Still
หลังจากหลอกคนอื่นมาได้ 5 วัน
ว่าปีใหม่นี้กลับมาเป็นคนที่ร่าเริง
และเป็นพลังให้กับทุกคนได้เหมือนเดิม
มาวันที่ 6 ดันระเบิดตู้มซะงั้น
โถ่อีกตั้ง 359 วันแหน่ะ
มันดูยาวนานมากเลยนะนั่น
เราจะต้องฝืนมีความสุขหลอกคนอื่นไปอีกตั้ง 359 วันเลยนะ
ไหวจริงๆใช่ไหมเนี้ย
แต่ถึงไม่ไหวยังไงก็ต้องพยายามถูกไหม
จะมาเป็นคนที่งอแงและร้องไห้กับทุกคนไม่ได้แล้ว
แค่ปีที่แล้วก็เป็นภาระคนอื่นมามากพอแล้ว
ปีนี้ทุกคนก็มีเรื่องหนักใจของตัวเองทั้งนั้น
อย่าไปยัดเยียดความเศร้าให้กับคนอื่นเลย
ความเศร้าของตัวเองก็ต้องรับผิดชอบมันเองสิ
แย่เนอะ
บางทีก็รู้สึกน้อยใจเหมือนกัน
แต่ช่างมันเถอะ
ทุกอย่างที่เกิดขึ้นมันมีเหตุผลหมดแหละ
สิ่งที่เป็นอยู่ก็มาจากสิ่งที่เราทำทั้งนั้น
คงไม่มีใครมาช่วยแก้อะไรได้
ตอนนี้เริ่มมาคิดๆละว่า
จะฝืนทนมีชีวิตครบ 365 วันรึเปล่า
นี่แค่ 6 วันแรกก็ดิ่งจะตายอยู่แล้ว
บางทีก็อยากหนีๆไปให้พ้นๆเหมือนกันนะ
ถ้ามันไม่สร้างบาดแผลให้ใคร
เราคงตายไปตั้งแต่ปีที่แล้วละแหละ
ชีวิตนี่คือการลงโทษจริงๆด้วย
สงสารตัวเองจัง
นอนก็ไม่ได้
กินก็ไม่ได้
พอกินยาใจก็สั่น
ตัวซีดอีก
โถ่
เจ้าร่างกาย
ไม่ไหวก็ไม่ต้องฝืนแล้ว
ลองแกล้งๆล้มป่วยไปเลย
แกล้งๆหยุดหายใจสักพัก
ก็คงจะดี
SHARE
Written in this book
เมื่อฉันไม่รู้จักคนในกระจก
ด้วยความที่เป็นลูกคนโตเลยถูกตีกรอบและถูกกดดันรวมทั้งถูกคาดหวังมาตั้งแต่เด็กจนโตบวกกับความที่เป็นพวกที่ไม่ค่อยสมหวังกับอะไรสักอย่างแม้กระทั่งร้านข้าวที่อยากกินยังปิดถาวรซะยังงั้น ทุกๆอย่างมันเลยดลใจให้ฉันเป็นแบบนี้ อันนี้จะเป็นการรวบรวมตรรกะความคิดของฉันผ่านออกมาในมุมมองของฉัน อาจเป็นการระบายบ้าง การบ่นบ้าง ก็สุดแล้วแต่อารมณ์ในแต่ละวัน...หวังว่ามันจะทำให้คุณรู้สึกว่าคุณไม่ได้เศร้าเพียงลำพังนะ :)
Writer
qmiisr
reader and sleeper
มนุษย์ปล.ผู้บิดเบี้ยวและเด๋อด๋า ชอบถ่ายรูปท้องฟ้า และรักโกโก้เป็นชีวิตจิตใจ อยากท่องเที่ยวรอบโลกแล้วเขียนหนังสือดีๆสักเล่ม🌻

Comments