away from home
คุณเคยคิดถึงคนแปลกหน้าระหว่างเดินทางบ้างไหม

คนแปลกหน้าในที่นี่ไม่ได้หมายถึงใครคนหนึ่งที่คุณเคยนั่งชิดติดกันบนรถไฟฟ้า แต่เป็นคนแปลกหน้าที่เราเคยพบพานในช่วงเวลาหนึ่งของการเดินทาง ในสถานที่หนึ่ง เจอกันสั้นๆ คุยกันไม่กี่ประโยค แต่เรื่องราวของพวกเขาดันเข้าไปซุกอยู่ในลิ้นชักความทรงจำเสียอย่างนั้น

จนวันที่ร่างกายซนๆเดินเข้ามาพจญภัยในสถานที่เดิมอีกครั้ง ภาพความทรงจำเก่าๆก็หลั่งไหลเข้ามาราวกับว่าใครไปคุ้ยเขี่ยมันออกจนเราต้องหยิบมาคิดถึงใหม่

คุณลุงคนนั้นที่เราเคยนั่งคุยกันสั้นๆบนบาร์แห่งนั้นถึงเรื่องการเดินทางสู่วัยชรา จะยังแข็งแรงดีอยู่มั้ยในตอนนี้ ป่านนี้เด็กน้อยชาวเผ่าคนนั้นคงเติบโตเกินกว่าบ่าของแม่จะแบกน้ำหนักไหว พ่อหนุ่มชาวลาวที่ไปเรียนต่อเวียดนามคราวนั้นคงเรียนจบแล้ว หญิงสาวเกาหลีหัวใจชำรุดบนถนนข้าวสารในคราวนั้นคงได้ใครซักคนรักษาบาดแผลจนหายสนิท หรือแมวอวบอ้วนตัวนั้น ป่านนี้อาจแก่เกินกว่าอายุขัยกำหนด คุณลุงนักปั่นจักรยานคนนั้นคงเก็บธงประเทศสะสมเสียจนกระเป๋าบนหลังอานของเขาไม่มีที่ว่างพอจะแปะได้ หรือคู่รักหนุ่มสาวที่มาฮันนิมูนด้วยกันเมื่อคราว ป่านนี้เขาคงมีเจ้าตัวน้อยสุดแสนจะน่ารักอยู่ในอ้อมกอด

ในทุกสถานที่ล้วนมีความทรงจำซ่อนอยู่เสมอ และความทรงจำของผม ส่วนมากล้วนเป็นความทรงจำอันเกิดจากผู้คนเสียเป็นส่วนใหญ่

เวลาเดินทางกลับมายังสถานที่เดิมอีกครั้ง ความทรงจำประเภทนั้นมักชอบวนกลับเข้ามาในห้วงความคิดถึงอยู่บ่อยๆ แต่เอาเข้าจริงแล้ว ต่อให้เดินสวนกับคนเหล่านั้นอีกครั้ง ผมเองก็คงไม่มั่นใจในความทรงจำมากพอให้เดินเข้าไปทักทายพวกเขา

"เวลามึงไปไหนมาไหนทำไมมึงมักเจอคนคุยอะไรดีพๆด้วยเสมอเลยวะ"
มิตรสหายเคยถามผมแบบนั้น

อันนี้ผมเองก็ไม่แน่ใจเท่าไร แต่สิ่งที่พอจะยืนยันได้คือผมเองก็ไม่ได้รู้จักพวกเขามากไปกว่าประโยคบอกเล่าจากปากของพวกเขาหรอก คุยกัน สั้นบาง ยาวบ้าง แต่ก็มากพอให้ความทรงจำถูกบรรจุลงในสถานที่ เป็นมนุษย์ที่ไม่ค่อยชอบแลกที่อยู่หรือช่องทางติดต่อ เจอกันตรงนั้น ลำลากันตรงนั้น แยกย้ายกันไปใช้ชีวิตตัวใครตัวมัน

เคยมีคนบอกเสมอๆว่ามนุษย์ประเภทผมเป็นประเภทที่ชอบทำความรู้จักกับคนใหม่ๆไปเสียหมด สนุกเวลาได้เจอเรื่องราวใหม่ๆจากคนแปลกหน้าที่บังเอิญเดินสวนเข้ามาในชีวิต แต่กระนั้นก็ใช่ว่าจะมีความสามารถพอที่จะสนทนากันจนสามารถด่ำดิ่งลงไปสู่หัวจิตหัวใจ ไอ้ที่ทำได้ คงเป็นเพียงการดำรงความสัมพันธ์ในระดับผิวเผิน ไม่ค่อยสนิทกับใครจนรู้จักรู้ใจเข้าอย่างลึกซึ้ง ต่างกับมนุษย์อีกประเภทที่เขาไม่ค่อยสนุกกับทำความรู้จักกับคนใหม่ๆเท่าไรหรอก แต่พวกเขาสามารถประคองความสัมพันธ์ที่มีอยู่ให้มีความสนิทใจกันได้อย่างน่าอิจฉา

มั่นใจได้ว่าคงมีไม่กี่คนบนโลกนี่ที่เขาจะกล้าเรียกเราว่าเป็นคนสนิทได้เต็มปาก คิดว่าโลกนี้คงยังไม่ไม่มีใครเข้าใจเราได้ทั้งหมดหรอก และเราเองก็พูดไม่ได้เต็มปากเหมือนกันว่าในวันนี้ เรารู้จักตัวเองดีพอแล้ว 

เราเดินทางเพื่ออะไร ส่วนหนึ่งคงเป็นเรื่องของการได้พบเจอผู้คนเหล่านี้ เก็บเอาความเศร้า ความหวัง ความยินดี เรื่องราวร้อยแปดในชีวิตของพวกเขามาเป็นพลังใจให้เราใช้ชีวิตต่อไป โดยมีธรรมชาติเป็นครูใหญ่ที่คอยให้โจทย์ชีวิตยากๆเสมอ

ทะเลไกลสุดลูกหูลูกตา เส้นขอบฟ้าโน้มตัวลงมาจูบวันแล้ววันเล่า ต่อให้สถานที่แห่งนี้จะมีเรื่องราวเกิดขึ้นอีกกี่ร้อยพัน ธรรมชาติมันยังคงดำรงอยู่ของมันเช่นนั้นเสมอ จะมีก็แต่สิ่งมีชีวิตนี่แหละ ที่จะต้องเติบโตขึ้น ชราลง และลาจากโลกนี้ไป พวกเขาอาจจำเป็นต้องใช้ชีวิตอยู่ ณ สถานที่ใดที่หนึ่งตลอดไป หรือไม่ สิ่งมีชีวิตบางชนิดอาจจำเป็นต้องระหกระเหินออกจากจุดเดิมไปยังจุดใหม่ซ้ำไปซ้ำมา 

สัจธรรมของการเติบโต 
บางทีมันก็เป็นเช่นนี้เอง 
SHARE
Writer
khaikung
storylog reader
เป็นคนธรรมดาที่ชอบหาเรื่องใส่ตัว ยินดีที่ได้รู้จักครับ IG : khaikung_journey , Ask.fm : @khaikung

Comments

Montravenus
8 months ago
เคยเจอกันโดนบังเอิญ 2 ครั้ง โดนแอบถ่ายรูปด้วย ทุกวันนี้ยังนึกถึง 5555 ความทรงจำดี ๆ ในช่วงหนึ่ง
Reply
Dark_candy
8 months ago
เป็นเรื่องราวดีๆครั้งหนึ่งในชีวิต ที่รู้สึกดีกับคนแปลกหน้า 😊
Reply
weenus
8 months ago
อยากอ่านเรื่อราวใหม่ๆจังเลยคะ
Reply
CycieTime
7 months ago
ชอบจังคนในความทรงจำ
Reply
byumayi
7 months ago
ยังจําได้อยู่ตอนที่ไปเดินห้างแล้วแวะเล่นเกมส์ชูตบาสลงห่วง​ เราทําลูกบาสหลุดมือแต่ก็มีคนๆนึงเดินมาเก็บลูกบาสแล้วยื่นให้​ ตอนนั้นคือตื่นเต้นสุดๆไปเลย​ เป็นการพบเจอกันครั้งหนึ่งในชีวิตที่ประทับใจ​:)​
Reply