อย่าเศร้าไปเลยนะคุณ

20.21 pm

‘รู้สึกเศร้าจัง’คุณบอกกับฉัน

‘หืม เป็นอะไร’
ฉันถามกลับ

‘บรรยากาศมันเศร้าๆยังไงไม่รู้’
คุณตอบกลับมา

ฉันเข้าใจดีเลยแหละ
ว่าความรู้สึกแบบนั้นมันคืออะไร

ฉันรู้สึกแบบนี้มาหลายปี
ตั้งแต่ก่อนที่จะเป็นโรคซึมเศร้าด้วยซ้ำ
บรรยากาศช่วงหัวค่ำที่เต็มไปด้วยความหดหู่

‘กอดนะ อย่าเศร้าเลย’
ฉันตอบกลับ

‘มันเศร้าแบบหดหู่อะไรแบบนี้’
คุณตอบกลับมาอีกครั้งก่อนจะหายไป


‘อย่าจมกับความรู้สึกแบบนี้เลย’
‘เป็นห่วงนะ’
ฉันตอบกลับไปอีกครั้ง
และฉันหมายความว่าอย่างนั้นจริงๆ 

ฉันเข้าใจความรู้สึกนี้เป็นอย่างดี
วันที่ทุกอย่างรอบตัวมันดูเศร้าไปหมด

ช่วงเย็นที่แสนวุ่นวาย
ผู้คนต่างมุ่งหน้าไปที่ไหนสักแห่ง
ไฟแดงจากรถเต็มท้องถนน
ท้องฟ้าสีแดงอมส้ม

ภายใต้ความวุ่นวายเหล่านั้น
กลับเงียบเหงาเหลือเกิน..

ความรู้สึกที่อยู่ข้างในเหมือนจะปะทุออกมา
หัวใจเหมือนกำลังร้องไห้จนใจแทบขาด

เศร้า
ว่างเปล่า

และทรมาน


สำหรับคนซึมเศร้าแบบฉัน
มันกลายเป็นเรื่องปกติไปแล้วแหละ
ที่ต้องพบเจอ วนเวียน กับความรู้สึกเหล่านี้

แต่กับคุณ..

ความเศร้าไม่เหมาะกับคุณเลยแม้แต่น้อย

ฉันชอบเวลาคุณยิ้มมากกว่า
ฉันชอบเวลาคุณหัวเราะเวลาเห็นท่าทางตลกๆของฉัน
ฉันชอบเวลาที่คุณไม่คิดมาก
ฉันชอบเวลาที่คุณปลอบฉัน

อย่าเศร้าไปเลยนะคุณ
คนแบบคุณไม่เหมาะที่จะเศร้าเลยแม้แต่น้อย

ถ้าความรู้สึกมันแบ่งกันได้ก็คงจะดีนะ

ฉันคงช่วยแบกเอาความเศร้าของคุณมาได้บ้าง
คุณจะได้ไม่ต้องทรมานแบบนี้

คุณพระอาทิตย์ของฉัน
อย่าเศร้านานนักล่ะ รู้ไหม..

เพราะเวลาคุณยิ้มมันน่ารักกว่าเยอะเลย
:)










SHARE
Writer
lunar_
writer / traveler / human
even i wanna live no more, my letter make someone life feel worth to live for

Comments