เสียงรำคาญที่อยากได้ยิน
จากบ้านมานาน ไม่รู้ว่านานแค่ไหน 
รู้สึกเหงาๆเวลาที่ไม่ได้ยินเสียงบ่นแม่ ไม่รู้จะไปกวนใคร 
เวลาแม่บ่นก็รำคาญนั้นแหละ แต่เป็นพวกโรคจิตชอบแม่ให้ยิ่งบ่น 
จะเป็นอย่างนี้ประมาณ 3-4 วันที่ได้กลับบ้านหลังจากอยู่หอมานาน 
หลังจากนั้นก็จะรู้สึกรำคาญจริงๆจังๆ 
บ่อยครั้งที่รู้สึกเหนื่อยแทนแม่อยู่เหมือนกัน 
ขยันบ่นไปไหน(ฮา) 
แต่พอต้องจากบ้าน กลับไปอยู่หอก็จะรู้สึกเหงาๆที่ไม่มีใครบ่นเรา
ก็คงไม่มีใครกล้าบ่นหรอก
ถึงมีก็คงแอบด่าเพื่อนคนนั้นในใจว่า
เสือกจนถึงจุดๆหนึ่งที่โหยหาเสียงบ่นแม่ (มาถึงจุดนี้ได้ไงว่ะ -..-)
เวลาวีดิโอคอลคุยกันก็ไม่ค่อยจะชินกับการที่แม่พูดเพราะๆด้วย

สัปดาห์ก่อนแอบไปนอนหอเพื่อน ก็ไม่ได้จะไปค้าง 
แต่เกิดเหตุการณ์ก่อความไม่สงบนิดหน่อย เลยไม่ได้กลับหอ
เลยส่งข้อความไปบอกแม่ว่า ' มาค้างหอเพื่อนน่ะ ' 
แม่ก็ทักมาถามบ่อยว่า ' กลับหอแล้วยัง ' 'เกรงใจเพื่อน ' 
ผ่านมา 8 วัน ก็ยังไม่ได้กลับหอ  แล้วแม่ก็ส่งข้อความมาว่า

' กลับบ้านยัง '
' ยัง '
'กลับได้แล้ว '
' เด่วจะกลับแล้ว '
ME : ส่งรูป
' อ้วนมั้ย '
' ไม่อ้วน  สวยแล้ว  อย่าโอ้เอ้ '

แม่ดุกลับมาเล็กน้อย แต่ไม่รู้ทำไมเราถึงยิ้มออกมา



SHARE
Written in this book
คิดถึงบ้าน

Comments