เหม่อมอง
ตอนกูป่วย มึงไม่ทำเหี้*อะไรเลย

เมื่อไม่นานมานี้ พ่อของฉันป่วย...
เข้ารับการผ่าตัดมา (จากรพ.ที่ตกเป็นข่าวเรื่องผญ.ถูกสาดนํ้ากรด และ หมอเจ้าของไข้ก็คนที่เป็นข่าว)
ตอนพ่อนอนพักฟื้น ฉันไปนอนเฝ้าพ่อที่รพ. 3-4วัน นํ้าก็ไม่ได้อาบ(เพราะเป็นห้องชายล้วน ผู้ป่วยก็ผช. คนเฝ้าอีก3เตียงก็ผช.)
พ่ออยากกินผลไม้ ฉันก็เดินฝ่าแดดร้อนๆไปถึง2ป้ายรถเมล์ ซื้อผลไม้หลายกิโลหอบมาให้พ่อ
ดึกดื่น4-5ทุ่ม ฝนก็ตกหนัก พ่ออยากกินข้าวจากซุปเปอร์มาร์เก็ตใกล้ๆ ฉันก็เดินกางร่มฝ่าฝนไปซื้อมาให้
ตกดึก ตี1-2 พ่อปลุกฉันตื่น บอกว่าให้มานวดขาให้หน่อย
โซฟาที่ฉันใช้นอนเฝ้าไข้ก็อยู่หน้าห้องนํ้า....
จะนอนก็ไม่กล้าหลับสนิท กลิ่นก็รุนแรง
กลางวันก็ไม่ได้นอน กลางคืนก็ยิ่งไม่ได้นอน

แต่กับแค่ว่า ฉันไม่ชอบการทายาที่มันเหนียวเหนอะหนะตอนนวด
พ่อกลับด่า ตะคอก เขวี้ยงปาของใส่ บอกว่าไม่เคยทำอะไรให้เขาในยามป่วย

ฉันไม่ได้คิดจะทวงบุญคุณ แต่มันเจ็บ....
เจ็บที่เราทุ่มเทไปเท่าไหร่ เขาไม่เคยแลเลยสักนิด

ฉันอยากรู้ว่าถ้าฉันไม่มีชีวิตแล้ว พ่อกับแม่จะมีชีวิตอยู่ต่อได้ไหม
SHARE
Written in this book
รวมบันทึกคนโรคซึมเศร้า
รวมบันทึกของคนเป็นโรคซึมเศร้า ออกมาบอกเล่าความรู้สึกของคนที่เป็น ว่าเขารู้สึกอย่างไร -การอยู่ต่อมันอาจจะไม่น่าจดจำเท่าการจากไป-
Writer
Raal
Writer , Cartoonist
Eat well Play well

Comments