Love - Hate Relationship ไม่ได้ถูกจำกัดอยู่แค่ในความสัมพันธ์เชิงชู้สาว
  ...หยาดน้ำตาไหลรินรดข้างแก้ม ความรู้สึกเค็มที่ปลายลิ้นยังคงฝังลึกลงไปในหัวใจจนจำได้ดี ตอนนั้นผมร้องไห้ เกลียดคุณจนแทบอยากจะฆ่าให้ตายคามือคู่นี้ แต่ความรู้สึกเกลียดตัวเองนั้นกลับมากกว่า

  เกลียดตัวเองที่ยังรักคุณอยู่


ความสัมพันธ์ที่ทั้งเกลียดจนแทบอยากจะฆ่าให้ตายแต่ก็ยังอยากให้เขามีความสุข
  ‘ไม่อยากทำให้พวกคุณผิดหวัง’ ความรู้สึกนี้จมอยู่กับผมตั้งแต่เด็ก แม้แต่ตอนนี้ก็ยังคงวนเวียนอยู่ในหัว ผมชอบตอนที่คุณชมผมบ่อยๆ ความรู้สึกอึดอัดในใจมักจะล่องลอยหายไปเมื่อคุณคลี่ยิ้มออกมา

  แต่ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่กัน ที่ความรู้สึกอีกหนึ่งอย่างถูกเพิ่มขึ้นมา

  เมื่อไหร่คุณจะตายไปเสียที?


  คุณยังจำได้รึเปล่า ตอนที่คุณสาปแช่งให้ผมตายด้วยปากของตัวเอง บอกว่าผมไม่ควรเกิดมา มืออวบและหยาบของผู้ใหญ่ถูกตรึงไว้ที่ปลายคอเล็กๆในตอนนั้น แรงบีบถูกส่งขึ้น ผมหายใจไม่ออก แต่ก็ขี้เกียจเกินกว่าจะตะเกียกตะกายหาทางรอด

  แต่คุณกลับปล่อยผมลง และก็เลือกที่จะร้องไห้ออกมา

  คุณกำลังนั่งอยู่ข้างๆ ยกมือทั้งสองข้างที่เคยบีบคอผมขึ้นปิดใบหน้าที่แสนน่ารังเกียจของตัวเอง เสียงสะอึกสะอื้นที่คุณไม่ใส่ใจจะกลั้นไว้ถูกปล่อยออกมาให้ได้ยินอยู่เรื่อยๆ

  ความรู้สึกในตอนนั้นเต็มไปด้วยความขยะแขยง รังเกียจ และผิดหวัง

  ผิดหวังจริงๆที่คุณร้องไห้ทั้งๆที่มันควรจะเป็นผม

  เม็ดน้ำตาสีใสถูกปล่อยลงบนใบหน้า ไหลย้อยลงไปตามคาง คุณเดินออกไปเพียงลำพังโดยปล่อยผมไว้เพียงผู้เดียว หลังจากนั้นคุณก็ขับรถออกไปทำงานเหมือนปกติทุกอย่าง

ถ้าหากพูดว่าเกลียดออกไป คุณจะยอมรับฟังมันรึเปล่า?
  หลายวัน ไม่กี่เดือน เพียงหนึ่งปี คุณก็ยังรักผมเหมือนเดิม พวกเรานั่งกินข้าวด้วยกัน นอนด้วยกัน กอด หอม และคำอวยพรสำหรับวันเกิดในทุกๆปีเหมือนทุกครั้ง

  ผมเองก็ยังรักคุณเหมือนเดิม เพียงแต่ความรู้สึกเกลียดกลับถูกเพิ่มเข้ามา

  มันไม่ได้ถูกผสมผสานเข้าด้วยกัน มันถูกแยกด้วยหุบเหวที่ลึกลงไปจนมองไม่เห็นเบื้องล่าง เพียงแต่เป็นหุบเหวที่เพียงเดินข้ามไม่กี่ก้าวก็สามารถผ่านไปได้

  ตอนนี้ผมอยู่ในหุบเหว อยู่ตรงกลางระหว่างทางเลือกทั้งสองแห่ง เลือกที่จะเป็นสิ่งที่กั้นขวางระหว่างสองสิ่งนั้นไว้โดยรู้ทั้งรู้ว่าผมจะไม่มีทางปีนกลับขึ้นไปได้อีก


เหตุผลที่ผมรักคุณนั้น แม้แต่ตอนนี้ผมก็ยังไม่รู้คำตอบที่แท้จริงของมัน


  ...คุณรักผมมากกว่าตัวคุณเอง คุณยอมทำให้บ้านของเราลำบากทางการเงินเพื่อที่จะได้มอบโอกาสให้ผมได้เรียนในโครงการรัฐบาลที่ค่าเทอมแพงหูฉี่แต่ก็แลกมาด้วยความสามารถหลากหลายอย่าง

  แต่ผมไม่ต้องการ

  ผมรู้ความจริงทั้งหมด ผมรู้ว่าถ้าหากเราจ่ายเงินกับสิ่งนี้ไปเงินเราก็จะไม่มีเหลือ ผมรู้ว่าแท้จริงแล้วนั่นเป็นจำนวนเงินที่คุณไปยืมคนอื่นมา

  ผมปฏิเสธ ทำทุกอย่าง เว้าวอน เซ้าซี้จนคุณด่าผมว่าน่ารำคาญ ถามคำถามเกี่ยวกับหลังจากนี้ทุกครั้ง แต่ก็เป็นทุกครั้งเช่นกันที่คำตอบของมันคือ ‘ผู้ใหญ่ก็มีวิธีของผู้ใหญ่’

  ผมเกลียดคุณมากจริงๆในตอนนี้ คุณช่างเห็นแก่ตัว พยายามที่จะยัดเยียดทุกอย่างที่ดีมาให้โดยไม่สนใจคนอื่นๆในครอบครัวเรา

  คุณช่างเสียสละ แต่นั่นก็ไม่ได้ปฏิเสธความจริงที่ว่าคุณกำลังมอบสิ่งที่ผมไม่ต้องการมาให้ คุณจับมันมัดผูกลงกับตัวผมด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม โดยไม่สนใจว่าเชือกที่รัดแน่นเกินไปนั่นชักจะเริ่มทำให้ผมหายใจไม่ออก

  คุณกำลังคาดหวังอะไร คิดว่าผมจะดีใจที่คุณรักผมมากขนาดนี้และจะตั้งใจทำทุกอย่างให้เต็มที่? 

  คุณแม่ ผมช่างสมเพชตัวเองเหลือเกิน


  ความรู้สึกทุกอย่างมันจุกอยู่ในอก ผมพูดไปหลายครั้งแต่คุณก็ไม่เคยฟัง ผมอยากจะตะโกนมันออกไปจนกว่าคุณจะได้ยิน

  ได้ยินเสียงที่เหนื่อยล้าจนอยากจะร้องไห้เสียตรงนี้

  ผมไม่อยากให้คุณลำบาก ผมอยากให้เรามีความสุข ดังนั้นผมจึงไม่ต้องการ ทำไมคุณไม่เคยฟังอะไรเลย?

  ผมเป็นห่วงคุณ รักคุณมาโดยตลอด แต่ก็เกลียดคุณที่คุณรักผม


รักของคุณมันมากเกินไปจนน่าสะอิดสะเอียน
  “ผมรักคุณ คุณแม่ ดังนั้นคุณช่วยอย่าทำให้ผมเกลียดไปมากกว่านี้เลย”
SHARE
Written in this book
ครอบครัวสุขสันต์
แค่เป็นครอบครัวเดียวกันก็ไม่ได้แปลว่าจะมีแต่เรื่องราวหวานชื่น แค่มีพ่อแม่ครบทั้งสองคนก็ไม่ได้แปลว่าจะมีความสุข อย่าตัดสินทุกอย่างด้วยการมองโลกของตัวเองเพียงคนเดียว ไม่รู้หรือว่านั่นช่างน่ารังเกียจเสียเพียงใด
Writer
LonelyWhiteCat
Writer,Student
เนื้อหาในบล็อคมีความละเอียดอ่อน และสำนวนอาจดูแปลกๆ บางบทความอาจดูเป็นไปไม่ได้และดูเพ้อฝัน หากไม่ถูกใจกรุณากดออก ขอบคุณครับ.

Comments