วันที่โดนเอาใจมากเป็นพิเศษ
เช้านี้ไม่ใช่เช้าที่ดีเท่าไหร่
หลังจากผ่านการทะเลาะกับป๊ามาเมื่อคืน
ไม่เคยร้องไห้หนักขนาดนี้มาก่อน
ตื่นมาด้วยตาที่บวมเป็นลูกมะนาว
ทำอะไรดูเชื่องช้า ไม่มีแรง ไม่อยากตื่นด้วยซ้ำ
แต่ก็ต้องทำใจฝืนตัวเองไปเรียน
สวัสดีป๊าม๊าก่อนออกจากบ้านแบบที่เคยทำทุกวัน
แต่วันนี้เป็นการสวัสดีที่เบากว่าปกติ
ไม่ใช่เสียงหรอกที่เบา แต่เป็นความรู้สึกที่เบา
เบาแบบรู้สึกว่าอีกนิดก็จะไม่มีอยู่แล้ว
อันที่จริงตั้งใจจะออกจากบ้านแบบไม่กินอะไรเลย
เพราะปกติกินไม่ทันอยู่แล้ว 
แต่วันนี้ไม่อยากรีบไปไหน สายก็สายสิ ช่างมันเถอะ
อาม่าอากงนั่งอยู่ที่โต๊ะกินข้าว
ไหนๆก็ไหนๆ นั่งกินโจ๊กด้วยเลยแล้วกัน
อาม่าถามว่าวันนี้ไม่รีบเหรอ ปกติเห็นวิ่งออกประจำ
แล้วอาม่าก็ดูดีใจที่วันนี้นั่งกินข้าวเป็นเพื่อน
ปกติถ้าเค้าถามว่าไม่กินเหรอ แล้วเราตอบว่ารีบ
เค้าจะบ่นกระปอดกระแปดว่ารีบทุกวันเลยนะ
อาม่าเปิดถุงหยิบป๊อบคอร์นขึ้นมา ถามว่า
"กินช็อกกาแล๊ตไหม?"พร้อมกับยิ้มกว้าง
ไม่รู้สิ แค่เห็นอาม่ายิ้มกว้างแค่นี้
น้ำตาซึมเลยแฮะ เคี้ยวข้าวพร้อมกลั้นน้ำตาไม่ได้
อาม่าแกะไข่ต้มให้ บอกกินเยอะๆจะได้มีแรง
วันนี้ทุกคนดูเอาใจเป็นพิเศษ รวมถึงอี๊บีที่พอเห็นหน้าเราแล้วเหมือนเค้ารู้เลยว่าเมื่อคืนทะเลาะกับป๊า
 เค้าเลยเรียกพี่ตี๋คนขับรถให้ขับไปส่ง
ปกติต้องเรียกแกรปเองเพราะไม่อยากกวนคนอื่น
วันนี้ไม่มีแรงทั้งกายและใจเลย
แต่ขอบคุณที่ทำให้อย่างน้อย
การเริ่มต้นวันของวันนี้ก็เป็นอะไรที่ดี


SHARE

Comments