2.21.48
2.21.48 ไม่ใช่รหัสลับ แต่คือเวลาที่เขาและเธอโทรคุยกัน ระยะเวลาเกือบ 150 นาที มากกว่าการแข่งขันฟุตบอลหนึ่งคู่เสียอีก 

ก็ไม่รู้ว่ามีอะไรให้คุยกันนักหนา ไม่อาจจะรวบรวมมาเล่าได้ ไม่ว่าใช้เวลาพูดคุยกันขนาดนี้ก็ไม่ได้บั่นทอนความคิดถึงที่มีต่อเขาได้เลย -- นี่มันอะไรกัน

"มันเหมือนกับยูนิคอร์นกินไอติม ทุกคนบอกว่าไอติมนั้นเย็น แต่หลังจากที่ยูนิคอร์นได้ลิ้มรสไอติมก็อยากบอกทุกคนว่า ไอติมนั้นเย็น แม้ว่าจะพูดในสิ่งที่คนทั้งโลกบอกอยู่แล้ว" เขาอธิบายอาการในตัวของเขาออกมา
"อื้อ สรุปว่า เราก็ได้มีประสบการณฺ์ได้พบความรักแล้วก็บอกว่าความรักเป็นอย่างไรทั้งที่รู้แล้วว่าคนพูดว่ามันเป็นแบบไหนมามากมาย อย่างนั้นซิ" เธอถามต่อ

เธอจำไม่ได้แล้วว่าเขาตอบเธอว่าอะไรกลับมา แต่บทสนนาที่ตกค้างนำพาให้เธอคิดว่า ไอติมของยูนิคอร์นตัวนั้นมันมีความซับซ้อน ไม่ใช่แค่ความเย็นหรอกที่อธิบายได้ แต่รสชาติของไอติมแต่บะแท่วต่างหากเล่าที่ทำให้แตกต่าง และนี่เอง นิยายรักถีงไม่หมดไปจากโลก เพราะรสชาติความรักของแต่ละคนแตกต่างกัน 

และเราก็รู้ว่าการรับรู้รสชาตินั้นอันที่จริงก็เป็นเรื่องการเรียนรู้ส่วนตัวมากๆ อร่อยของเราอาจไม่ใช่ความอร่อยของคนอื่น รสชาติความรักก็คงเช่นกัน ขึ้นอยู่กับความพึงพอใจในส่วนผสม

ความคิดถึง ความไกล ความตลก ความแซะ และอื่นๆ คงเป็นส่วนผสมของฉันและเขาที่เข้าตู้เย็นแล้วอัดแท่งออกม่าเป็นความรัก บางทีก็เย็น บางทีก็เปลี่ยนรูปร่าง บางครั้งก็เอาเข้าไปในตู้เย็นใหม่ 

รสชาติความรักของเขาและฉันก็เป็นเช่นนี้ ถ้าวันไหนว่างๆลองถามถึงรสชาติความรักของคนข้างๆดูก็น่าจะสนุกดีเหมือนกัน แต่ตอนนี้นี่ซิฉันชอบรสชาตินี้มากเสียเหลือเกิน เฮ้อออ~

SHARE
Written in this book
บทสนทนาบนชั้น12
เรื่องราวของความสัมพันธ์ระหว่างชายหญิงคู่หนึ่งบนระเบียงชั้น 12
Writer
NikNisa
Learner
There is no wrong or right, Just Write

Comments