาวดวงนั้นที่คุณเคยตกหลุมรัก
ปล. คิดถึงทวิตเตอร์ของคุณที่มีแต่เรื่องของเรา ที่คุณลบทิ้งไปแล้ว 
SHARE
Written in this book
ยี่สิบสองนาฬิกา
รู้ไหมว่าคิดถึงมาตลอด :) คุณผู้เป็นโลกทั้งใบของเรา และยังคงเป็นอยู่ถึงทุกวันนี้ เราแค่อยากบันทึกไว้ เผื่อวันหนึ่งเราอาจจะเข้มแข็งขึ้น หรือวันหนึ่งคุณอาจจะผ่านเข้ามาเห็น แต่ก็ขอให้เราทั้งสองคนเติบโตอย่างสวยงามที่สุดนะคะ
Writer
Hoshine
deciduous🍃
Dear me, oneday I will make you proud.

Comments