[OS/yenyul] Can I Borrow Your Phone? #สตอรี่เยนยูล



"อาจารย์จะให้แบ่งกลุ่มกันทำแล้วกันนะ หัวข้อก็ตามสไลด์ที่เปิดไว้ให้เลย อนุญาตให้ลงไปทำที่โต๊ะใต้คณะได้.. สำหรับวันนี้พอแค่นี้ครับ"





"กูได้กลุ่มที่หนึ่งอ่ะ มีใครอยู่กลุ่มกับกูบ้าง"

ชเว เยนา เอ่ยถามเพื่อนในห้องขณะที่ทุกคนก็กำลังวุ่นวายอยู่กับการเดินไปหยิบกระดาษชาร์ทอยู่
"กูกลุ่มหนึ่งๆ"
ยูจินพูดแทรกขึ้นมาหลังจากที่เดินไปหยิบหนังสือเรียนและกระเป๋าบนเก้าอี้ เพื่อเตรียมที่จะลงไปทำงานข้างล่างตึก
"เออดี แล้วมีใครอีก มันต้องมีกลุ่มละห้าคนนี่"

เยนาพูดขึ้นระหว่่างที่กำลังเดินลงบันไดพร้อมกับยูจินที่ตอนนี้กำลังรวบคอของเจ้าตัวเข้าไปกอด
"มีไอแชน ไอคัง แล้วก็ไอแชว"
"โอเคดีล"





เยนาเรียนอยู่คณะบริหารธุรกิจ ตอนนี้ก็อยู่ปีสองแล้วแหละแต่ในความเป็นจริงคือเหมือนเด็กมอปลายมากกว่านักศึกษามหาลัย
เรื่องที่หน้าเบื่อในวันนี้ก็คืออาจารย์ดันสั่งงานกลุ่มให้ทำส่งภายในคาบนะสิ เหอะ!.. ทั้งๆที่วันนี้เขาควรจะได้กลับห้องไปนอนเล่นเกมส์อย่างสบายใจแล้วเชียว
แต่ก็ทำได้เพียงแค่คิดอยู่คนเดียวในใจ เพราะวิชานี้มันเป็นวิชาเอก! ไม่ส่งก็เท่ากับประหารเลยงานนี้ ซึ่งเขาจะไม่เสี่ยงตายแน่ๆ เลยต้องก้มหน้าก้มตายอมทำงานอย่างเด็กว่านอนสอนง่าย
อาจารย์ชอบให้วาดรูปสวยๆแบบไม่ต้องเน้นเนื้อหาใช่ไหมคะ ด้ายยย~ เดี๋ยวหนูจะวาดให้เหมือนกับงานศิลป์ที่ได้ขึ้นโชว์ในนิทรรศการของมหาลัยเลยคอยดู
หลังจากที่คุยกันเรียบร้อยว่าจะแบ่งงานช่วยกันทำ เยนาก็เลือกยูจินให้เป็นคนหาข้อมูล ส่วนเขานั้นอาสาจะวาดรูปเอง ยูจินก็ไม่มีปัญหาอะไรเพราะมันก็ขี้เกียจวาดรูปอยู่แล้วเลยไม่มีใครเสียเปรียบใคร
ระหว่างที่เยนากำลังเลือกรูปในโทรศัพท์อยู่นั้นเจ้าตัวก็รู้สึกถึงแรงสะกิดยึกๆที่ไหล่ด้านซ้าย ด้วยสัญชาตญาณจึงหันไปมองอย่างตกใจพร้อมกับยกมือขึ้นเตรียมจะฟาด
ตัวต้นเหตุยกมือขึ้นมาบังหน้าพร้อมกับถอยหลังกรูดจนชนเข้ากับโต๊ะด้านหลังนั้นอย่างจัง
"เฮ้ยคุณ! ทำแบบนี้มันตกใจนะเว้ย!"
เยนาโวยวายเสียงดังจนคนแถวนั้นเริ่มหันมามองอย่างตกใจปนใคร่รู้ 
ก็แหม.. นี่มันตึกคณะไง แล้วคนก็ไม่ใช่น้อยๆอ่ะเนอะ จะตกใจก็ไม่แปลกหรอก
พอรู้ตัวมาตัวเองเสียงดังจึงหันไปขอโทษขอโพยคนข้างๆที่เผลอทำตัวเสียมารยาทใส่อย่างรู้สึกผิด
คนตัวเล็กลดมือที่บังหน้าตัวเองลงพร้อมกับค่อยๆเงยหน้าขึ้นสบตากับอีกคนที่กำลังมองมาที่เธออย่างเคืองๆ 
แอบรู้สึกใจเสียนิดหน่อยตอนที่โดนเขาตะโกนใส่หน้ากัน แต่เธอก็ไม่ได้มีเจตนาที่ไม่ดีกับเขานี่นา.. ทำไมต้องตะโกนด้วยก็ไม่รู้
"ข ขอโทษค่ะ คือฉันแค่มีเรื่องรบกวนนิดหน่อย"
"เรื่องอะไร"
"มันอาจจะดูลำบากใจนิดหน่อย แต่ว่ามันจำเป็นจริงๆค่ะ"
"ขอเนื้อไม่เอาน้ำ"
"โทรศัพท์คุณมีเงินไหมคะ"
"ห้ะ.."
"ว่าจะขอยืมโทรศัพท์ของคุณหน่อย.. โทรศัพท์เรามันโทรออกไม่ได้เลยค่ะ"
"...."
"เราจะโทรหาพ่อให้มารับ.."
"อ่อ.. "
"...."
"รอแปปนึง"

หลังจากที่ฟังอีกคนพูดด้วยน้ำเสียงแบบขอร้องกึ่งอ้อนวอน ใจของเยนาก็อ่อนยวบไปหมด
กะอีแค่มายืมโทรศัพท์จำเป็นต้องใช้เสียงโทนนี้ไหมเล่า!
"นี่.."
หลังจากปลดล็อคหน้าจอโทรศัพท์ให้อีกคนเรียบร้อยแล้วก็ยื่นให้แบบเก้ๆกัง เพราะช่วงที่เขากดปุ่มโฮมเพื่อที่จะสแกนลายนิ้วมือแอบเห็นอีกคนมองตามมือเขาอยู่น่ะสิ
ว่าจะไม่อะไรแล้วนะ แต่ตอนที่เห็นมุมปากของอีกคนนั้นยกยิ้มเบาๆแล้วก็ดันทำตัวไม่ถูกขึ้นมาซะงั้น
เธอจะมายิ้มแบบนั้นไม่ได้นะ!
ถ้าให้เดาสาเหตุที่เธอคนนั้นยิ้มก็ไม่น่าจะใช่เรื่องยากอะไร เพราะเธอก็คงจะเห็นวอลเปเปอร์ที่หน้าจอล็อคของเขานั่นแหละ



Don't Touch My Phone


ใช่.. เยนาไม่ชอบให้ใครมายุ่งกับโทรศัพท์ ไม่ให้ใครยืมโทรศัพท์ซี้ซั้วด้วย เพราะเขาคิดเสมอว่าโทรศัพท์มันคือของส่วนบุคคล ห้ามมายุ่งกับของๆเขาเด็ดขาดไม่เว้นแม้แต่เพื่อนสนิทอย่างยูจินก็ยังไม่ได้แตะแม้ปลายเล็บ
"ขอบคุณนะคะ"
"ไม่เป็นไร"




หลังจากขอแยกตัวออกไปคุยกับคนปลายสายเสร็จ คนตัวเล็กก็เดินกลับมาพร้อมกับยื่นโทรศัพท์คืนให้เยนาโดยไม่ลืมที่จะโค้งขอบคุณเขาด้วย
"ไว้มีโอกาสฉันจะเลี้ยงมื้อเย็นนะคะ"

คนตัวเล็กพูดพร้อมกับยิ้มให้เบาๆ

"ไม่เป็นไรๆ เรื่องแค่นี้เอง"

เยนาโบกมือปฏิเสธเป็นพัลวัน 

"แต่ฉันอยากตอบแทนคุณนี่คะ"
"มันดูไม่สมน้ำสมเนื้ออ่ะคุณ.. คือเงินในโทรศัพท์แค่ไม่กี่บาทเอง ข้าวมันแพงกว่าตั้งเยอะอ่ะ คุณเข้าใจใช่ไหม ไม่ได้อยากปฏิเสธน้ำใจคุณนะ"

เยนาอธิบายให้อีกคนได้เขาใจในเจตนาของเขา เขาไม่ได้อยากปฏิเสธน้ำใจของอีกคนที่อยากตอบแทนเขานะ แต่ถ้าเทียบเป็นมูลค่าเงินแล้วมันไม่เห็นจะสมเหตุสมผลเลย

"งั้นคุณอยากให้ช่วยอะไรไหมล่ะคะ เผื่อจะตอบแทนคุณได้บ้าง"
"ทุกอย่างที่ฉันอยากให้ทำ?"
"ค่ะ.. ทุกอย่าง ถ้าฉันพอจะทำให้ได้"
"คุณไม่ต้องทำอะไรหรอก"
"...."
"แค่คุณบอกชื่อของคุณก็พอแล้ว.."
"...."
"ขอโทษที่ต้องถามนะ แต่ตอนที่เผลอตะโกนใส่คุณฉันเองก็รู้สึกผิดเหมือนกัน"
"ยูริ.."
"หือ"
"ฉันชื่อยูริค่ะ โจ ยูริ"



ไม่ต้องแปลกใจถ้าอีกสามเดือนต่อมาเยนาจะคบกับคนแปลกหน้าที่เข้ามาขอยืมโทรศัพท์กันในวันนั้น 

ความรักก็งี้แหละ ไม่มีอะไรที่ยุ่งยาก บางทีโชคชะตามันก็อาจจะนำพาให้เรารู้จักกับใครสักคนแบบแปลกๆ งงๆ หน่อย

แต่เชื่อเถอะว่าคนที่เจอกันแบบเขาและโจยูริก็มีกันอยู่ถมเถไป อาจจะมีเหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นแต่ก็ไม่ใช่ว่าทุกคนจะพัฒนาความสัมพันธ์ได้เสมอไป ดังนั้นหากคุณกำลังแอบรู้สึกกับใครอยู่ก็อย่าอายที่จะทำความรู้จักกับเขาคนนั้นนะ

#Don'tTouchMyPhone🧡








SHARE

Comments

MATOM_2004
10 months ago
น่าร๊ากกกก​ รู้สึก​เหมือนชีวิตตัวเองนิดนึง5555​ แต่ต่างกันที่ชั้นน่ะไม่สมหวัง​ แงงง​
Reply