Where have all the flowers gone?
1
"คุณบอกไม่ชอบดอกไม้พลาสติก"
"มันสวย แต่ปลอม"
อืม.. ใครๆ ก็คงคิดแบบนั้น แต่ไม่ใช่เขา
"ผมรู้ว่ามันปลอม แต่บางคนไม่อยากเปลี่ยนดอกไม้บ่อยๆ เหตุผลก็เท่านั้นเอง"
"แต่มันไม่หอม และมันไม่จริง"
"ผมอยู่กับความจริงมามากแล้ว และเจ็บปวด"

2
ในคาเฟ่มีผู้คนไม่มาก มันเป็นสถานที่ที่ดูตกสมัย ทั้งการตกแต่งและผู้คน ที่ terrace เธอนั่งสูบบุหรี่อยู่ตรงนั้น หนังสือเล่มบางอยู่ตรงหน้าแต่ไม่ได้เปิดอ่าน. ดอกไม้พลาสติกประดับโต๊ะ ดอกกุหลาบและเยอบีร่าสีขาว
"ไหนคุณบอกจะเลิก"
"บางทีอาจเป็นมวนสุดท้าย"
ในชุดผ้าฝ้ายดิบแขนกุดสีขาว เธอดูอ่อนหวานกว่าทุกวันหลังควันบุหรี่
"ผมคิดถึงคุณ เลยมาที่นี่"
คงจะดีถ้ามีคนที่รู้ว่าจะพบกันได้ที่ไหนในยามเช้า
"ไม่จำเป็นต้องตื่นนอนมาแล้วสบตากันแบบนัันก็ได้?"
"แค่เรารู้ว่าจะพบกันที่ไหน บางทีการตื่นมาสบตากันทุกเช้า อาจจะเบื่อกันไปในที่สุดก็ได้"
"ผมว่าไม่ใช่กับบางคน"
เขาหันไปสั่งกาแฟดำ ไม่นาน บริกรเดินมาเสิร์ฟที่โต๊ะ
กาแฟดำไม่ใส่น้ำตาลไร้ความหวาน แต่เขารู้สึกหวานเมื่อมองภาพตรงหน้า ควันบุหรี่สีเทาที่ปลายนิ้วเธอค่อยๆ ลอยอ้อยอิ่งเนิบช้า..ก่อนจางไป

3
เขาพึ่งรู้จักเธอไม่นานเดือน หลังจากพบกันครั้งแรกที่ทะเลแห่งหนึ่ง แม้เธอจะบอกว่าไม่ชอบทะเลเลยก็ตาม...
บางคราเขาเหมือนรู้จักเธอนานนับสิบปี แต่บางทีก็เหมือนไม่เคยรู้จักเธอเลย
"ดอกไม้จริงไม่หอมนาน ความรักมีช่วงเวลาหอมหวานและจางลง จากนั้นขึ้นอยู่กับคุณว่าจะเลือกให้มันเป็นอย่างไรต่อไป"
ความสัมพันธ์ของบางคนเป็นแบบนั้น เขายอมเป็นดอกไม้พลาสติกแม้รู้ว่ามันไม่จริง
"บางคนจำยอมอยู่กับความปลอมทั้งชีวิต เพื่อที่จะไม่ต้องเปลี่ยนมันบ่อยๆ "
"แต่ไม่ใช่กับฉัน" เธอพึ่งผ่านการแยกทางกับคนรัก หัวใจแตกสลาย แต่เธอเลือกเอง
เท่าที่ใครเห็น...เธอดูอยู่คนเดียวได้และเหมือนมีความสุขดี
แต่แท้จริงแล้วไม่เป็นแบบนั้น บางคราเธอตื่นขึ้นมา กลางดึกแล้วร้องไห้คนเดียว รู้สึกโดดเดี่ยวและเหงาเฉกเช่นมนุษย์คนหนึ่ง

4
เธอมักบอกในแววตาฝัน
"ฉันเป็นยิปซี เดินทางไปเรื่อยๆไร้จุดหมาย"
"วันหนึ่งคุณจะว้าเหว่ เมื่อถึงวัยที่เหนื่อยล้า"
"แต่ใครบางคนอาจถูกสร้างมาให้โดดเดี่ยวลำพัง" เธอบอก
"มันฟังดูเท่นะ แต่คุณจะเป็นนกไม่มีขาของหว่องกาไว ที่ได้แต่บินไปเรื่อยๆ เพราะไร้ขาให้ยึดเกาะไปตลอดไม่ได้หรอก"
อืม.. เธอเหมือนคิดอะไรบางอย่าง แต่ไม่เอ่ยออกมา

5
ในคาเฟ่ผู้คนเริ่มมากขึ้น เสียงเพลงจังหวะbossaยังคงเปิดคลอเบา
กับบางคนนั้นอาจขอเพียงเท่านี้ ไม่จำเป็นต้องรดน้ำ ไม่ต้องคอยตัดกิ่งก้าน เพียงปล่อยให้ผมอยู่ตรงนี้ เป็นแค่สีสันของดอกไม้ปลอมๆ ไม่มีกลิ่นให้ชื่นใจ เป็นแค่ดอกไม้พลาสติกที่ไม่ต้องคอยเปลี่ยนน้ำหรือดูแลใส่ใจ
"เพียงปล่อยให้ผมอยู่ตรงนี้"
...เขานึกถึงบางคำพูดที่บอกกับเธอที่ทะเลคืนนั้น
แต่การเป็นดอกไม้พลาสติกของใครสักคนก็เจ็บปวดเช่นกัน เขารู้ดี
กาแฟดำหมดลงคราบจางติดปากถ้วย บุหรี่ในมือเธอเหลือเพียงก้น เธอเขี่ยทิ้ง ทำท่าเหมือนจะจุดอีก แต่ก็ไม่..
คงจะดีถ้ามีคนที่รู้ว่าจะพบกันได้ที่ไหนในยามเช้า
"ไม่จำเป็นต้องตื่นขึ้นมาแล้วพบกันเป็นคนแรกก็ได้?"
"แค่เรารู้ว่าจะพบกันที่ไหน" เธอบอกพร้อมกับหยิบหนังสือเล่มนั้นเก็บใส่กระเป๋า...
SHARE
Written in this book
dialogue 0.1
Writer
standfast
Wednesday's child
the sun is gone, but I have a light

Comments