หลังจากเจอกัน
ตอนแรกก็คิดว่าจะมาเล่าต่อ
คิดอีกทีก็ขี้เกียจ
ไปไปมามาเลยเอาอันที่เคยเขียนถึงคุณให้คุณดู
คุณถามเราว่าไม่เขียนต่อเหรอ

เราเลยตอบไปว่า
“ทำงานก็เหนื่อยจะตายแล้ว”

เอาจริงๆเลยคือมีความขี้เกียจเป็นส่วนผสมประมาณ 95%

แต่วันนี้อยู่ๆก็ไข้ขึ้นช่วงเย็น เลยแวะมาเขียน
ว่าแต่จะเขียนอะไรนะ
ลืมไปแล้ว
.
.
.
.
 อ๋อ นึกออกแล้วหลังไปเจอคุณมาคุณก็ดูเป็นคน.....ดี....กว่าที่คิด มั้ง

แต่ก็นั่นแหละ เราก็ได้เจอตัวจริงคุณ เราโคตรเกร็งเลยตอนไปครั้งแรก ตอนแรกเรากะจะแต่งตัวดีๆไป 

จำได้ว่าเปิด Pinterest หาว่าจะแต่งตัวยังไงดี
จำได้ว่าซื้อเสื้อกับกระโปรงตัวใหม่มาด้วย
รองเท้าก็ซื้อใหม่นะ

แต่สุดท้ายเราก็ไม่ได้ใส่ของพวกนั่นเลยสักชิ้น ฮ่าๆ
เราเลือกแต่งชุดนอนกับรองเท้าที่เรามักใส่ไปสอบที่มหาลัยไปเจอคุณ

เรากลัวว่าถ้าเราพยายามมากไปมันจะดูไม่ดี
ดังนั้นเราเลยไม่ค่อยอยากพยายาม
ไม่สิ
เราไม่กล้าพยายามเพราะกลัวว่าจะไม่เป็นเหมือนที่คิดมากกว่า

แล้วตอนที่กลับมาคุณก็ยังคุยกับเราอยู่
นั่นทำเราแปลกใจเอามากๆเลยนะ
แล้วคุณก็ถามเราว่า 
ทำไมแต่งตัวโทรมๆไปเจอคุณ

อืมมมม จะให้เล่าความจริงเราคงดูเหมือนคนไม่มั่นใจในตัวเอง
ซึ่งความจริงก็ใช่ เราไม่มั่นใจ 
แต่ก็นั่นแหละนะ

ขอโทษค่ะ 

ดีใจที่ยังคุยกันอยู่ถึงทุกวันนี้นะคะ :)


SHARE

Comments