[One Shot] Rain (Seola x Soobin)

วันนี้ฝนตก…

ซูบินมองหยาดฝนโปรยปรายด้านนอก สายตาว่างเปล่า

ว่างเปล่า… เหมือนห้องของเธอ


ตลกดีที่หลังจากเดบิวต์แล้วเธอเข้ากับพี่ซอลอาได้อย่างประหลาด
ประหลาดเสียจนคนรอบข้างก็ล้วนแต่แปลกใจ

อึนซอได้แต่มองแล้วยิ้มหวานไม่แม้กระทั่งพี่โซจองที่ยิ้มทุกครั้งที่ซอลอาเล่นถึงเนื้อถึงตัวกับเธอ 
ใช่สิเพราะพี่เขาไม่ค่อยสกินชิพกับใครเลย ยกเว้นไว้ให้เธอคนหนึ่ง


แต่เธอไม่รู้เลยว่ารอยยิ้มนั้นหายไปเมื่อไหร่
ตั้งแต่ที่พี่ซอลอาย้ายห้องไปแล้วสนิทสนมกับอึนซอแทน


วันนี้ฝนตก…


แล้วเธอก็เห็นพี่ซอลอายืนอยู่ข้างนอกคนเดียวพร้อมกับฮู้ดที่เจ้าตัวใส่ประจำ 
มือยื่นออกไปสัมผัสน้ำฝนแล้วถอนหายใจเฮือกใหญ่


คงจะไม่มีร่ม


หางตาซูบินเหลือบไปเห็นร่มคันสีขาวบนโต๊ะข้างตัวก็รีบกวาดมือคว้าแล้วลุกออกไปโดยไม่ทันคิดอะไร
ไม่ทันคิดอะไรเลยจริงๆ เวลาเห็นโอกาสที่จะได้อยู่กับพี่เขาตอนนี้


เพราะพี่เขาเฉยชากับเธอเสียจนน่าใจหาย


ซูบินกดลิฟต์ กระโดดเหยงๆ อย่างร้อนใจ กลัวเหลือเกินว่าจะไม่ทัน 
กลัวว่าพี่เขาจะตัดสินใจลุยฝ่าฝนไปไหนต่อไหน
และกลัวว่าโอกาสที่จะได้พูดคุยเหมือนแต่ก่อนหายไป

ใช่ เหมือนแต่ก่อน
เรื่องของเธอกับพี่ซอลอาคงเป็นได้แค่อดีตแล้ว


ติ๊ง


เสียงลิฟต์ฉุดความคิดกลับมาให้รีบก้าวเท้าเข้าไป ดูตัวเลขเลื่อนลงด้วยใจที่ร้อนรน
ให้ตายสิ พลาดชะมัดที่ปล่อยให้คนๆ นี้มีตัวตนในชีวิตเธอขนาดนี้
พลาดจริงๆ ซูบิน พลาดชะมัด


ติ๊ง


เท้าเล็กๆ วิ่งผลุนผลันออกจากลิฟต์ทันทีที่ประตูเปิด 
เสียงหอบหายใจแฮกของตัวเองหยุดลงเมื่อเห็นคนใส่ฮู้ดสีดำเดินออกจากประตูไปได้ไม่กี่ก้าว 
มือบางรีบกางร่มออกสุดแขนแล้ววิ่งไปกางให้คนตรงหน้า


เกือบแล้ว เกือบไม่ทันเสียแล้วสิ


“ซูบินอา”


เสียงหวานดังขึ้นแกมประหลาดใจ หันไปหาก็เจอพี่ซอลอามองหน้าเธอตาโต


“มาทำไม เปียกฝนนะ”


“แล้วพี่เดินออกมาทำไมล่ะ ร่มก็ไม่มี
เป็นแบบนี้เดี๋ยวก็ได้เป็นหวัดหมด เมนโวคอลเป็นหวัดไม่ได้นะ”


ซูบินว่าพลางขมวดคิ้ว เสียงเล็กดุเป็นเรื่องเป็นราวจนทำให้อีกฝ่ายหลุดหัวเราะออกมา


“บ่นเป็นตุเป็นตะแบบนี้นี่เป็นห่วงล่ะสิ”


“ห่วงวง ไม่ได้ห่วงพี่”


“ปากแข็ง”


ซูบินไม่ตอบคนขี้ยัดเยียดก่อนจะเริ่มออกเดินก่อน 
อยู่กับพี่เขาทีไรก็เถียงกันคำไม่ตกฟากเสียจนเมมเบอร์ได้แต่ส่ายหน้าหน่ายๆ ทุกที
อีกฝ่ายก็รีบสาวเท้าเดินตาม ฮู้ดเปียกปอน


“โธ่เอ๊ย แค่พูดว่าเป็นห่วงพี่เอง ง่ายออกไม่กี่คำ”


คนตัวสูงกว่าว่าหน้านิ่งแต่คำพูดชวนให้ซูบินหน้าชาเป็นที่สุด
ใครว่ามันง่าย ในเมื่อเธอก็ยังไม่อยากยอมรับตัวเองเลยด้วยซ้ำว่าจะ เป็นห่วง พี่คนนี้จริงๆ
ห่วงจนมันปวดหัวใจเวลาเขาไม่อยู่ใกล้ๆ แล้ว


ซอลอาโค้งตัวลงมองอีกฝ่ายแล้วยิ้มหวาน


“หน้าบูดเป็นตูดลิงหมดแล้วไอ้ก้อน”


ซูบินเหลือบมองรอยยิ้มกวนประสาทนั่นแล้วก็หน้าแดง
ไหนจะสรรพนามที่ชอบเรียกตอนงอนง้อกันอีก

นี่มันเหมือนเมื่อก่อนไม่มีผิด ซูบินคิดถึงช่วงเวลาแบบนี้ชะมัด
ไม่น่าเชื่อตัวเอง เชื่อตัวเองไม่ลงว่าจะคิดแบบนี้


“จะเดินไปไหน เลี้ยวนี่ พี่จะไปมาร์ท”


ไม่พูดเปล่าคว้าแขนอีกฝ่ายแล้วลากเดินไปตามทางที่ต้องการ
ค่อยๆ วาดมือลงกระทั่งถึงมือของซูบินแล้วจับไว้แน่น

ซูบินได้แต่ก้มลงมองพื้น สัมผัสอุ่นท่ามกลางอากาศที่หนาวเย็นจากฝนทำเอาเธอร้อนผ่าว
ร้อนผ่าวๆ ทั้งที่แก้มและดวงตา น้ำตาอุ่นไหลบนแก้มกลมหยดลงพื้นที่ชุ่มฉ่ำไปด้วยน้ำฝน
ไม่นานนักมือของเธอก็สั่นระริกจนคุมไม่ได้


ซอลอาไม่แม้กระทั่งหันมองไปที่ซูบิน ไม่แม้กระทั่งจะรับรู้ว่าเธอรู้สึกยังไงตั้งแต่ตัวเองไป
หรือกระทั่งตอนนี้ที่ตัวใกล้กันไม่กี่คืบก็ไม่แม้กระทั่งจะสนใจความรู้สึกเธอเลยสักนิด
มือสั่นๆ นั่นไม่ได้ทำให้พี่เขารู้เลยหรือยังไง

พลาดจริงๆ ซูบิน พลาดจริงๆ


“ให้ตายสิ”


อีกฝ่ายสบถออกมาแล้วฉุดซูบินเข้าหาตัวอย่างแรงจนร่มหลุดออกจากมือ

ความคิดแง่งอนหลุดออกจากหัวไปชั่วครู่เมื่อหยาดฝนตกกระทบใบหน้าซูบิน
เรียกให้ความรู้สึกหนาวเข้ามาแทน
แต่ความอุ่นจากร่างกายของอีกฝ่ายก็ดึงให้ซูบินซุกตัวหาซอลอาก่อนจะรู้ตัว
 

“เงยหน้ามองพี่ได้รึยัง แค่นี้ก็ไม่เห็นน้ำตาแล้ว”


จบคำซูบินก็เงยหน้ามองซอลอาพร้อมแววตาสั่นระริก
รอยยิ้มหวานพร้อมสายตาอันอบอุ่นที่เคยมองมาตลอดยังเหมือนเดิม
ไม่ได้มองเธอเปลี่ยนไปเลย

พี่เขารู้มาตลอด รู้ความรู้สึกเธอมาตลอดเวลา


“มองกันซักที ยอมเปียกเลยนะ คุ้มมั้ยเนี่ย”


ไม่ว่าเปล่าพลางหัวเราะคิกคัก ลูบหัวเปียกปอนของอีกฝ่ายไปด้วยเบาๆ


“เป็นอะไร ทำไมถึงร้องไห้”


เสียงห่วงใยบาดลึกเขาหัวใจซูบินอย่างจัง 
คำที่มักจะโดนถามบ่อยๆ เมื่อก่อนนี้

คิดถึงเหลือเกิน

และก่อนที่จะรู้ตัวอีกครั้งแล้วครั้งเล่า ซูบินโผเข้ากอดซอลอาสุดตัว
รั้งอีกฝ่ายไว้ราวกับว่าวันพรุ่งนี้จะไม่มีอีกแล้ว


ซอลอาได้แต่ยิ้มบางๆ เส้นผมสีเข้มเปียกปอนลู่เข้าติดแก้มเย็นยะเยือก
ทำให้เธอได้รู้ว่าคนที่กอดเธออยู่อุ่นเพียงใด
และมือของเธอก็กอดร่างเล็กตอบพร้อมกับความอิ่มเอมในใจ
แม้ก่อนหน้านี้จะลืมสนิทเลยว่าคนๆ นี้ทำให้เธอมีความสุขแค่ไหน


“ไม่เอา”


“ไม่เอาอะไร”


“อย่าทิ้งเรานะ”


“…”


ซอลอาหลุบตาลงต่ำ
อา… ก่อนหน้านี้เธอทำให้คนตัวเล็กต้องคิดมากแบบนี้เลยสินะ
เจ็บใจตัวเองแปลกๆ ที่ทำให้ซูบินต้องตัวสั่นขนาดนี้


“อือ”


ร่างเล็กผละออกจากอ้อมกอด ดวงตาระยิบระยับราวกับก่อนหน้านี้ที่อยู่กับเธอ
ไม่ว่างเปล่าจนเธอใจหายเหมือนตอนที่วิ่งตามเธอมา


“จริงนะ”


เธอพยักหน้า


“จริงสิ”


“ไม่โกหกใช่ไหม”


“โกหกไม่ลงหรอก”


ซอลอาเว้นไว้ชั่วครู่ก่อนจะเลื่อนหน้าเข้าไปใกล้


“พี่ไม่โกหกเรื่องแบบนี้หรอกนะ”


รู้ตัวอีกทีความอบอุ่นก็แผ่ไปทั่วใจของซูบิน
ริมฝีปากอุ่นของอีกฝ่ายสัมผัสลงตรงที่ซูบินคาดไม่ถึง
แต่มันก็นุ่มนวลเสียจนเธอไม่กล้าผลักออกไป
และภายนอกก็หนาวเหน็บเสียจนเธอรั้งความอบอุ่นนี้ไว้

ไม่อยากเสียมันไปเลยสักนิดเดียว


“คนบ้า”


“แล้วใครชอบล่ะ”


“บ้าที่สุด…”


___________________________________

#ซอลบินในวันฝนตก

พี่ซอลอาบ้าที่สุด ._.

SHARE
Writer
Jjliner
Mind-wanderer
Hello, coincidences.

Comments

LoveyouYuri
11 months ago
พี่ซอลอาบ้าที่สุด ทำไมอบอุ่นอย่างนี้คะ ㅠㅠㅠㅠ ทำน้องเสียใจขนาดนี้น่าตีจริงๆเลยค่ะ นี่ถ้าน้องไม่วิ่งเอาร่มลงไปให้พี่จะกลับมาคุยกับน้องตอนไหนคะเนี้ย // ขอบคุณที่แต่งฟิคน่ารักๆนะคะไรท์
Reply
typrnnn
11 months ago
อบอุ่นหัวใจมากๆ ตอนที่น้องบรรยายถึงบรรยากาศระหว่างสองคนที่เปลี่ยนไปหลังจากย้ายหอ ไหนจะตอนที่พยายามลงลิฟต์มาให้ทันก่อนพี่จะวิ่งตากฝนออกไป ตอนอ่านไปใจกลัวว่าน้องจะออกมาแล้วเห็นพี่กลางร่มออกไปกับคนอื่น ชั้นน่ะดราม่าสุดทางมากจริงๆ55555555555555 แล้วตอนน้องร้องไห้คื๊ออออออออ แงง เราน้ำตาคลอตาม คืออินมากกับอะไรที่เป็นซอลบิน รักกันจริงรักกันจัง เขินมาก ฟิคดีๆที่ชิปเปอร์คู่ควร ขอบคุณสำหรับฟิคดีๆเรื่องนี้นะคะ รอติดตามผลงานต่อๆไปค่ะ สู้ๆน้าา
Reply