เขาวงกต
บางคนโชคร้ายที่ไม่รู้ว่าตัวเองอยู่ในเขาวงกต
บางคนก็ไม่รู้โชคดีหรือโชคร้ายที่หาทางออกเจอ
คนที่โชคดีที่สุดก็คือคนที่ไม่เคยรู้ว่าเขาอยู่ในเขาวงกตเลย

   ชีวิตมนุษย์นั้นดุจดั่งเดินเล่นในโปรแกรมเสมือนจริงที่มิมีสิ้นสุด
สรรพสิ่งที่สุดต่างล้วนวนเวีียนในกงกรรมกงเกวียนไม่เปลี่ยนไป
แต่หาได้คงอยู่ตลอดไปไม่.

   สิ่งเร้นลับซับซ้อนเกินจะกว่าจะพรรณนาได้ 
บวกผสมกลมกลืนกับอารมณ์ ความคิด สติ ปัญญา
ในแทบทุกชั่วขณะทุกครา ทุกสิ่งต่างเข่นฆ่ากันเอง
ทั้งทางกายภาพ และ อื่นๆ

   ความจริงเป็นสิ่งไม่เที่ยงแท้
แม้มนุษย์ถวิลหาซึ่งความจริงมากสักเพียงใด
แต่ท้ายที่สุดแล้วแท้จริงความจริงคืออะไร
ได้เพียงแต่สงสัย ความจริงใครสร้าง? 

ปราชญ์หนุ่มนั่งสงสัยสิ่งใดแน่ความจริง
หลากหลายล้านละทิ้งสิ่งบางอย่างเพื่อมุ่งสู่อีกสิ่งอย่างในสังคม
เพียงแค่แวบที่สายลมโบกโบย เจตน์ในการดำรงชีพราวกับถูกพัดกระจัดกระจาย
คล้ายว่าพวกเขลาเหล่านั้นมุ่งสู่มายาอันหลอกลวงกลวงโบ๋
วิ่งโร่จนลืมว่าแท้จริงสรรพสิ่งคืออะไร

อันตัวข้า...เพียงมนุษย์สุดจำกัด
เริ่มตั้งแต่หัดเดิน เขียน อ่าน เรียนรู้
มีชีวิตเพื่อสู้กับชีวิต
ไม่ยึดติดแต่ไม่คิดจะปล่อยวาง
การเดินทางทำให้ข้าได้เรียนรู้
การต้องสู้ทำให้ข้านั้นแกร่งยิ่ง
การละทิ้ง การพบพาน การลาจาก
การต้องพรากคือความจริงมิอาจเลี่ยง .

ครับ ผมกบฏแหกทุกกฎทุกเกณฑ์
เหล่าผู้คนต่างประนามเป็นกากเดน
ชีวิตอย่าง พวกผม ไม่จัดเจน
เวรเคราะห์ซ้ำกรรมซัดไอ้สัตว์หมา
เพราะชีวิตพวกผมไม่เคยดี
หรือเพราะโง่เกินไปไร้ราคา
คนตีค่าว่าแค่ขยะสังคม

อันตัวข้า...
เพ่งเล็งมองเห็นสองทางขนาบกลาง
ทางไหนเล่าเข้าเค้าว่าดีเลิศ
สุดประเสริฐเกินผู้ใดมาสยบ
ตามขนบเสียแล้วกันไม่อันตราย

ครับ ผมว่าพวกผมอาจโง่เขลาเบาปัญญาจนเกินทน
แต่พวกอัจฉริยะแสนรู้ทั้งหลายเหล่านั้น
ผมยังมองเห็นพวกเขาเดินวนว่ายอยู่ในโคจรอุบาทว์แสนโง่เง่าอยู่ทุกวัน
แม้ว่าตีค่าราคาพวกผมต้อยต่ำ ก็มิได้ทำให้คุณค่าของพวกเขาเพ่ิมขึ้นเลยในฉับพลัน
แต่คำพูดวาจา ท่าทาง และ การกระทำ นั้นมีบางอย่างที่แปลกไปในแต่ละวัน
บางสิ่งอย่างค่อยๆก่อร่างสร้างตัวหล่อรวมกัน
หลังจากนั้นๆ ทุกๆคนก็เริ่มมีโอกาสที่จะได้สัมผัสกับมัน
มันที่พวกเขาสร้าง ราวกับว่า พวกเขากำลังสร้างความจริง กัน

ปราชญ์หนุ่มไม่ยอมเข้าใจสิ่งที่ตนเข้าใจ
หลังจากค้นหาต่อไปซึ่งคำตอบและความจริง
ทุกสรรพสิ่งล้วนถูกติงจากช่องโหว่เล็กบ้างใหญ่บ้างตามกาล
ญาณวิเศษหยั่งรู้ด้วยดวงจิต พินิจออกมาด้วยเหตุผล
ผ่านเครื่องยนต์ วิทยาศาสตร์ กระดาษ มือ
ถือแว่นผ่านวิสัยอันใดเล่าเข้าเค้าซึ่งความจริง

อันตัวข้า...ปรารถนาสุดแรงกล้า
ขอฝ่าฟันถึงฝั่งฝันและนิพพาน
ขอให้อันตรธานหายไปมิเคลื่อนไหวในวัฏจักรธรรมชาติอีกต่อไป
แต่ใคร่มีใคร่ครอบครอง 
ยังอยากมีลาภยศฐานันดรศักดิ์ในโลกจำลอง


ครับ ผมไม่สนแล้วซึ่งทุกอย่างในโลกที่แสนสลด
หนีอย่างไรก็คงไม่พ้นจากเขาวงกต
ในขณะที่ทุกสรรพสิ่งราวกับถูกสะกด
ผมชำระล้างภายในเสียจนสะอาดหมดจด
ทั้งหมดทั้งมวลตั้งแต่เมโลกุลน้อยใหญ่ ของแข็งยันของเหลวทุกหยด
เป็นเพียงการเรียงตัวกันของคลื่นที่โคจรภายใต้กฎ
บัดนี้เมื่อรับรู้ว่าทุกสิ่งต่างต้องมีบท
เมื่อสูญเสียฟันเฟือนสักอันก็มีอะไหล่รอทด
จึงน่าสลดที่ผมมองเห็นว่าทุกอย่างล้วนต่างไม่มีคุณค่า...
แต่กระนั้น ตัวตนเรายังมี
ฉัน เธอ มึง กู เธอ เขา เรา
โง่เขลาแต่ยังคงมีอยู่...จริง.


" บางคนโชคร้ายที่ไม่รู้ว่าตัวเองอยู่ในเขาวงกต
บางคนก็ไม่รู้โชคดีหรือโชคร้ายที่หาทางออกเจอ
คนที่โชคดีที่สุดก็คือคนที่ไม่เคยรู้ว่าเขาอยู่ในเขาวงกตเลย "
- รื่น -
เขาเอ่ยไว้อย่างนั้นกับฉันผู้ไร้เดียงสากับวันเวลาและพื้นที่ที่ไม่มีจริง :)





SHARE

Comments